Santana • 6 oktober 2010 Sportpaleis Antwerpen
  |
We hoeven er geen doekjes rond te doen, de levensloop van Carlos Santana is wereldwijd bekend. Maar eigenlijk begon Carlos en zijn gang vaste voet te krijgen, ondanks hij reeds enkele concerten daarvoor in de Fillmore in San Francisco gaf, toen hij voor een hoogtepunt zorgde op het originele Woodstock festival in 1969. Sindsdien is de man er steeds maar op vooruit gegaan en dat is de dag van vandaag niet anders. Naar aanleiding van zijn recent uitgebrachte cd (zie onze bespreking in de sectie CD-reviews) bracht de man weer een bezoek aan ons landje en liet, helaas, het Sportpaleis nu eens niet helemaal vollopen. Klokslag 20:30 ging de show van start en om het publiek enigzins op te warmen kregen we enkele swingende Spaanstalige nummers geserveerd waarbij de band duidelijk liet horen dat ze er écht zin in hadden. Al snel kregen we enkele solo’s te horen van zowel de bassist en de drummer maar de meeste indruk liet bassist Benny Rietveld na toen hij haast het ganse ‘Imagine’ van John Lennon uit zijn bas perste. Een staande overatie was het resultaat. Dennis Chambers (ex-Funkadelic, Parliament) aan de ketels liet het publiek tijdens een lange solo blijken dat hij een uitstekend vervanger van Michael Shrieve is. Met ‘Jingo’ werden de eerste stappen gezet naar de sixties, kennelijk nu een beetje aangepast met een nieuwe intro kende het nummer toch veel bijval bij het aandachtige publiek. Ondertussen verscheen op het grote scherm achteraan het podium diverse beelden van Afrikaanse stammen gemengd met beelden van het concert. Zulke technische hoogstandjes zijn we gewend in het Sportpaleis. Meteen kregen we ook de Led Zeppelin-cover ’Whole Lotta Love’ die op zijn recente cd prijkt. Maar toch hoorde ik liever de originele versie (op de cd ingezongen door Chris Cornell) alhoewel zanger Andy Vargas (zoon van bluesgitarist Javier Vargas) zijn best deed om in de buurt van Robert Plant te komen. Met ‘Black Magic Woman’ werden de twee zangers (Vargas en Tony Lindsay) in gezet en uiteraard werd dit nummer door het publiek op een luid applaus onthaald. Wederom een zeer knappe interpretatie van de Peter Green-klassieker van weleer. Vooraleer Carlos nog meer uit het verleden bovenhaalde kreeg het publiek nog enkele dansbare nummers te verteren totdat de tonen van ‘Oye Como Va’ werden in gezet. Ook hier was het even wennen aan de intro maar met ‘Evil Ways’ kon de avond niet meer stuk. Carlos Santana had veel lof voor hen die er nu niet meer bij zijn zoals bv. Janis Joplin, Jimi Hendrix enz. Maar hij maakte ook duidelijk dat er geen verschil is tussen mensen: of je nu een geitenwollensokken dragende hippie bent, of een bankdirecteur, het zijn wij, de mensen zelf, waar het allemaal om draait. We zijn één wereldras! Als laatste nummer dat ik nog meepikte kregen we een hommage aan zijn vriend Eric Clapton met ‘Sunshine Of Your Love’ dat ook op zijn laatste cd prijkt. Eén ding staat vast: een concert van Santana staat steeds garant voor ambience, zelfs op het middenplein, dat nu volstond met zitjes, kon niemand op zijn stoel blijven zitten, dat was ook het geval op andere plaatsen tussen het publiek. Het publiek kreeg hier blijkbaar niet genoeg van. En waarschijnlijk ook Carlos niet. Een denderende show, -alhoewel ik hier en daar wel enkele niet noemenswaardige mankementen vond- vol knappe visuele beelden, en voortreffelijke dansbare muziek, wat wil je nog meer op een woensdagavond? |
