In een mum van tijd kon men bij Iduna het bordje ‚Sold Out’ aan de deur ophangen. Dit is eens te meer het grote bewijs dat Julian Sas een uitstekend liveperformer én voortreffelijk bluesrock gitarist is. Onder het publiek kon ik een groot aantal jonge toeschouwers ontdekken en hopelijk zullen zij de erfenis en bluesgeest van deze muzieksoort verder uitdragen.

Met het energieke ‚Movin’ To Survive’ stak hij van wal en hij kon geen betere opener vinden om zijn fans vanaf het eerste moment in te pakken. Het eerste hoogtepunt was vooor mij ‚Bound To Roll’ geplukt uit zijn nieuwe cd.

De muzikanten die voor de perfecte backing zorgden waren Tenny Tahamata (bas) en Rob Heijne (drums) en ze lieten horen dat ze niet aan hun proefstuk toewaren, zeer sterke ritmesectie.
Een van mijn favoriete Sas-nummers is zonder meer ‚Swampland’ en met een beetje fantasie kon je jezelf in een kano horen paddelen ergens in de swamps van Louisiana waarbij de indringende ogen van menig alligator je telkens gadesloegen.

‚Blues For The Lost And Found’ klonk fascinerend door het opmerkelijke gitaarspel van Julian en voeg daar zijn krachtige stem aan toe... Mooi!! Met ‚Tear It Up’ beëindigde Julian de 1e set en het publiek maakte daar dankbaar gebruik van om snel wat door de kelen te laten vloeien. En de rokers onder hen vonden hun weg naar buiten voor het nodige ‚jointje’...

Na een halfuurtje kwamen de bluerockers weer het podium onveilig maken en staken van wal met‚ ‚Stranger Blues’. Bob Dylan’s ‚Highway 61 Revisited’ is een perfect nummer om te coveren en Sas liet ons horen wat hij daarvan maakte. Tenny demonstreerde wat hij uit zijn baskoorden kon persen. Betoverend!!

Met ‚Burning Bridges’, een knappe melancholische bluesslow, kregen de fans even de tijd om te te bezinnen en even wat stoom af te blazen. De verrassing zat in zijn gesoleer maar net een beetje bekomen van het bluesrockgeweld zette Sas de eerste akkoorden in van ‚Driftin’ Boogie’ om weer naar een topniveau te stijgen. Voor drummer Rob was dit nummer geen waarop hij kon uitrusten, integendeel hij beukte als een duivel op zijn vellen.
Om zijn tweede set te besluiten bracht Julian nog een hommage aan de vader van de Ierse blues Rory Gallagher met ‚Shadow Play’ waarin hij hetzelfde gevoel en passie legde dat we nog kennen toen Rory nog onder ons was. En de tweede hommage was natuurlijk Jimi Hendrix, het voorbeeld van velen en ‚Hey Joe’ knalde zowaar door de luidsprekers.

De Iduna veranderde warempel in een "Rockin tent", fans en Sas’ zijn gesoleer leidde tot een massa headbangers en vrouwen die uit de bol gingen. Wilde dansen alom. Hij beëindigde officiëel zijn optreden met ‚Devil Got My Number’. Toen hij het podium verliet werd hij onthaald op een geweldig en niet ophoudend applaus. Het publiek kreeg wat het wilde en met ‚Bullfrog Blues’ en ‚All Around Boogie', eindigde een bluestsunami die zowat twee en half uur heeft geduurd.

Na de passionele show konden de fans nog terecht voor het signeren van hun platen en ging Julian nog even (gratis) poseren voor enkele fotografen. Dit getuigt van een zeer vriendelijk én sympathiek man die buiten zijn tijd op het podium ook nog aandacht heeft voor zijn fans. Ik kon in de ogen van de jongeren én het iewat oudere publiek aflezen van hoe ze genoten hebben bij dit concert, de jongeren waren zeer verbaasd over wat ze net bijgewoond hadden, onze generatie daarentegen was gewoon weer gelukkig om dankzij Julian Sas even weer het pad van weleer te mogen bewandelen.