_Café ‘t Goor weet ons toch steeds te verrassen met denderende blues performers. Is het geen Michael Burks, die maar niet wil ophouden met spelen (praise the Lord for this) of we ondergaan de geweldige act van ene CC James, dit zijn dingen die ons bijblijven en zeker wanneer we weten dat Paul en Michel nu niet meteen over de budgetten van bv. een Bluesfestival van Peer of een North Sea Jazz Festival beschikken. En wanneer je daar dan toch zo’n topacts te zien krijgt, en ook steeds aan een zéér democratische inkomprijs, dan trekken we daar zonder enige twijfel onze winterlaarsjes voor aan en trotseren dan ook gelijk welk type weer.
Dit keer was het niet anders en maakte de Amerikaanse, in Detroit geboren, Marcus Malone, die net voordat hij naar Engeland terugkeerde, nog snel een stop in Gooreind.
Marcus Malone, maar dat weet reeds iedere ingeburgde bluesfanaat al langer, een stem uit de duizenden: als ik dan toch een vergelijking moet maken dan hoor ik fragmenten van Paul Rodgers, Frankie Miller en Otis Redding, dus een stem die zich ook perfect leent voor knappe soulnummers. Zijn backing band in ‘t Goor was: Michael Caswell (tweede gitaar, ex-Brian May Band, Cozy Powell), Chris Nugent (drums) en de uit Noorwegen afkomstige bassist Sjur Opsal. Muzikanten die geen bluesverleden hebben maar nog wel zeer atief zijn in de rockbusiness.
Stipt om halfvijf werd er afgetrapt met ‘Hear My Train’, uit ‘Blue Radio’, een funkynummer waarbij hij maar al te graag zijn publiek betrok en zingen moesten ze. Wie Otis Redding kent weet dat deze schitterende soulperformer véél te vroeg om het leven is gekomen. Want net voor zijn dood vroeg manager Robert Stigwood (Bee Gees) Barry Gibb om ‘To Love Somebody’ te schrijven voor hem. Helaas heeft Otis het nooit kunnen zingen. Maar Malone bracht met dit nummer weer de nodige memory lane weer op gang. Schitterende versie van het Bee Gees-nummer waarbij menig toeschouwer spiritueel terug naar deze periode afdwaalde. Met ‘Back To Paradise’, ‘Bad Girls’, beiden uit zijn recente cd, en een zeer overtuigende versie van het door Preston Foster opgetekende ‘Got My Mojo Working’ was het een tweede keer dat het publiek zijn mond moest opentrekken… alsof ik op een Karaoke-avond beland was.
Na een pause van een goede 20 min. doken de kerels weer op en we kregen nog een scala van beklijvende blues songs afgewisseld met enkele soulnummers waarmee hij toch het beste overtuigde. Om af te sluiten nog de Buddy Guy/Junior Wells klassieker ‘Messin’ With The Kid’. Het publiek vroeg om meer en kregen daarbovenop als encore ‘Blue Jeans’ uit zijn ‘Walkin’ Shoes’.
De stop in ‘t Goor zal velen bijblijven niet alleen door de schitterende show van Marcus’ eigen body language en waarbij hij zijn publiek maar al te graag betrok maar ook door de inbreng van de schitterende muzikanten die hem hier flankeerden. Michael Caswell (en dus niet Stuart Dixon zoals op vorige passages) liet horen dat hij wel degelijk vanuit een rockomgeving zijn snaren op schitterende manier kon beroeren, en dat de snaren van zijn jazzketel het moesten ontgelden, daar zou drummer Chris Nugent wel voor zorgen. Alleen Sjur bleef zowat op de achtergrond maar zorgde toch wel voor de correcte funky baslijnen.
Mogen we Marcus Malone een blues performer noemen? Ja Mogen we hem ook als een soulman omschrijven, ja zeker want met al zijn soul gerinte nummers komt hij veel beter uit de plooien dan met zijn eigen en klassieke bluessongs. We mogen Marcus zonder enige twijfel bij namen als Eli ‘Paperboy’ Reed en zeer zeker Paul Rodgers zelf plaatsen.
Dit keer was het niet anders en maakte de Amerikaanse, in Detroit geboren, Marcus Malone, die net voordat hij naar Engeland terugkeerde, nog snel een stop in Gooreind.
Marcus Malone, maar dat weet reeds iedere ingeburgde bluesfanaat al langer, een stem uit de duizenden: als ik dan toch een vergelijking moet maken dan hoor ik fragmenten van Paul Rodgers, Frankie Miller en Otis Redding, dus een stem die zich ook perfect leent voor knappe soulnummers. Zijn backing band in ‘t Goor was: Michael Caswell (tweede gitaar, ex-Brian May Band, Cozy Powell), Chris Nugent (drums) en de uit Noorwegen afkomstige bassist Sjur Opsal. Muzikanten die geen bluesverleden hebben maar nog wel zeer atief zijn in de rockbusiness.
Stipt om halfvijf werd er afgetrapt met ‘Hear My Train’, uit ‘Blue Radio’, een funkynummer waarbij hij maar al te graag zijn publiek betrok en zingen moesten ze. Wie Otis Redding kent weet dat deze schitterende soulperformer véél te vroeg om het leven is gekomen. Want net voor zijn dood vroeg manager Robert Stigwood (Bee Gees) Barry Gibb om ‘To Love Somebody’ te schrijven voor hem. Helaas heeft Otis het nooit kunnen zingen. Maar Malone bracht met dit nummer weer de nodige memory lane weer op gang. Schitterende versie van het Bee Gees-nummer waarbij menig toeschouwer spiritueel terug naar deze periode afdwaalde. Met ‘Back To Paradise’, ‘Bad Girls’, beiden uit zijn recente cd, en een zeer overtuigende versie van het door Preston Foster opgetekende ‘Got My Mojo Working’ was het een tweede keer dat het publiek zijn mond moest opentrekken… alsof ik op een Karaoke-avond beland was.
Na een pause van een goede 20 min. doken de kerels weer op en we kregen nog een scala van beklijvende blues songs afgewisseld met enkele soulnummers waarmee hij toch het beste overtuigde. Om af te sluiten nog de Buddy Guy/Junior Wells klassieker ‘Messin’ With The Kid’. Het publiek vroeg om meer en kregen daarbovenop als encore ‘Blue Jeans’ uit zijn ‘Walkin’ Shoes’.
De stop in ‘t Goor zal velen bijblijven niet alleen door de schitterende show van Marcus’ eigen body language en waarbij hij zijn publiek maar al te graag betrok maar ook door de inbreng van de schitterende muzikanten die hem hier flankeerden. Michael Caswell (en dus niet Stuart Dixon zoals op vorige passages) liet horen dat hij wel degelijk vanuit een rockomgeving zijn snaren op schitterende manier kon beroeren, en dat de snaren van zijn jazzketel het moesten ontgelden, daar zou drummer Chris Nugent wel voor zorgen. Alleen Sjur bleef zowat op de achtergrond maar zorgde toch wel voor de correcte funky baslijnen.
Mogen we Marcus Malone een blues performer noemen? Ja Mogen we hem ook als een soulman omschrijven, ja zeker want met al zijn soul gerinte nummers komt hij veel beter uit de plooien dan met zijn eigen en klassieke bluessongs. We mogen Marcus zonder enige twijfel bij namen als Eli ‘Paperboy’ Reed en zeer zeker Paul Rodgers zelf plaatsen.
