John Hiatt & the Combo 1 november 2010 Bozar Brussel
John Hiatt heeft opnieuw een nieuwe cd te promoten en dan staat België steevast op zijn agenda. ‘The Open Road’ op het New West Recordlabel ligt sinds kort in de platenrekken. De 58-jarige Hiatt uit Indianapolis, Indiana begon zijn solocarrière in 1974 en heeft inmiddels meer dan 20 albums op zijn actief. Zijn grote doorbraak kwam er met ’Riding With The King’ (’83) maar vooral ’Bring The Family’ uit ’87 legde John geen windeieren op het Europese continent. Het Little Village project, met longtime buddy’s Nick Lowe en Ry Cooder sloegen enorme gensters in de muziekwereld. Zijn vorige passage met die andere legende uit de Amerikaanse rootsmuziek Lyle Lovett dateerde pas van 10 februari 2010 in de Brusselse AB.
Allerheiligen, zijn slechtere dagen om je jeugdidool nog eens te mogen begroeten? John Hiatt nodigde dan wel een zeer speciale gast uit als voorprogramma, in een trouwens zeer goed gevulde Bozar. Admiral Freebee was deze zomer nog de hoofdact op zaterdag op het BRBF in Peer, maar in het Paleis voor Schone Kunsten had de Antwerpse Tom Van Laere de eer deze uiterst gezellige avond op gang te trekken. Met zijn expressieve zang en ingetogen gitaar opende Tom met ‘Devil in the Details’. Een akoestische en solo Admiraal zoals weinigen hem kennen. Al snel omnekte hij de mondharp om na ‘Recipe For Disaster’ ons kennis te laten maken met zijn nieuwe single ‘Look At What Love Has Done’, uit zijn nieuwe release ‘The Honey & The Knife‘. Hij schitterde vooral op ‘There’s a Road’ (de Noorderlaan) om zich snel aan het klavier te nestelen voor het hemelsmooie ‘Get Out Of Town’. Tom houdt blijkbaar van grappige bindteksten en kreeg vooral hoongelach bij de mannelijke fans toen hij een verhaaltje opdiste van een sexy kikker of hoe hij een bezoekje bracht aan zijn psychiater. Plots laat hij ook een spiekbriefje achter bij ‘Hoping For The Worst’. Tijd alweer om afscheid te nemen met ‘The Worst Is Yet To Come’, de climax van een wel zeer kort voorprogramma. Admiral Freebee performen was nooit zo’n klein spectrum als voorheen, maar toch blijft hij zijn muzikale geografie trouw.
Allerheiligen, zijn slechtere dagen om je jeugdidool nog eens te mogen begroeten? John Hiatt nodigde dan wel een zeer speciale gast uit als voorprogramma, in een trouwens zeer goed gevulde Bozar. Admiral Freebee was deze zomer nog de hoofdact op zaterdag op het BRBF in Peer, maar in het Paleis voor Schone Kunsten had de Antwerpse Tom Van Laere de eer deze uiterst gezellige avond op gang te trekken. Met zijn expressieve zang en ingetogen gitaar opende Tom met ‘Devil in the Details’. Een akoestische en solo Admiraal zoals weinigen hem kennen. Al snel omnekte hij de mondharp om na ‘Recipe For Disaster’ ons kennis te laten maken met zijn nieuwe single ‘Look At What Love Has Done’, uit zijn nieuwe release ‘The Honey & The Knife‘. Hij schitterde vooral op ‘There’s a Road’ (de Noorderlaan) om zich snel aan het klavier te nestelen voor het hemelsmooie ‘Get Out Of Town’. Tom houdt blijkbaar van grappige bindteksten en kreeg vooral hoongelach bij de mannelijke fans toen hij een verhaaltje opdiste van een sexy kikker of hoe hij een bezoekje bracht aan zijn psychiater. Plots laat hij ook een spiekbriefje achter bij ‘Hoping For The Worst’. Tijd alweer om afscheid te nemen met ‘The Worst Is Yet To Come’, de climax van een wel zeer kort voorprogramma. Admiral Freebee performen was nooit zo’n klein spectrum als voorheen, maar toch blijft hij zijn muzikale geografie trouw.
