Michael Burks 28 november 2010 café 't Goor Wuustwezel
|
Voor een man als Burks maken we extra tijd vrij.
En waarom zul je je misschien afvragen. Omdat Burks nog een échte Zuiderse deltamuzikant is, een man die zelfs voor twee of drie man het beste van zich geeft en dit gedurende drie volle uren. Niet dat er zo weinig belangstelling was, want het café was meer dan behoorlijk gevuld, en een concert van Michael Burks en zijn gang is een must see. Ongeveer één jaar geleden stond Burks hier ook al ons drie uur te amuseren en terecht want de man blijft een belevenis om naar te kijken en te luisteren. Nog steeds met Wayne Sharp, die vandaag veel bijval bij de vrouwen kreeg, aan de Hammond en drummer Chuck ‘Popcorn’ Louden waren weer present. Maar bassist Cliff Moore werd vervangen door Oscar Huguet. Feit is dat Burks een getalenteert muzikant is en merkt dan ook elke fout in de muziek op. Misschien was dit wel de reden dat zijn bassist vervangen werd gezien bij Burks nooit een lange carrière voor de basspeler is weggelegd. Ook nu weer stond op het menu stevig verpakte blues met wat funkingrediënten afgewerkt met hier en daar wat strakke boogie woogie. Vlijmscherpe solo’s sierden zijn nummers en met ‘Born Under A Bad Sign’ en ‘Fire & Water’ kregen we reeds voor wat we gekomen waren. Burks tapte voornamelijk uit zijn drie laatste cd’s, zeker geen ding om over te zeuren want snarengeweld kregen we ook in ‘Since I Met You Baby’ en ‘Got My Mojo Working’. Net zoals iedereen het tegenwoordig doet stapte Michael van het podium af en begon aan zijn ‘wandeling’ door het publiek. Uiteraard kon het publiek het niet laten, en een goede 30 jaar geleden zouden we hetzelfde gedaan hebben, om de man aan te raken. De ene al wat harder dan de andere maar het leek onze zwarte kolos niet te deren. Enkele rustpunten werden ingezet met onder meer het knappe ‘Make It Rain’ een nummer dat hij hier op zijn vorige passage ook speelde. De gehele set baadde in een sfeer van hoe het moet geweest zijn in de beginjaren van de deltablues wanneer de slaven ‘s avonds van hun werk terugkwamen en aan ‘t musiceren sloegen tot stukken in de nacht. Dat gevoel is steeds aanwezig bij een Michael Burks want de snarenridder draait er zijn handen niet voor om om een set van méér dan drie uren aan één stuk uit te spelen, en dit zonder één moment te vervelen. Je moet het toch maar kunnen. En om zijn set af te sluiten kregen we een eerbetoon aan Carlos Santana. In een mix van ‘Oye Como Va’ en ‘Black Magic Woman’ sloot Burks, en badend in een zee van zweetbellen, zijn set af. Hoe dan ook, het was weer een leuke avond boordevol muziek die je met momenten weer terug katapulteerde naar de ‘good old days’, de dagen van blood, sweat and tears en dan doel ik niet op de gelijknamige band. |
  |
