_Op zaterdag 13 maart 1976 speelde Raymond van het Groenewoud een concert in jeugdclub ‘’t Zwet Vlouke’ in Kessel (er hing inderdaad een kleine zwarte fiets tegen de voorgevel). Ik weet het want ik was er bij. Meer zelfs, ik heb het bewijs (het toegangsticket van die bewuste avond) nog in de kast liggen.

Er waren een handvol mensen in de club. Stoelen waren er niet, we moesten op kussens op de grond gaan zitten (we zaten tenslotte nog midden in de ‘seventies’). Raymond had een rood-wit-gestreepte pull aan. Dat weet ik zeker want in diezelfde pull was hij op tv te zien geweest staat me nog voor de geest. Zijn tweede lp lag nog niet zo lang in de winkels. Dat is wat ik mij na 35 jaar van dit gebeuren herinner.
Iets later zou hij de single ‘Meisjes’ uitbrengen en vanaf dan zou de populariteit van RVHG alleen maar toenemen.
In die tijd speelde Raymond zowat overal en onafgebroken. Een chirofeest zonder RVHG was ondenkbaar.
Het is dus bijna niet te verklaren dat ik Raymond in al die jaren slechts drie keer heb gezien. Mijn enige excuus daarvoor: de indertijd belabberde singlekeuzes van Raymond. Het waren wat mij betreft niet echt indrukwekkende schijfjes (‘Chachacha’, ‘Vlaanderen Boven’, ‘L’Etranger c’est mon ami’ of ‘Ik Ben De Man’: ik word er nog altijd niet wild van). Neen, dan lieten de 33 toerenplaatjes van The Kids een diepere indruk na. Vandaar waarschijnlijk dat ik The Kids in die tijd zowat wekelijks zag en RVHG nooit. De waarheid gebiedt me erbij te zeggen dat The Kids al bijna twintig jaar lang hun eerste twee platen recycleren (ongetwijfeld een vermelding in het Guinness Book Of Records waard) en dat Raymond er in geslaagd is om al die jaren boeiende muziekjes te blijven afleveren. Zoals ook op zijn nieuwste cd ‘De Laatste Rit’. Een schitterende collectie songs die nu al kan worden toegevoegd aan het rijtje van andere RVHG-klassiekers zoals ‘Nooit Meer Drinken’ (uit 1977) of ‘Ontevreden’ (uit 1986) of ‘Sensatie’ (uit 1992) of ‘Ik Ben God Niet’ (uit 1996).

_Het was deze nieuwste cd die Raymond afgelopen vrijdag kwam voorstellen in de Leuvense Het Depot. Bijgestaan door zijn zoon Leander en een groep uitmuntende rasmuzikanten betrad Raymond het podium en zette meteen in met een zowat integrale uitvoering van de nieuwe cd. ‘Aan De Meet’, op de cd een mooie piano-ballade maar nu uitgevoerd enkel begeleid door een aan Ry Cooder herinnerende gitaar, ‘Jouw Liefde’ en ‘Goeimorgen Ouwe Rotkop’, waarin Raymond zelf uitbundig te keer ging op gitaar, ‘Kind Van Het Weekend’ (aangekondigd als “Een lied voor gescheiden vaders”) en voorzien van een mooie trekzak-begeleiding. ‘Moment’ waarbij Raymond plaats nam achter de piano en werd bijgestaan door twee plots uit het niets opgedoken zangeressen. ‘Het Meisje Van Je Droom’ met een prominent op bas aanwezige oudgediende Mich Verbelen (ooit ook als lid van de legendarische Millionaires/Centimeters). Een snedig uitgevoerd ‘’k Onthou Het Niet’ en een van dwarsfluit voorziene versie van het grappige ‘Moedertaal’. Hierbij was de nieuwste cd zowat compleet de revue gepasseerd en kon worden teruggegrepen naar wat ouder werk zoals ‘Machu Picchu’, afkomstig van de ‘Een Jongen Uit Schaarbeek’-cd. ‘Razernij’, oftewel de vertaalde versie van de Velvet Underground-klassieker ‘White Light White Heat’, kreeg een withete, rockende versie mee met een sterrenrol weggelegd voor de gitarist van dienst. Hij deed ons de superdeluxe-versie van op Lou Reeds live-plaat ‘Rock ‘n’ Roll Animal’, met de fabuleuze gitaristen-tandem Steve Hunter en Dick Wagner, zowaar bijna vergeten. Even werd er gas teruggenomen met ‘In Mijn Hoofd’ waarop Raymond zichzelf begeleidde op mondharmonica. Tijd dan voor de publieksfavorieten ‘Chachacha’ en ‘L’Etranger c’est mon ami’ (ook na deze versies ga ik mijn mening hieromtrent niet herzien), gelukkig onmiddellijk gevolgd door een soulvol, van Ray Charles geleende, ‘Hallelujah, Ze Is Van Mij’. Het uit de begindagen van Raymonds carriére stammende ‘Gelukkig Zijn’ kreeg een intieme, ontroerende versie mee. Bij het volgende nummer (‘De Lucaskinowski’) kwam de sfeer er pas echt in: een instrumental waarin Leander, getooid in een potsierlijke berenmuts, zich volledig kon uitleven op vreemde blaas- en percussie-instrumenten. De gloedvolle gospel van ‘Liefde Voor Muziek’ zette de kille Het Depot pas echt in brand en er werd afgesloten met de akoestische versie van ‘Jouw Liefde’. De bisnummers ‘Welvaartsstaat’, zowaar een onvervalst disco-nummer en ‘Maanlicht’, de afsluiter van de nieuwste cd, zetten een punt achter dit memorabele concert.

De plaat mag dan al ‘De Laatste Rit’ heten, het zou me sterk verbazen als een rasliedjesmaker zoals Raymond nu al zijn laatste rit zou gereden hebben. Immers zoals de grote Eddy Merckx al lang weet, na elke laatste rit wacht een volgende ronde.