Ok, toegegeven, het was nu niet echt het weer om met je auto was gezellige rondritjes te maken, en zij die dat wel deden hadden ook meteen beter kunnen afzakken naar bluesjoint ‘t Goor in Wuustwezel. De witte vlokken die enkele uurtjes later ons landschap probeerden wit te maken waren maar aan de povere kant maar belette ons niet om toch voorzichtig te rijden.

Voor de gelegenheid liet James zich begeleiden door drie Vlaamse muzikanten nl. Erik Heirman (drums – Lightnin’ Guy), Bart Mulders (gitaar – Lightnin’ Guy) en Mario Noppe ditmaal aan de bas. Noppe kennen we nog van Maxwell Street enz…
De aanvang van het programma liep wat uit de hand want alleen meneer Noppe moest nog arriveren na 16:00 en als je dan ook geen gsm bij je hebt wordt het moeilijk om dringend contact leggen. Iets voor halfzes, en een moment die een streep door mijn planning trok, begon Super Chikan aan zijn eerste set.
Mijn laatste ontmoeting met hem dateert van enkele jaren terug op het (Ge)Varenwinkel Festival waar hij toen enkele Franse musici als backing band had.
Dat James een energieke kerel is, dat weten we al langer dan vandaag en hij had weer enkele van zijn zelfgemaakte (echte eyecatchers!) gitaren bij. In de eerste set werden we vooral verrast op zeer goede rock ‘-n’ roll-nummers gemengd met stevige boogie thrillers want de bluessporen waren maar karig aanwezig. 

Niet dat dat een probleem was, want eigenlijk kom je voor de sfeer en niet om met ‘s mans songs mee te zingen.
Het waren vooral de covers (w.o. ‘Sippi Seekan’ Saw) die imponeerden en natuurlijk mocht ‘Shoot That Thing’ niet op het appél ontbreken.

Wie hem op een vorige passage reeds bezig zag weet dat hij een fervent gebruiker van de wah-wah-pedaal is en die heeft vanavond geen moment rust gekregen, en de slide bleef ook niet onopgemerkt. Wat me wel een beetje stoorde is dat hij sommige dingen veel te veel herhaalde en ik ben de tel kwijt van zijn slogan ‘Somebody Shoot That Thing’ die hij herhaaldelijk door de micro brulde.

Zeker geen slecht concert maar James moet opletten voor oververzadiging, na enkele nummers kon het concert mij niet echt meer boeien alhoewel het aanwezige publiek er anders over dacht.
Zoals ik reeds zei haalde het late aanvangsuur een streep door mijn timeline en moest ik noodgedwongen het concert vroegtijdig verlaten om nog snel naar Brussel te sporen voor een ander concert.

Zij die nog nooit een concert van Super Chikan bijwoonden zullen met een goed gevoel naar huis keren want een show van deze artiest zie je nu niet meteen op iedere affiche prijken. En de energie spat er zo af.