John Hiatt is nog steeds een van de grootste namen uit de Americana country-rock, singer-songwriter scène. Diep geworteld in de aloude rocktraditie zagen wij opnieuw een zeer ontspannen Hiatt. Songs uit ‘The Open Road’ werden vanavond perfect afgewisseld met zijn klassiek repertoire. Voor zijn nieuwste songs reisde Hiatt naar Memphis om samen met wijlen Jim Dickinson het album gestalte te geven. En dit heeft natuurlijk zijn weerklank in de melodielijnen. Toch beroerde John ons meteen met originele klassiekers als ‘Drive South’ en ‘Perfectly Good Guitar’. Hiatt vindt de Henri Le Boeuf zaal ongelooflijk mooi en geniet zichtbaar tijdens het wonderbaarlijke ‘Wrote It Down And Burned It‘. Eens de klank op punt staat wordt bij ‘The Open Road’ meteen ook duidelijk dat John een stevige backing heeft meegebracht. The Combo die ook op zijn nieuwe release prijken, bestaan hier uit Kenneth Blevins op drums, Patrick O’ Hearn met de baslijnen en Doug Lancio op elektrische gitaar.
‘Carry You Back Home’ ook al uit zijn recentste schijfje, vind hier een bevoorrechte country inslag. Opvallend toch hoeveel ruimte hier aan het Combo wordt gegeven. Tijd voor een ingetogen ogenblik, een ode aan Jim Dickinson met ‘Master Of Disaster’ voorafgegaan met een leuke anekdote. Net voor zijn heengaan vertelde Jim aan zoon Cody dat hij, “I’m not gone, I’m just dead” op zijn grafsteen wilde. Doug Lancio trekt nog eens alle registers open en John voelt dit als een wervelwind in zijn rug. ‘Like A Freight Train’ is een overheerlijke Memphis bluessong die zo uit John’s dagboek kon worden geplukt. Met geweldige slidegitaar en stevige slagwerk betoveren The Combo alweer de PSK.
De Bozar met zijn zitplaatsen, gewoon zullen wij het blijkbaar nooit worden, het geeft de stemming dan ook een compleet andere dimensie mee, al hoeven wij dit niet steeds negatief te verwoorden, maar voor een rockconcert blijft het toch wat onwennig. Hiatt vroeg subtiel “Can I tell you about my baby ?” Toen hij weinig reactie kreeg uit het publiek zette hij maar ‘My Babe’ in. Terug naar 1985 en een zoveelste kippenvel moment met ‘Cry Love’, the tears of an angel, the tears of a girl, dat heerlijk werd opgesmukt door Lancio’s mandoline. Bij iedere song wordt praktisch van gitaren gewisseld en Hiatt genoot overduidelijk met volle teugen. Tijdens ‘Your Dad Did’ ontpopt Hiatt zich opnieuw tot rasentertainer, hij springt als een jong veulen over de bühne, om plots van stemming te veranderen met ‘Feels Like It’s Rain’, ooit op plaat gezet door Buddy Guy. Muzikale hoogtepunten zijn toch nog steeds ‘Slow Turning’ en ‘Thing Called Love’, een grote hit voor Bonnie Raith. Zelfs de hoge noten van ‘Icy Blue Heart’, dat op zijn beurt dan weer werd gecoverd door Emmylou Harris, vormen nog steeds geen obstakel in Hiatt’s stemgeluid. “It don’t feel like monday… it feels Good !“ en na een lange muzikale introductie waren ‘Real Fine Love’ uit het album ‘Stolen Moment’ en ‘Tennessee Plates’ regelrechte rocksongs waar de band meermaals in overdrive ging. “Thanks for coming tonight, but now I take you back to a trip” naar ‘Memphis In The Meantime’. Hiatt gaat er na drie rugoperaties zelfs bij heupwiegen en krijgt eindelijk wat interactie van zijn fans.
Tijdens de bisronde klonk het vernieuwde ’Have A Little Faith In Me’ iets ruwer zonder de piano-inslag maar bleef het naadloos overeind en was ’Riding With The King’ uit het gelijknamige album en destijds (’83) geproduced door Nick Lowe, alweer een zoveelste hoogtepunt.
John Hiatt’s stem is nog even doorlevend als vanouds en muzikaal steekt het opnieuw prima in elkaar. Het mag overduidelijk worden gezegd dat The Combo perfect op elkaar zijn ingespeeld. John Hiatt’s greatest hits zijn perfect in balans met de vele nieuwe songs en maken van deze passage een vijf sterren concert.
