Los Lonely Boys
|
Los Lonely Boys
|
De plaats van het gebeuren had haar naam niet gestolen: het regende pijpenstelen gedurende twee uur net voor het voorprogramma op het podium klom. The Lonely Boys is een powertrio uit San Angelo, Texas dat zich uitstekend van haar taak kweet om het publiek op te warmen. Blues, funk en rock met echo’s van Santana. Stomend gebracht met erg snedige composities. Kortom een opener Los Lobos waardig.
De wolven van Los Lobos hadden er zoals steeds zin in voor een afgeladen vol Rivierenhof. Los Lobos doen ons land reeds aan sinds het einde jaren ’70 en de groep heeft een talrijke aanhang die het nooit laat afweten. Ze begonnen akoestisch, vier (akoestische) gitaren op een rij, met andere woorden. Allemaal nummers die je ook kan beluisteren op hun uitstekende plaat ‘Acoustic en Vivo’ die bij mijn weten nooit officieel gereleast werd in ons land. ‘Cascabel’, maar vooral ‘La Pistola y el Corazón’ klonken zeer overtuigend. En jawel ook op akoestische gitaren kan je mooie solo’s ten beste geven zoals David Hidalgo een paar keer bewees. Fijn om te zien en horen dat deze Mexicaanse immigranten van de 2de generatie, want geboren in East Los Angeles, hun roots nooit verloren en verloochend hebben. César Rosas bedankt steevast het publiek na elk nummer: “Thank You So much” en “Thank You Music Lovers”. Echt wel beleefde jongens, die Los Lobos.
Dan werd het tijd om de elektrische gitaren te omgorden. Ondertussen moest Rosas zijn gitaar wel even stemmen. “We Gotta Tune Up, We Care About Your Ears!”. Vervolgens rolde het fantastische ‘Saint Behind The Glass’ uit het 'Kiko'-album uit de luidsprekers: kristalheldere gitaren, mooie stemmen van David Hidalgo en Louie Pérez en prachtige klavierklanken van Steve Berlin maakten dat dit het eerste hoogtepunt van de avond was. ‘The City’ klonk bezwerend en hypnotisch met prima vocals van Hidalgo en een gesofisticeerde saxsolo van Steve Berlin. Het nummer werd heel lang uitgesponnen en door de veelgelaagdheid dachten we dan spontaan aan Steely Dan. Uit de laatste Los Lobos studio plaat volgde het feestelijke ‘Chuco’s Cumbia’: leuk en dansbaar, meer moet dat niet zijn. Dat de Wolven met plezier spelen bleek uit de kamerbrede gelukzalige glimlach die bassist Conrad Lozano gedurende het hele concert tentoonspreidde. Een tweede hoogtepunt was het fantastische ‘Hold On’ weeral uit de plaat ‘The Town and The City’. Hallucinant hoe David Hidalgo stapje voor stapje zijn gitaar de hogere regionen doet opzoeken en daarbij nog twee gebalde solo’s ten beste geeft. ‘Rain, Rain Rain’ was al even toepasselijk als ophitsend. Rosas, zoals steeds verscholen achter zijn zonnebrilglazen gaf het beste van zichzelf op vocals en David Hidalgo soleerde de sterren uit de hemel op gitaar, sterk! Daarna weerklonk: ‘On the Short Side of Nothing’ en het mysterieuze ‘Kiko and the Lavendel Moon’ beide liedjes uit de plaat ‘Kiko’ uit 1992. Los Lobos vond hun zevende plaat, ‘Kiko’ dus, er toch wel uitspringen in hun oeuvre. Vandaar dat ze beslisten deze plaat live terug integraal op de planken brengen. Er werden vanzelfsprekend ook opnames van gemaakt voor een live-plaat, die net uit is. Het zijn in elk geval composities die live moeiteloos overeind blijven, zo werd in het Rivierenhof bewezen. Met het stevige’Bonehead Blues’ werd het feest weer ingezet met Louie Pérez op drums in plaats van gitaar. Dat een groep als Los Lobos midden in een set ook wil voldoen aan een verzoeknummer hier en daar, dat zie je maar heel zelden. Op verzoek van het publiek passeerden het zwierige ‘Anselma’, wat een accordeon! (uit hun beginperiode) en het epische ‘How The Wolf Survives’, vloeiend gebracht met superieure tempowisselingen. Dit liedje stamt uit 1984 maar klinkt nog altijd hemels. Met deze plaat brak Los Lobos definitief bij ons door. Mooi, mooi, mooi. Volgde nog veel meer van dat heerlijks: het zweterige ‘Don’t Worry Baby’ en het onvermijdelijke ‘La Bamba’. Na anderhalf uur musiceren op niveau vond de groep het welletjes. Het publiek werd echter nog vergast op een leuke bis. ‘Cinnammon Girl’ van Neil Young, in de versie van Los Lobos zeker zo goed als het origineel.
