|
|
|
Vanavond had de befaamde Hamburgse bluesclub Downtown de eer om de Amerikaanse bluesperformer Jimmie Vaughan in huis te mogen halen. Vaughan werd voor deze gelegenheid vergezeld van de Tilt-A-Whirl Band en zangeres Lou Ann Barton. Dit concert maakte deel uit van de Europese tournee 2012.
In deze gezellige club, en doordat ze ook een zeer intimistische uitstraling heeft, is het altijd leuk om zo’n concert te mogen bijwonen.
Al van bij de eerste live gitaarlicks van Jimmie wordt het je duidelijk hoe dat het komt dat zijn jongere broer, en helaas niet meer onder de levenden, al tijdens zijn jeugdjaren zo’n gitaargod werd genoemd. Het zit duidelijk in de genen bij de Vaughan broers.
Het podium zat strak vol gezien hij met zes muzikanten het podium deelde en vreemd genoeg had Jimmie alleen de meeste plaats om zich te bewegen.
Mr. Vaughan is nog steeds dé Fender Stratocasterman en Fender was zo onder de indruk van zijn talent dat een eigen gitaarlijn niet kon uitblijven.
Dat talent liet hij al horen in zijn solo’s bij ‘It’s Been A Long Time’. Kennelijk hebben de bliksemschichten die vanaf zijn zessnareninstrument werden afgevuurd toch hun doel getroffen want de menigte begon zich uitbundig te manifesteren; ‘Roll Roll’ was een serieuze elektrische ontlading van de Texas Bluesman.
Als tweede gitarist vonden we Billy Putman bij het gezelschap terwijl we als bassist Ronnie James, eigenlijk meer een rockabillyman, en George Rains achter het drumkit vonden.
Een beetje jazz kan geen kwaad moet Jimmie gedacht hebben en meteen werd ‘Teardrop Blues’ ingezet dat zowat op wat leuke jazztunes dobbert. De solo’s van Doug James op de saxofoon en Ephraim Owens op trompet waren gewoonweg fascinerend en pasten naadloos in de song.
Natuurlijk was daar ook nog de verschijning van Lou Ann Barton en een hoogtepunt was zeker haar interpretatie van ‘Sugercoated Love’ dat ze samen met Jimmie ten beste gaf. Ze bleef voor de rest van het concert de vrouwelijke counterpart of Jimmie Vaughan.
Dankzij haar zwarte strakke jurk en bijbehorende ring en oorbellen maakte ze een sexy indruk.
In deze gezellige club, en doordat ze ook een zeer intimistische uitstraling heeft, is het altijd leuk om zo’n concert te mogen bijwonen.
Al van bij de eerste live gitaarlicks van Jimmie wordt het je duidelijk hoe dat het komt dat zijn jongere broer, en helaas niet meer onder de levenden, al tijdens zijn jeugdjaren zo’n gitaargod werd genoemd. Het zit duidelijk in de genen bij de Vaughan broers.
Het podium zat strak vol gezien hij met zes muzikanten het podium deelde en vreemd genoeg had Jimmie alleen de meeste plaats om zich te bewegen.
Mr. Vaughan is nog steeds dé Fender Stratocasterman en Fender was zo onder de indruk van zijn talent dat een eigen gitaarlijn niet kon uitblijven.
Dat talent liet hij al horen in zijn solo’s bij ‘It’s Been A Long Time’. Kennelijk hebben de bliksemschichten die vanaf zijn zessnareninstrument werden afgevuurd toch hun doel getroffen want de menigte begon zich uitbundig te manifesteren; ‘Roll Roll’ was een serieuze elektrische ontlading van de Texas Bluesman.
Als tweede gitarist vonden we Billy Putman bij het gezelschap terwijl we als bassist Ronnie James, eigenlijk meer een rockabillyman, en George Rains achter het drumkit vonden.
