|
Sinds de herprofilering van Marktrock in Leuven groeide Suikerrock, na een bescheiden start in ‘87, uit tot één van de belangrijkste stadsfestivals in ons land. Editie zesentwintig van het evenement op de Grote Markt telde ook nu weer twee aanloopavonden om u tegen te zeggen met kleppers van formaat die in het verleden hun deugdelijkheid al bewezen op het grote podium in Tienen.
Zowel Triggerfinger als headliner ZZ Top en Status Quo passeerden al eerder in de suikerstad. Door het wegvallen van de Canadese gitarist Philip Sayce kwam plaats vrij op de openingsavond voor Mojostar, niet te verwarren met de bijna gelijknamige Canadezen Mojo Stars. Een ideale gelegenheid zich eens uit het club en cafécircuit te breken en werk uit het debuut op een groter podium te tonen. De groep onder de bezielde leiding van Simon Witvrouw. De wonderknaap uit Kampenhout bepotelt de gitaar als piepjonge snaak en leerde het vak van Jean Marie Aerts (TC Matic) en Filip Casteels (El Fish).
Van die gitaarmeesters erfde hij bovendien de zin voor een meer avontuurlijke benadering en die zet hij met de hulp van gitarist Thijs El Boucho en een stevige ritmesectie met Koen Mertens achter de drumkit om in een jachtige overrompelde set die op snedige gitaarduels leunt. Witvrouw en kompanen verpakken hun bluesy rootsrock in strakke songstructuren met aanstekelijke riffs die je niet loslaten. Het tempo wordt even getemperd in ‘Thinking About You’, een melodieuze slijper met meerstemmig zangwerk en een solospotje van de frontman. Een sterke set van een jonge band met groeipotentieel die zeker een plaatsje op de grotere podia verdient. Helaas was er nog bitter weinig volk op de zonovergoten marktplaats. De combinatie van het vroege aanvangsuur en het zomerweer was daar niet vreemd aan. |
|
Even later schalt ‘Part Of The Union’, een song van de Strawbs die uitgroeide tot de stakershymne bij uitstek in het beginjaren zeventig door sociale onrust geteisterde Engeland. The Union wordt opgericht door Luke Morle, jarenlang gitarist bij Thunder die in 2009 een muzikaal verbond sluit met Peter Shoulder. Shoulder profileert zich naast een voortreffelijk zanger en gitarist bovendien als een niet onverdienstelijke songwriter. Hij is een van de weinige Britten die samen met Clapton en Peter Green de eer te beurt viel door de W.C. Handy Blues Foundation gelauwerd te worden in Memphis, Tennessee. Dat gebeurde in 2006 voor zijn bijdrage aan de Little Milton song ‘Think Of Me’.
De laatste tijd toert The Union met Thin Lizzy en staan ze wel eens samen met Triggerfinger op een festivalpodium. Shoulders en Morle brengen een soort hardrockende blues waarin de clichés van het Classic Rock idioom nooit ver weg zijn. Niet onverdienstelijk vakwerk in de Britse hardrocktraditie, de stillere passages refereerden bij momenten zelfs naar Bad Company, uiteraard zonder de goddelijke zang van de onvolprezen Paul Rodgers. “Strange Things Happens Here” zingt Shoulders dat was helaas niet het geval met een weinig beklijvende set. We vragen ons overigens af wie daar anno 2012 nog naar uitkijkt.
Voor Triggerfinger, net terug van een concert in Corsica, daarentegen daagt een legioen hondstrouwe fans op en het wordt wat drukker aan de dranghekken vooraan. De ‘Heilige Drievuldigheid’ van de Belgische rock worden als ware helden ingehaald, laat er geen twijfel over bestaan met een compromisloze overrompelende set. Na “I’m coming for You” brult Ruben Block overtuigend. Het ondertussen vertrouwde oeuvre van ‘All This Dancing Around’ wordt naadloos aaneen geregen met tussendoor wat ouder werk zoals het onverwoestbare ‘On My Knees’. Block houdt zijn knalrode Gretch sacraal voor zich uit en daarna worden de duivels ontbonden in een strak ‘Short Term Memory’. Het flamboyante drumbeest Mario Goossens laat zich daarbij niet onbetuigd achter zijn helemaal vooraan geplaatste drumkit. Lange Polle… euh Monsieur Pol evenmin. Hij is de eerste die zijn jasje van zijn stijlvolle pak uitspeelt, later volgt Ruben. ‘All This Dancing Around’ loopt uit in een schitterende drumsolo van Mario die het publiek moeiteloos meesleurt in zijn eentje. Het massieve ‘First Taste’ vormt de aanloop naar een spetterende finale en tijdens ‘Is It’ klimt Ruben al spelend op de toren versterker. Kunstjes die al eerder vertoond werden maar hun uitwerking niet missen bij de harde fankern. Het hele plein krijgt de hardwerkende band niet mee.