Zoals steeds stelden de Wolven niemand teleur. Dit is een groep die waar biedt voor haar geld en die bovendien veel respect op brengt voor haar publiek. Ook niet onbelangrijk: elk optreden is anders, de groep heeft een dergelijk uitgebreid repertoire dat in elk optreden een andere mix wordt gebracht. Ik kijk al uit naar hun volgende concert.
De wolven van Los Lobos hadden er zoals steeds zin in voor een afgeladen vol Rivierenhof. Los Lobos doen ons land reeds aan sinds het einde jaren ’70 en de groep heeft een talrijke aanhang die het nooit laat afweten. Ze begonnen akoestisch, vier (akoestische) gitaren op een rij, met andere woorden. Allemaal nummers die je ook kan beluisteren op hun uitstekende plaat ‘Acoustic en Vivo’ die bij mijn weten nooit officieel gereleast werd in ons land. ‘Cascabel’, maar vooral ‘La Pistola y el Corazón’ klonken zeer overtuigend. En jawel ook op akoestische gitaren kan je mooie solo’s ten beste geven zoals David Hidalgo een paar keer bewees. Fijn om te zien en horen dat deze Mexicaanse immigranten van de 2de generatie, want geboren in East Los Angeles, hun roots nooit verloren en verloochend hebben. César Rosas bedankt steevast het publiek na elk nummer: “Thank You So much” en “Thank You Music Lovers”. Echt wel beleefde jongens, die Los Lobos.
Dan werd het tijd om de elektrische gitaren te omgorden. Ondertussen moest Rosas zijn gitaar wel even stemmen. “We Gotta Tune Up, We Care About Your Ears!”. Vervolgens rolde het fantastische ‘Saint Behind The Glass’ uit het 'Kiko'-album uit de luidsprekers: kristalheldere gitaren, mooie stemmen van David Hidalgo en Louie Pérez en prachtige klavierklanken van Steve Berlin maakten dat dit het eerste hoogtepunt van de avond was. ‘The City’ klonk bezwerend en hypnotisch met prima vocals van Hidalgo en een gesofisticeerde saxsolo van Steve Berlin. Het nummer werd heel lang uitgesponnen en door de veelgelaagdheid dachten we dan spontaan aan Steely Dan. Uit de laatste Los Lobos studio plaat volgde het feestelijke ‘Chuco’s Cumbia’: leuk en dansbaar, meer moet dat niet zijn. Dat de Wolven met plezier spelen bleek uit de kamerbrede gelukzalige glimlach die bassist Conrad Lozano gedurende het hele concert tentoonspreidde. Een tweede hoogtepunt was het fantastische ‘Hold On’ weeral uit de plaat ‘The Town and The City’. Hallucinant hoe David Hidalgo stapje voor stapje zijn gitaar de hogere regionen doet opzoeken en daarbij nog twee gebalde solo’s ten beste geeft. ‘Rain, Rain Rain’ was al even toepasselijk als ophitsend. Rosas, zoals steeds verscholen achter zijn zonnebrilglazen gaf het beste van zichzelf op vocals en David Hidalgo soleerde de sterren uit de hemel op gitaar, sterk! Daarna weerklonk: ‘On the Short Side of Nothing’ en het mysterieuze ‘Kiko and the Lavendel Moon’ beide liedjes uit de plaat ‘Kiko’ uit 1992. Los Lobos vond hun zevende plaat, ‘Kiko’ dus, er toch wel uitspringen in hun oeuvre. Vandaar dat ze beslisten deze plaat live terug integraal op de planken brengen. Er werden vanzelfsprekend ook opnames van gemaakt voor een live-plaat, die net uit is. Het zijn in elk geval composities die live moeiteloos overeind blijven, zo werd in het Rivierenhof bewezen. Met het stevige’Bonehead Blues’ werd het feest weer ingezet met Louie Pérez op drums in plaats van gitaar. Dat een groep als Los Lobos midden in een set ook wil voldoen aan een verzoeknummer hier en daar, dat zie je maar heel zelden. Op verzoek van het publiek passeerden het zwierige ‘Anselma’, wat een accordeon! (uit hun beginperiode) en het epische ‘How The Wolf Survives’, vloeiend gebracht met superieure tempowisselingen. Dit liedje stamt uit 1984 maar klinkt nog altijd hemels. Met deze plaat brak Los Lobos definitief bij ons door. Mooi, mooi, mooi. Volgde nog veel meer van dat heerlijks: het zweterige ‘Don’t Worry Baby’ en het onvermijdelijke ‘La Bamba’. Na anderhalf uur musiceren op niveau vond de groep het welletjes. Het publiek werd echter nog vergast op een leuke bis. ‘Cinnammon Girl’ van Neil Young, in de versie van Los Lobos zeker zo goed als het origineel.
Zoals steeds stelden de Wolven niemand teleur. Dit is een groep die waar biedt voor haar geld en die bovendien veel respect op brengt voor haar publiek. Ook niet onbelangrijk: elk optreden is anders, de groep heeft een dergelijk uitgebreid repertoire dat in elk optreden een andere mix wordt gebracht. Ik kijk al uit naar hun volgende concert.
Los Lobos
|
Los Lobos
|
Los Lobos
|
