Van het een naar het ander in een snel tempo, op zondagavond lukte dat nog net want de volgende dag zou alleen maar kommer en kwel betekenen op ons Belgische wegennet.

Een halfgevulde –of verkies je een halflege- AB-club, dat voorspelde al niet te veel goeds maar onder de aanwezigen kon ik een bijzondere atmosfeer opsnuiven die zeer enthousiast over kwam.
Het voorprogramma "Marco Z", die vorig jaar zijn ep ‘I’m A Bird’ op de markt bracht was eén van de beste acts die ik de dit jaar in de AB-club heb gezien. En wie vrij frequent de Hasseltse Muziek-o-Droom bezoekt zal zich misschien diens passage uit 2002, toen nog met zijn band Superbox en in het voorprogramma van niemand minder dan Chuck Prophet, nog wel herinneren. Maar tijd was de enigste factor die nu in het nadeel van Marco Z uitviel want de grote menigte was toch komen opdagen om de frele Canadese ‘Girl on small red boots’ te komen bewonderen.
Van haar onthouden we vooral dat ze in 2009 al een schitterende ep, ‘The Drifter’, uitbracht en die door de Toronto ‘Eye Weekly’ met de allergrootste lof werd overladen. Dus een dame die we zeker moeten volgen want insiders noemen haar nu al een van de meest beloftvolle zangeressen…

Het wachten was over en de charmente Lindi, uitgedost in haar rode laarsjes, zwarte kniekousen en netje voor haar ogen, verscheen op de planken. Ze wordt nu al vergeleken met Dolly Parton als een nachtegaal maar een die beter zingt dan Miss Parton.

Dat ze een multi-instrumentaliste is wisten we al en wanneer ze de akoestische gitaar bespeelt horen we niets anders dan engelengeluiden.

Ze speelde eigenlijk twee ‘setjes’, nl. eentje met eigen akoestische begeleiding en daarin hoorden we de knappe songs ‘When All The Stars Align’ (uit haar cd ‘Little Red Boots’), ‘Little High’, een duidelijke verwijzing naar de Paradiso-bezoekers in Amsterdam, dus om eens ‘high’ te worden, en natuurlijk een eerbetoon aan de Man in Black Johnny Cash met ‘Deliah’. Deze versie heb ik maar zelden beter horen klinken dan door Lindi. Natuurlijk kon ze het niet laten om in haar bindteksten soms naar die speciale ‘paddestoelen’ – enfin je weet wel…- te verwijzen. Deze interactie met het publiek was vrij gevat en bracht een goede wisselwerking met het publiek teweeg.
Met begeleiding kregen we nog een stuk of vijf nummers uit ‘Little Red Boots’, nl. ‘I’m No Elvis Presley’, ‘Jimmy Dean’, uiteraard het titelnummer ‘Little Red Boots’, ‘Black Fly’ en ‘Blue Bird’.
Als bisnummers werden we getrakteerd op o.a. ‘Fall Down Or Fly’, ook uit haar cd ‘Little Red Boots’ en hoe kon het ook anders weer een hulde aan Johnny Cash met ‘Folsom Prison Blues’.
Samengevat, miss Ortega mag voor mijn part nogmaals onze podia komen bevolken, het werd een leuke muzikale avond met afwisselende tempo’s maar ook ingetogen nummers vonden weerklank bij het aanwezige publiek. Lindi Ortega is een controlefreak en voeg daarbij haar prachtige nachtegalenstem en wat krijg je dan: een knappe show die kennelijk nog geen gelijke heeft gevonden.