Rachel Harrington & Rod Clements • 14 oktober 2010 café Crossroads Antwerpen
|
Wie graag van oergezellige concertjes houdt, zoals we die ook kennen van clubs als Goorblues, The Borderline, Crossroad in Olen e.v.a., had op 14/10/2010 zeker een afspraak in de Cross in Antwerpen. Jan heeft weer voor een knappe affiche gezorgd: Rachel Harrington die hier begeleid wordt door niemand minder dan Rod Clements van Lindisfarne. Lindisfarne was een band uit Newcastle upon Tyne, en beginjaren zeventig kwamen ze onder de attentie van het grote publiek terecht. Maar eigenlijk heeft groep daarna net zoveel jaren niet als wel bestaan. Met het overlijden van Alan Hull in 1995 kwam er een eind aan de band. Lindisfarne speelde ingrediënten van folkrock en hun muziek bezat wel wat tonen melancholie. Maar het was vooral live dat ze in Duitsland en Engeland zeer populair waren. In België kenden we ze alleen maar van hun langspelers en occasioneel ergens een live-optreden. Van Harrington weten we dat ze eigenlijk een vrij nieuw talent is en het zijn voornamelijk de Appalachen, de muziek van Loretta Lynn en de overtuigende uitstraling van Ray Charles dat haar aangezet hebben om professioneel met muziek om te gaan. In 2007 kwam haar ‘Bootlegger’s Daughter’ uit en een jaar later werden we verrast door ‘City Of Refuge’, twee platen die door de media zeer goed onthaald werden. Deze maand komt haar nieuweling uit: ‘Celilo Falls’. Vanavond kon ik voor de eerste maal met deze nieuwe Americanaster kennismaken, en geloof me, het was méér dan de moeite waard hoor. Zij en Rod ontmoetten elkaar voor het eerst op een Schots festival en meteen klikte het tussen beiden wat leidde tot een heuse toer. Rond iets na negenen zat de Cross voor 90% gevuld (dus niet de zaal achteraan) en Rachel en Rod begonnen aan hun set die vrij uiteenlopende nummers bevatte. Niet erg gerust over de omstandigheden waarin het duo moest werken, liet Rachel opmerken dat er veel rook in het café hing en dat haar longen bijna gevuld waren met dit slechte goedje, een feit waar ik haar helemaal gelijk in geef. Maar ondertussen werden we getrakteerd op enkele knappe songs waaronder ‘Shoeless Joe’, ‘Up The River’ en een knappe song van Rod Clements die hierbij het evenwicht tussen de beide singer-songwriters verzekerde. Ondertussen zag ik ook afkeurende blikken van Clements de zaal in gaan want het geluid op de achtergrond (de biljart vooraan en die in de zaal draaiden op volle toeren) en dat zorgde voor extra storend geluid. Bij dit soort concerten moet je je kunnen verhullen in een vacuumomgeving maar helaas was dit niet het geval vanavond in de Cross. Ondertussen kregen we ‘Goodbye Amsterdam’, ‘He Start Building My Mansion In Heaven’ beide van haar nieuwe cd ‘Celilo Falls’ en ‘Ode To Billy Joe’ (Uit ‘City Of Refuge’) te horen. Prachtige versie trouwens van ons duo. Na de pauze bleef Rachel nog steeds opmerkingen –weliswaar in andere vorm- maken over het toegenomen gehalte aan rook. Bij het nummer ‘Spokane’ ging een heel verhaaltje vooraf van een onbekende gitarist die in een restaurant op een kruk wat voor de achtergrondmuziek zorgde. Rachel vond dat hij plots een mooi nummer speelde en ze vroeg deze gitarist of hij het ooit had opgenomen. Het antwoord was negatief en zij nam het dan maar op. Nog nummers van haar nieuw zilveren schijfje waren ‘House Of Cards’ en ‘Here In My Bed’ Als toegiften kregen we het gospelachtige ‘I Don’t Want To Be Adjusted To This World’ en omdat het publiek nog meer wou deden ze ‘Carver’ er bovenop. ‘Carver’ leek een heel poëtisch verhaal te bezitten. Ook hier kregen we de nodige uitleg van hoe de song is ontstaan. Hier en daar werd afgeweken van de setlist maar daar had ik absoluut geen probleem mee. Ik zakte niet af voor een reeds van tevoren bepaalde setlist te aanhoren maar wel om te ontdekken hoe spontaan deze twee gitaristen/vocalisten met hun werk konden omgaan. Natuurlijk werd ook hier weer reclame gemaakt voor de noodzakelijke cd’s want ze moesten allemaal de deur uit gezien dit concert hun laatste van de tour was. En T-shirts, wel blijkbaar verkochten deze niet goed omdat het witte waren totdat iemand in het publiek opmerkte dat het de verkeerde kleur was waarop Rachel duidelijk liet verstaan dat alle zwarte T-shirts reeds een eigenaar hadden gevonden. Zelden heb ik een jongedame, in gezelschap van een man die haar grootvader kon zijn, met zoveel overtuiging haar publiek weten inpakken. En dat belooft voor de toekomst. |
   |
