Marquise Knox • 20 maart 2011 • Cafè 't Goor Gooreind (Wuustezel)
Zelfs op een zonnige zondagnamiddag binnenblijven kan voor verrassingen zorgen.
De Markies van de blues, laat ons hem voor het gemak zo maar eens noemen en zijn sterke ritmesectie Eugene Johnson (bas, zang) en Michael Battle achter de ketels, waren kennelijk niet vermoeid na hun twee vorige passages in Nederland, nl. ‘Southern Blues Night’ in Heerlen en ‘An Evening with the Blues’ in Tiel op respectievelijk 18 en 19 maart. Dat bewees het uit de US afkomstige trio op zondagnamiddag in cafè ‘t Goor dat er nog voldoende energie over was om een stomende show te geven in een iets kleinere, doch zeker niet mindere gezellige, club in Gooreind.
Toen ik arriveerde was de jonge gitarist (20 j.) zijn snaren van zijn Epiphone gitaar aan ‘t controleren en moest er enkele hoognodig vervangen. Maar toch om klokslag 16:15 ging het trio er met alle kracht tegenaan.
Met dit trio krijg je andere muziek dan die van Eddie Turner, een week voor deze gig, voor wie erbij was. Geen funkgeluiden besmeert met psychedelische stroop, neen, regelrechte Chicagoblues zoals hij nog door weinige én daarbij jonge bluesgitaristen wordt gemaakt.
Met ‘I’m In The Mood’, ‘Bad, ‘Problem’ en ‘Clock On The Wall’ kregen we reeds een schotel lekkers waarvoor we eigenlijk wel gekomen waren. In zo’n club zie je dan ook steeds dezelfde gezichten die zich meteen, alsof het hun bezit was, zich van de gitarist op het podium meester willen maken. Sommige artiesten houden van dit soort ‘fanimatie’, andere daarentegen blijven liever op veilige afstand van dit soort fans. Maar voor de jonge Markies was dat geen probleem omdat hij kennelijk nog aan ‘image building’ werkt.
Wat me tussen de nummers in opviel is dat onze jonge Markies niet al te leuke bindteksten (of aankondiging van de nummers die niet gebeurden) heeft en dat hij zijn snarentuig nog op het ‘gehoor’ nog moest afstellen.
Met ‘Johnny B. Goode’ ging het hek echt van de dam en niemand op de vloer kon als een ijspegel blijven stilstaan. Zelfs de wat oudere aanwezigen konden het niet laten om even hun dansschoenen aan te trekken. Natuurlijk de gelegenheid voor Markies om een korte ‘socializing’ met zijn publiek af te werken.
Nog een ander nummer dat gensters sloeg was ongetwijfeld ‘I’m Goin’ Down’ en meteen graaide het trio uit hun stofferige soulkoffer met ‘In The Midnight Hour’ en ‘I Feel Good’ totdat de eerste klanken van ‘The Sky’s Crying’ werden ingezet, toen werd het meer een moment van heimwee voor sommigen die er niet onberoerd bijstonden. Een lang lekker gesponnen nummer waar haast geen einde aan kwam.
Maar de show moest even onderbroken worden, neen, er is niemand doorgevallen of er was geen elektrische panne als gevolg van de huidige problemen in Japan, maar het was een heuglijk feit. Howlin’ (die in het weekend onze nationale driekleur ging verdedigen op de ‘1e European Blues Challenge’ in Berlijn) kwam daar als grote winnaar uit de bus. En dit tot jolijt van iedere aanwezige. Onze kleine Wim heeft het weer gedaan.
Ach, voor ons kon de dag niet meer stuk, en wat onze Markies daarna nog allemaal speelde, het maakte niet veel uit. Hij sloot zijn concert af met een medley van Chicago traditionals. We gingen allemaal, zowel door het prachtige concert van Marquise Knox en met het fantastische nieuws van de Blues Challenge, als een blije meute weer naar huis. Thuis gekomen draaide ik een verse fles Jack Daniels open: ‘Cheers, Howlin’ Bill, and keep on groovin’, man….’