Als toegift volgt een knap opgebouwd ‘Feed Me’ met een slide op de bas. De fragiele flu(i)tsong ‘I Follow River’, waarbij Mario een geïmproviseerde percussieset met porselein kopje en een glas subtiel bepotelt krijgt wel enige algemene respons.
De laatste tijd toert The Union met Thin Lizzy en staan ze wel eens samen met Triggerfinger op een festivalpodium. Shoulders en Morle brengen een soort hardrockende blues waarin de clichés van het Classic Rock idioom nooit ver weg zijn. Niet onverdienstelijk vakwerk in de Britse hardrocktraditie, de stillere passages refereerden bij momenten zelfs naar Bad Company, uiteraard zonder de goddelijke zang van de onvolprezen Paul Rodgers. “Strange Things Happens Here” zingt Shoulders dat was helaas niet het geval met een weinig beklijvende set. We vragen ons overigens af wie daar anno 2012 nog naar uitkijkt.
Voor Triggerfinger, net terug van een concert in Corsica, daarentegen daagt een legioen hondstrouwe fans op en het wordt wat drukker aan de dranghekken vooraan. De ‘Heilige Drievuldigheid’ van de Belgische rock worden als ware helden ingehaald, laat er geen twijfel over bestaan met een compromisloze overrompelende set. Na “I’m coming for You” brult Ruben Block overtuigend. Het ondertussen vertrouwde oeuvre van ‘All This Dancing Around’ wordt naadloos aaneen geregen met tussendoor wat ouder werk zoals het onverwoestbare ‘On My Knees’. Block houdt zijn knalrode Gretch sacraal voor zich uit en daarna worden de duivels ontbonden in een strak ‘Short Term Memory’. Het flamboyante drumbeest Mario Goossens laat zich daarbij niet onbetuigd achter zijn helemaal vooraan geplaatste drumkit. Lange Polle… euh Monsieur Pol evenmin. Hij is de eerste die zijn jasje van zijn stijlvolle pak uitspeelt, later volgt Ruben. ‘All This Dancing Around’ loopt uit in een schitterende drumsolo van Mario die het publiek moeiteloos meesleurt in zijn eentje. Het massieve ‘First Taste’ vormt de aanloop naar een spetterende finale en tijdens ‘Is It’ klimt Ruben al spelend op de toren versterker. Kunstjes die al eerder vertoond werden maar hun uitwerking niet missen bij de harde fankern. Het hele plein krijgt de hardwerkende band niet mee.
Als toegift volgt een knap opgebouwd ‘Feed Me’ met een slide op de bas. De fragiele flu(i)tsong ‘I Follow River’, waarbij Mario een geïmproviseerde percussieset met porselein kopje en een glas subtiel bepotelt krijgt wel enige algemene respons.
Mojo Star
|
The Union
|
Triggerfinger
|
Triggerfinger
|
Triggerfinger
|
|
Ruben kondigde het al aan, in Vlaanderen hebben we Jan, Piet, Joris en Corneel, in Texas is er ZZ Top. Je merkt het nog voor één noot gespeeld is. De speciale microfoonstatieven, de gecomputeriseerde projectoren en camera’s, het trio schuwt geenszins showelementen. Ruim vier decennia wordt het beproefde recept van potige bluesrock en een rauwe boogiebeat nog steeds gecultiveerd.
Het baardige duo Billy Gibbons en Dusty Hill zetten na een bombastische intro het drassige ‘Thunderbird’ in. Na een knappe interpretatie van ‘I Thank You’, bekend van Sam & Dave volgen ‘Waiting For The Bus’ en ‘Jesus Just Left Chicago’, een onverslijtbaar ijzersterk muzikaal tweespan uit de beginperiode dat zijn uitwerking niet mist. Het sterkste wapen van ZZ Top, de herkenbare signature sound stamt vooral uit beginjaren zeventig. Het publiek wacht duidelijk op het meer hitgevoelig werk uit de ‘Eleminator’ periode en na lang wachten duikt ‘Gimme All Your Lovin’, inclusief gesynchroniseerde danspasjes, op. De twee baarden etaleren hun klasse op de snaren. Gibbons overtuigt zelfs als hij enkel de frets beroerd met zijn rechterhand. Een minder beklijvend luik met ondermeer ‘Vincent Price Blues’ gaat ‘Sharp Dressed Man’ vooraf en als de in schapenvacht verpakte gitaren worden bovengehaald tijdens ‘Legs’ kan de pret niet op. Ter afsluiting volgt nog een uitgebreide medley waarin het hard rockende ‘Tush’ en ‘La Grange’ passeren. Vooral dat dekselse, nadrukkelijk naar John Lee Hooker refererende boogievehikel, heeft nagenoeg nog niets aan kracht ingeboet en vormt een mooie bekroning van een weliswaar uiterst voorspelbare maar een nochtans genietbare set op een uitzonderlijk zwoele zomernacht. |