Een beetje jazz kan geen kwaad moet Jimmie gedacht hebben en meteen werd ‘Teardrop Blues’ ingezet dat zowat op wat leuke jazztunes dobbert. De solo’s van Doug James op de saxofoon en Ephraim Owens op trompet waren gewoonweg fascinerend en pasten naadloos in de song.
Natuurlijk was daar ook nog de verschijning van Lou Ann Barton en een hoogtepunt was zeker haar interpretatie van ‘Sugercoated Love’ dat ze samen met Jimmie ten beste gaf. Ze bleef voor de rest van het concert de vrouwelijke counterpart of Jimmie Vaughan.
Dankzij haar zwarte strakke jurk en bijbehorende ring en oorbellen maakte ze een sexy indruk.
De vocalen van Miss Barton zijn nog steeds innemend en sterk en kennelijk heeft ze nu finaal haar slechte jaren achter zich gelaten toen ze nog verslaafd was aan dat duiveltje in die zwarte fles. ‘Boom Bapa Boom’ was zeker een van de grote momenten tijdens zijn Fabulous Thunderbirds-periode en daarom mocht dit nummer hier niet ontbreken. De club werd plots in een ware danstempel herschapen. Met ‘Six String Down’ was Jimmie helemaal alleen op het podium en deze song, geschreven door Art Neville, blijkt nog steeds de ware Delta Blues sfeer uit te ademen. Jimmie liet het zware werk over aan zijn gitaar die hij voor de gelegenheid ‘Babe’ noemde en de geanimeerde manier van zijn vocalen deden het publiek in koor meezingen.
Nog steeds is Jimmie een ware fingerpicker en dat liet hij voor de zoveelste keer horen in ‘Motorhead Baby’ waarbij het geluid van zijn dynamische vocalen en de klank van zijn Stratocaster ongeveer als de motor van een van zijn geliefde auto’s van weleer klonken.
Met ‘White Boots’ kwam er helaas een einde aan zijn bijna twee uren durende show. We mochten weer spreken van een uitzonderlijk concert dat veel ruimte bood aan een diversiteit van songs. Het publiek was tevreden, dat konden we aan de vele reacties merken en daar hoorde een daverend applaus bij dat niet scheen uit te dijnen… Als tegenreactie stak Jimmie zijn gitaar de hoogte in en dankte zo op zijn manier de opgekomen fans.
Is Jimmie Vaughan een gitaaridool met kapsones? Zeer zeker niet, want achteraf verscheen hij, net als Speedy Gonzales, aan de signeer- en cd-verkoopstand en signeerde met veel plezier zijn cd’s en foto’s. En voor enkele leuke foto’s, voor wie graag met hem zo’n moment wilde delen, dat leek ook geen probleem voor onze Texaanse snarenridder te zijn. Hij was vanavond die schitterende diamant waarvan we er de laatste tijd te weinig zien…
Nog steeds is Jimmie een ware fingerpicker en dat liet hij voor de zoveelste keer horen in ‘Motorhead Baby’ waarbij het geluid van zijn dynamische vocalen en de klank van zijn Stratocaster ongeveer als de motor van een van zijn geliefde auto’s van weleer klonken.
Met ‘White Boots’ kwam er helaas een einde aan zijn bijna twee uren durende show. We mochten weer spreken van een uitzonderlijk concert dat veel ruimte bood aan een diversiteit van songs. Het publiek was tevreden, dat konden we aan de vele reacties merken en daar hoorde een daverend applaus bij dat niet scheen uit te dijnen… Als tegenreactie stak Jimmie zijn gitaar de hoogte in en dankte zo op zijn manier de opgekomen fans.
Is Jimmie Vaughan een gitaaridool met kapsones? Zeer zeker niet, want achteraf verscheen hij, net als Speedy Gonzales, aan de signeer- en cd-verkoopstand en signeerde met veel plezier zijn cd’s en foto’s. En voor enkele leuke foto’s, voor wie graag met hem zo’n moment wilde delen, dat leek ook geen probleem voor onze Texaanse snarenridder te zijn. Hij was vanavond die schitterende diamant waarvan we er de laatste tijd te weinig zien…