De Markies van de blues, laat ons hem voor het gemak zo maar eens noemen en zijn sterke ritmesectie Eugene Johnson (bas, zang) en Michael Battle achter de ketels, waren kennelijk niet vermoeid na hun twee vorige passages in Nederland, nl. ‘Southern Blues Night’ in Heerlen en ‘An Evening with the Blues’ in Tiel op respectievelijk 18 en 19 maart. Dat bewees het uit de US afkomstige trio op zondagnamiddag in cafè ‘t Goor dat er nog voldoende energie over was om een stomende show te geven in een iets kleinere, doch zeker niet mindere gezellige, club in Gooreind.
Toen ik arriveerde was de jonge gitarist (20 j.) zijn snaren van zijn Epiphone gitaar aan ‘t controleren en moest er enkele hoognodig vervangen. Maar toch om klokslag 16:15 ging het trio er met alle kracht tegenaan.
Met dit trio krijg je andere muziek dan die van Eddie Turner, een week voor deze gig, voor wie erbij was. Geen funkgeluiden besmeert met psychedelische stroop, neen, regelrechte Chicagoblues zoals hij nog door weinige én daarbij jonge bluesgitaristen wordt gemaakt.
Met ‘I’m In The Mood’, ‘Bad, ‘Problem’ en ‘Clock On The Wall’ kregen we reeds een schotel lekkers waarvoor we eigenlijk wel gekomen waren. In zo’n club zie je dan ook steeds dezelfde gezichten die zich meteen, alsof het hun bezit was, zich van de gitarist op het podium meester willen maken. Sommige artiesten houden van dit soort ‘fanimatie’, andere daarentegen blijven liever op veilige afstand van dit soort fans. Maar voor de jonge Markies was dat geen probleem omdat hij kennelijk nog aan ‘image building’ werkt.
Wat me tussen de nummers in opviel is dat onze jonge Markies niet al te leuke bindteksten (of aankondiging van de nummers die niet gebeurden) heeft en dat hij zijn snarentuig nog op het ‘gehoor’ nog moest afstellen.
Met ‘Johnny B. Goode’ ging het hek echt van de dam en niemand op de vloer kon als een ijspegel blijven stilstaan. Zelfs de wat oudere aanwezigen konden het niet laten om even hun dansschoenen aan te trekken. Natuurlijk de gelegenheid voor Markies om een korte ‘socializing’ met zijn publiek af te werken.
Nog een ander nummer dat gensters sloeg was ongetwijfeld ‘I’m Goin’ Down’ en meteen graaide het trio uit hun stofferige soulkoffer met ‘In The Midnight Hour’ en ‘I Feel Good’ totdat de eerste klanken van ‘The Sky’s Crying’ werden ingezet, toen werd het meer een moment van heimwee voor sommigen die er niet onberoerd bijstonden. Een lang lekker gesponnen nummer waar haast geen einde aan kwam.
Maar de show moest even onderbroken worden, neen, er is niemand doorgevallen of er was geen elektrische panne als gevolg van de huidige problemen in Japan, maar het was een heuglijk feit. Howlin’ (die in het weekend onze nationale driekleur ging verdedigen op de ‘1e European Blues Challenge’ in Berlijn) kwam daar als grote winnaar uit de bus. En dit tot jolijt van iedere aanwezige. Onze kleine Wim heeft het weer gedaan.
Ach, voor ons kon de dag niet meer stuk, en wat onze Markies daarna nog allemaal speelde, het maakte niet veel uit. Hij sloot zijn concert af met een medley van Chicago traditionals. We gingen allemaal, zowel door het prachtige concert van Marquise Knox en met het fantastische nieuws van de Blues Challenge, als een blije meute weer naar huis. Thuis gekomen draaide ik een verse fles Jack Daniels open: ‘Cheers, Howlin’ Bill, and keep on groovin’, man….’