‘Carry You Back Home’ ook al uit zijn recentste schijfje, vind hier een bevoorrechte country inslag. Opvallend toch hoeveel ruimte hier aan het Combo wordt gegeven. Tijd voor een ingetogen ogenblik, een ode aan Jim Dickinson met ‘Master Of Disaster’ voorafgegaan met een leuke anekdote. Net voor zijn heengaan vertelde Jim aan zoon Cody dat hij, “I’m not gone, I’m just dead” op zijn grafsteen wilde. Doug Lancio trekt nog eens alle registers open en John voelt dit als een wervelwind in zijn rug. ‘Like A Freight Train’ is een overheerlijke Memphis bluessong die zo uit John’s dagboek kon worden geplukt. Met geweldige slidegitaar en stevige slagwerk betoveren The Combo alweer de PSK.
De Bozar met zijn zitplaatsen, gewoon zullen wij het blijkbaar nooit worden, het geeft de stemming dan ook een compleet andere dimensie mee, al hoeven wij dit niet steeds negatief te verwoorden, maar voor een rockconcert blijft het toch wat onwennig. Hiatt vroeg subtiel “Can I tell you about my baby ?” Toen hij weinig reactie kreeg uit het publiek zette hij maar ‘My Babe’ in. Terug naar 1985 en een zoveelste kippenvel moment met ‘Cry Love’, the tears of an angel, the tears of a girl, dat heerlijk werd opgesmukt door Lancio’s mandoline. Bij iedere song wordt praktisch van gitaren gewisseld en Hiatt genoot overduidelijk met volle teugen. Tijdens ‘Your Dad Did’ ontpopt Hiatt zich opnieuw tot rasentertainer, hij springt als een jong veulen over de bühne, om plots van stemming te veranderen met ‘Feels Like It’s Rain’, ooit op plaat gezet door Buddy Guy. Muzikale hoogtepunten zijn toch nog steeds ‘Slow Turning’ en ‘Thing Called Love’, een grote hit voor Bonnie Raith. Zelfs de hoge noten van ‘Icy Blue Heart’, dat op zijn beurt dan weer werd gecoverd door Emmylou Harris, vormen nog steeds geen obstakel in Hiatt’s stemgeluid. “It don’t feel like monday… it feels Good !“ en na een lange muzikale introductie waren ‘Real Fine Love’ uit het album ‘Stolen Moment’ en ‘Tennessee Plates’ regelrechte rocksongs waar de band meermaals in overdrive ging. “Thanks for coming tonight, but now I take you back to a trip” naar ‘Memphis In The Meantime’. Hiatt gaat er na drie rugoperaties zelfs bij heupwiegen en krijgt eindelijk wat interactie van zijn fans.
Tijdens de bisronde klonk het vernieuwde ’Have A Little Faith In Me’ iets ruwer zonder de piano-inslag maar bleef het naadloos overeind en was ’Riding With The King’ uit het gelijknamige album en destijds (’83) geproduced door Nick Lowe, alweer een zoveelste hoogtepunt.
John Hiatt’s stem is nog even doorlevend als vanouds en muzikaal steekt het opnieuw prima in elkaar. Het mag overduidelijk worden gezegd dat The Combo perfect op elkaar zijn ingespeeld. John Hiatt’s greatest hits zijn perfect in balans met de vele nieuwe songs en maken van deze passage een vijf sterren concert.
DE SETLIST:
Drive South - Perfectly Good Guitar - Wrote It Down and Burned It -
The Open Road - Carry You Back Home - Master Of Disaster -
Like A Freight Train - My Baby - Cry Love - Your Dad Did - Feels Like Rain -
Slow Turning - Thing Called Love -
Icy Blue Heart - Real Fine Love - Tennessee Plates - Memphis In The Meantime -
Have A Little Faith In Me - Riding With The King
Drive South - Perfectly Good Guitar - Wrote It Down and Burned It -
The Open Road - Carry You Back Home - Master Of Disaster -
Like A Freight Train - My Baby - Cry Love - Your Dad Did - Feels Like Rain -
Slow Turning - Thing Called Love -
Icy Blue Heart - Real Fine Love - Tennessee Plates - Memphis In The Meantime -
Have A Little Faith In Me - Riding With The King
