The Black Crowes hebben vorig jaar, nadat de tour ter promotie van hun zoveelste meesterwerk, ‘Before The Frost/Until The Freeze’, was afgelopen, beslist om, al dan niet definitief, een spreekwoordelijk punt achter hun carrière te zetten. Een uiterst betreurenswaardige zaak. Maar, zoals de grote Johan Cruijff ooit zei: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. Inderdaad het voordeel daarbij is dat we Crowes-gitarist Rich Robinson in levende lijve in concertzaal Het Depot in Leuven mogen verwelkomen. Met een verrassend goeie nieuwe solo-cd onder de arm kwam Rich daar het Vlaamse publiek van zijn kunnen overtuigen, voor zover dat nog nodig was.

Die solo-cd, ‘Through A Crooked Sun’ genaamd, is gelukkig geen doorslagje van wat de Crowes ons plachten voor te schotelen maar een soms zelfs naar pop neigend werkstukje. Uiteraard veelvuldig doorspekt met seventies-invloeden en laat dat nu toevallig het decennium zijn waarin ik mijn tienerjaren heb mogen meemaken. Ik kon met andere woorden geen enkele reden bedenken om niet bij dit unieke concert aanwezig te zijn.
Als opwarmer kregen we de onvolprezen Pieter-Jan De Smet alias BEUZAK (ik kan maar niet aan die naam wennen). Ook dit keer was hij weer goed op dreef. Songs die het midden houden tussen David Bowie in zijn gloriejaren (met Mick Ronson) en de vroege soloplaten van T-Bone Burnette. Zichzelf begeleidend op elektrische gitaar, waar hij overigens aardig mee uit de voeten kan, bracht hij overwegend nummers uit zijn nieuwste cd ‘Homebrew’ (inspirerende hoes by the way). Ook nu weer een veel te korte set. Deze man verdient meer.
Beuzak had nog maar net het podium verlaten of door de boxen galmde het weergaloze ‘Easy To Slip’ van Little Feat. Meer zelfs, het publiek werd getrakteerd op de integrale klassieke Little Feat-lp, ‘Sailin’ Shoes’. Een mooiere opwarmer is moeilijk in te beelden en tevens kan ik me niet van de indruk ontdoen dat Rich Robinson himself hiervoor verantwoordelijk was.

Uiteindelijk was het zover. Rich Robinson en begeleiders (drummer, bassist en organist) betraden het podium en zetten onmiddellijk ‘I Don’t Hear The Sound Of You’ in.

Een prachtige, naar The Beatles neigende, song die zich halfweg ontpopt tot een jazzy improvisatie met een oeverloze outro. Ook het volgende nummer, een instrumental, gaat eindeloos door, maar verveeld om één of andere wonderlijke reden nooit. ‘Lost and Found’ wordt ingezet met een zich in de hersens brandende gitaarriff en stilaan wordt duidelijk dat het een gedenkwaardig avondje gaat worden. Ook ‘Station Man’, afkomstig van de vergeten Fleetwood Mac-lp ‘Kiln House’, krijgt een snoeiharde intro mee en getuigt tevens van de smetteloze smaak van de meestergitarist. Het zou, zo bleek later, niet de laatste cover van de avond zijn.

Dat Rich Robinson van zowat alle muziekmarkten thuis is bewijst hij met de onvervalste countryrock van ‘Falling Again’. Het beukende ‘Look Through Any Window’ had dan weer zonder probleem op een oude Captain Beefheart-lp kunnen staan. Dan was het tijd voor de grote Eric Clapton-tribute met een oorverdovend ‘Politician’, de oude Cream-song, waarbij Rich alle gitaarregisters opentrekt. Schitterend, maar in het niets verzinkend bij het absolute hoogtepunt van de avond, de ronduit fabelachtige versie van de traditional ‘Motherless Children’ (dat Clapton ook al coverde op zijn ‘461 Ocean Boulevard’-lp). De gierende gitaarintro en de constant rollende drums trekken dit nummer naar eenzame hoogten. Met ‘Standing On The Surface Of The Sun’, ‘Gone Away’ en ‘It’s Not Easy’, de drie afsluitende songs, allen afkomstig van zijn nieuwste cd, bewijst Rich Robinson nog maar eens welke songschrijverskwaliteiten hij in huis heeft. Alsof dat nog niet geweten was. De enige smet op dit uitmuntende concert was de afsluiter. Een onding met als titel ‘War Drums’. Iedereen heeft recht op één misstap. Wetende dat regelmatig Velvet Underground en Neil Young-nummers opduiken op de setlist van Robinson had alles nog veel indrukwekkender gekund. Maar reden tot klagen was er niet.

Bij het buitenkomen vroor het een tiental graden. De rillingen op mijn rug waren niet van de kou.