De man Uit Walthon-On-Thames (Surrey) vindt destijds met de hulp van Ian Gomm en Brinsley Schwarz de pubrock uit lang voor die term gemeengoed wordt, flankeert Dave Edmunds in Rockpile. Zet als producer niet alleen een generatie punkrockers bij het Stifflabel maar eveneens Dr. Feelgood, Graham Parker en zijn oude vrienden van The Rumour en Elvis Costello op het juiste spoor. Zelf scoort ‘The Basher’ voor het eerst met ‘I Love The Sound of Breaking Glass’. De onweerstaanbare mix van melodieuze pop en zwarte humor slaat ook aan de overkant van de oceaan aan met ‘Cruel To Be Kind’. In de VS werkt hij samen met The Fabulous Thunderbirds en John Hiatt’s ‘Riding With The King’ en ‘Bring The Family’ is een tijdje de levensgezel van zangeres Carlene Carter, de stiefdochter van Johnny Cash. Ondertussen blijft Lowe fraaie werkstukjes assembleren. Na het fiasco met de vermeende supergroep Little Village, een samenwerkingproject met John Hiatt, Ry Cooder en Jim Keltner, komt ‘The Impossible Bird’ uit, een werkstuk met countrygetint en langoureus ballade- en doowopwerk dat samen met de opvolgers ‘Dig My Mood’ en ‘The Convincer’ een fraaie trilogie vormt. De voormalige ‘Jesus Of Cool’ koestert zijn status van éminence grise, haast is er niet meer bij, spoed nog minder. Vier jaar na het veelzeggend getitelde ‘At My Age’ verschijnt een nieuwe langspeler. Op ‘The Old Magic’ manifesteert Lowe zich meer dan ooit als een meer gesofisticeerd crooner en die in stijl zijn wilde jaren ver achter zich laat.
De laatste keer dat we Nick Lowe op een podium aanschouwden dateert van bij de blijde intrede van Ry Cooder in 2009 in Antwerpen waar hij in een afgeladen Elisabethzaal de basakkoorden verzorgde en tussendoor enkele van zijn rockende klassiekers serveerde.

Vrijdagavond treedt Lowe aan met een voltallige band waarin we naast de drummer, percussionist is een betere omschrijving voor Robert Treherne alias Bobby Irwin, Matt Radford en gitarist Johnny Scott aantreffen. De hondstrouwe pianist Geraint Watkins mag het voorprogramma verzorgen. We herinneren ons de Welshman als veelgevraagd sessieman en aanvoerder van The Dominators en Ballham Alligators. Met lange tussenpauzes knutselt hij wonderlijke soloplaten ineen vanachter zijn pianootje, brengt daaruit een bescheiden selectie en ontpopt zich als een goedaardige Nonkel van Grauwel. De vingers flitsen lenig over het klavier in opgewekte uitvoeringen van ‘Happy Day’ en ‘Don’t Knock It’.

Als hij zingt kraakt en piept het maar in doorleefde uitvoeringen van ‘Soldier Of Love’, ‘Champion’ en ‘Easy To Say Bon Temps Rouler’ weerklinkt een ongrijpbare romantiek uit lang vervlogen tijden. Bij een met humor doorspekt ‘Mystery Train’ moeten we een hardnekkige neiging om uit het comfortabele rode pluche op te veren onderdrukken en na een spoken word intro van ‘Johnny Be Goode’ krijgen we een fraaie ragtime versie van de Berry’s klassieker voorgeschoteld. Bijzonder fraai allemaal en wat ons betreft mocht deze set iets langer duren.

Na de pauze verschijnt Nick Lowe moederziel alleen op het podium. Hij is ondertussen de 62 gepasseerd en het zware zwarte brilmontuur contrasteert fel met de glimmende imposante zilvergrijze kuif.
Hij zet meteen ‘Stoplight Roses In’ gevolgd door ‘Heart’, een vergeten parel uit de jaren tachtig. De pezige veteraan mompelt enkele woorden Nederlands, verontschuldigt zich voor zijn gebrekkige kennis van die taal en toont zich oprecht vereerd om vanavond in de mooie stad en vooral in de wondermooie Stadsschouwburg te mogen concerteren. Hij stelt het wat oudere publiek, met mijn 57 voel ik me bijzonder jong tussen dit gezelschap van grijze en kalende heerschappen, meteen gerust dat ook ouder werk aan bod zal komen. “Liedjes van nauwelijks twee minuten zijn zo voorbij” voegt hij er aan toe. Met het klimmen der jaren heeft Lowe blijkbaar nog niets van zijn gevoel voor ironie verloren en toont zich op rijpere leeftijd een bevlogen ambachtsman met een langdurig gerijpt repertoire. Ondersteund door een uiterst flexibele combo waarin het twangende snarenwerk van Jimmy Scott en de warme toetsenescapades van Watkins domineren, plukt Lowe de parels uit zijn rijke songboek.
Countryneske en rockende passages worden naadloos verweven in een verfijnd retro-idioom. Een prijsbeest als ‘Cruel To Be Kind’, met de ooh’s en de aah’s op de juiste plaats, blijft ook in een meer ingetogen benadering moeiteloos overeind.

Het zijn echter vooral de meer intimistische momenten die echt beklijven. “I’m A Sensititive Man” zingt de gastheer en dat is duidelijk merkbaar in het recente songwerk. Het melancholische ‘House For Sale’, het door een kermisorgeltje aangestuurde lekker doowoppende ‘Somebody’s Care For Me’, het klinkt allemaal… euh bijzonder magisch. Oprechte ontboezemingen met ‘I Read A Lot’ als absoluut hoogtepunt.
Na het van Bacharach geleende ‘Tower Of Strength’ duikelt Lowe ouder bekend werk op als ‘Without Love’ en sluit swingend af met ‘I Knew The Bride’.

Tijdens een uitgebreide toegiftenronde brengt Watkins samen met zijn broodheer een ontroerend ‘Only A Rose’.

Het voltallige gezelschap pleziert de fans van het eerste uur met het uit de Rockpile periode stammende ‘When I Write The Book’ en het onvermijdelijke ‘What’s So Funny About Peace Love And Understanding’. Als de laatste rockende billytonen van ‘Hound Dog’ uitgestorven zijn floepen de zaallichten aan en na enig aandringen komt Lowe alleen terug om in absolute schoonheid te eindigen met een breekbare interpretatie van Costello’s ‘Alison’. Het is nog vroeg in het jaar maar we zijn toch benieuwd wie dit pretentieloze, doodeerlijke concertje van een grote Meneer zal evenaren.