Zowat elk zichzelf respecterend muzikaal overzicht van 2011 maakte melding van ‘Gentle Spirit’, de debuut-cd van de uit Los Angeles afkomstige oude retro-hippie, Jonathan Wilson. Volledig terecht overigens, zelden heeft een dusdanig zweverig werkstukje ons zo in vervoering kunnen brengen. Dat het overbrengen van zulk een schoonheid op een podium niet altijd even vanzelfsprekend is konden we vorig jaar reeds vaststellen tijdens Wilson’s vorige doortocht in de lage landen in de AB Club in Brussel. Een nogal tweeslachtige bedoening was dat wat ons betreft. Afgelopen maandag, amper 10 weken na dat Brusselse concert, kwam Jonathan Wilson het Vlaamse rockpubliek van zijn kunnen overtuigen in de Antwerpse rocktempel Trix.

Een ander groepje dat ook trachtte ons voor zich te winnen was ‘Mad About Mountains’. Een groep van eigen bodem die, naar eigen zeggen, hun live-debuut maakten in zaal Trix. Van podiumvrees of andere beginnerskwaaltjes was echter totaal geen sprake. Een korte maar krachtige set kregen we te horen die een diepe indruk naliet. Lichtjes deprimerende songs die ons meer dan eens deden terugdenken aan Neil Young’s meesterwerk ‘Tonight’s The Night’. De single (nooit gedraaid op de radio volgens frontman Piet De Pessemier) en cd van deze mannen (en vrouw), die recentelijke zijn uitgebracht, zullen in maart officieel worden voorgesteld tijdens een uitgebreide tournee langs Vlaamse zalen. Me baserend op wat ik in zaal Trix te horen kreeg kan ik maar één ding concluderen: wereldklasse. Wordt zonder twijfel vervolgd.

Wat Jonathan Wilson betreft: aan echte verrassingen had ik me niet verwacht. Ik moest al snel vaststellen dat het ene concert het andere niet is want wat we hier te horen kregen was van een ander kaliber dan in Brussel. Er werd wederom ijzersterk geopend met ‘Can We Really Party Today?’ en ook nu weer werden zowat alle songs van lange instrumentale passages voorzien waarin elk groepslid zijn niet geringe muzikale kwaliteiten kon demonstreren. Waar dit in Brussel soms tot verveling leidde was dit hier zeker niet het geval.

Vooral de geïnspireerde gitaarsolo’s van Jonathan Wilson smaakten naar meer. Ondertussen al bijna klassieke nummers als ‘The Way I Feel’ en ‘Desert Raven’ kregen schitterende versies mee. Ook nu weer werden meerdere nieuwe songs voorgesteld. Als deze nummers bestemd zijn voor de volgende cd dan kunnen we op beide oren slapen. Ook die cd zal weer in de eindejaarslijstjes opduiken. ‘Canyon In The Rain’ en ‘Natural Rhapsody’, nog zo’n twee geboren klassiekers, werden van scherpe gitaarsolo’s voorzien en het folk-achtige, akoestische ‘Ballad Of The Pines’, met de prachtige openingszin ‘Looking For A Reason Not To Stay Drunk All The Time’, zorgde voor kippenvel. Hetzelfde kan worden gezegd van het dreigende ‘Valley Of The Silver Moon’ dat niet zou misstaan op de soundtrack van Francis Ford Coppola’s meesterwerk ‘Apocalypse Now’.

Kortom, een prachtige aftrap van het concertjaar 2012.