_Zaterdavond hebben onze weermensen (want was het nu Frank of Sabine?) een uitstekend ‘herfstweertje’ voorspeld voor de komende dag en wat blijkt, ja hoor, de zondagnamiddag baadde in een gezellige lekkere zon.  Weer zo een van die dagen dat je je afvraagt: “Wat staat er vandaag op mijn menu?”
Weg met die menu want op zondag 29 januari 2012 stond de Sloveense bluesmaestro Paul Batto en zijn Tjsechische band garant voor een namiddag echte onvervalste blues. Mijn laatste ervaring met Batto was enige jaren terug toen hij, en alleen met zijn gitaar, aan ieders lip hing tijdens de Southern Night Blues in Heerlen. Toen al imponeerde de man met het hoedje op zijn eigen manier het publiek en wat moet dat dan met een band zijn. We wilden hier het fijne van weten en trokken er op uit naar jukejoint ‘t Goor.

Aldaar aangekomen had ik nog net even de tijd om met Paul een babbel te doen en ik vroeg hem hoe het was om even net buiten Praag te wonen. In zeer vloeiend Engels raadde hij me aan dat je, indien je Praag wil bezoeken, daar alleen maar voor de architectuur moet gaan maar probeer zo weinig mogelijk contact met de lokale bevolking aan te knopen. Meteen wist ik waarover hij het had.
Paul werkt al meer dan twintig jaar aan zijn carrière als zanger-gitarist en wat blijkt, hij blijkt een serieuze roadperformer te zijn geworden die alle knepen van het vak kent en dus ook weet hoe hij zijn bindteksten moet formuleren. Paul doorkruiste gans Europa, toerde met andere bekende bluesvogels, liet zich omringen door big bands en zijn muziek kunnen we best omschrijven als een ‘Frank Sinatra meets John Lee Hooker’ waarbij de imposante Mahalia Jackson even om de hoek komt kijken. Buiten dat hij nu met een band aantreedt, tourt hij ook vrij vaak met alleen maar zijn pianist, Ondra Kriz, een gezegend toetsenman wat zal blijken tijdens de twee sets die meteen gingen aanvangen.

Het repertoire dat ons vandaag werd aangeboden bestond allemaal uit eigen nummers en eentje dat even in bruikleen werd genomen.
Tijdens de eerste set, die zowat uit een zevental excellente nummers bestond, herkende ik nummers van Paul zoals ‘Whatcha Gonna Do’, ‘Smilin’’ en ‘Put Your Load Down’.

__Het aanwezige publiek wist de nummers te appreciëren want een namiddag met alleen maar eigen nummers, dat kom je op een namiddagje blues zelden tegen.

Maar het was voor het niet bluesy nummer, ‘Love At Last’,  waarbij het zeer stil werd in de bluesclub, waarin Ondra voor de eerste zijn melodica gebruikte. Dit toestel kennen we nog vanuit onze jeugd dat je in de mond moest steken, dus blazen, en via een klavier de noten aantikte. Dit nummer liet me stil wegmijmeren alsof ik me bevond in het tijdperk van een beginnende Edith Piaf… om de sfeer even weer te geven.

Na een korte pause werden we verrast met een extraatje. Ondertussen was de Amerikaanse maar in Nederland wonende Dee Dee Priest de jukejoint binnen geslopen. Inmiddels was de band reeds met ‘Ain’t But One Way’ begonnen en dat door het sterke ‘Long Distance Runner’ werd gevolgd. Priest zong enkele nummers mee waaronder ‘Down On Memory Lane’ en ‘She’s Alright Ya’.
Zoals ik reeds meldde in het begin van deze resumè werd het concert eigenlijk afgesloten door een (bis?)solonummer van Ondra Kriz, de pianist die ons een fantastische versie op piano en melodica van ‘Speak Softly Now’, het leidmotiv uit de ‘The Godfather’ (1972) voorschotelde. Voor de zoveelste keer, en nu ontdekte ik zelfs geen énkele beweging onder het publiek, werden we als het ware aan de grond vastgenageld en de muziek van Nino Rota beroerde menig bezoeker totdat Kriz zijn laatste nooit had gespeeld. Onder een spontaan uitgebarsten applaus verdween Ondra van het podium…

Wie er niet bij was… heeft hier weer een prachtig concert gemist en daarom nogmaals een verwittiging voor de afwezigen: laat je niet leiden door een naam die niet echt goed in de oren klinkt maar ga er gewoon op af. Dit, en het jaar is nog maar net gestart, concert is er eentje dat lang zal bijblijven gezien het hier ging om vier simpele jongens uit Oost-Europa die zich best met de allergroten uit de blueswereld mogen meten. Compromisloze, gevrijwaard van enige vorm van pretentie, leuk in de oren klinkende muziek (en dus niet alleen maar blues)… wat meer moet je krijgen op een koude doch zonnige zondagnamiddag ergens in januari?