Het fenomeen van tribute bands is alom bekend in tegenstelling tot een coverband die zich beperkt tot de muziek komt bij tributebands ook het visuele aspect aan bod. In een recent verleden passeerden naast accurate reïncarnaties van The Doors, Pink Floyd en Rolling Stones terwijl in het hardere segment Deep Purple, Led Zeppelin en vooral AC/DC bijzonder populair zijn. Het startte enkele decennia geleden met talloze Elvis imitators en… The Beatles. Hierbij nemen The Bootleg Beatles een bijzondere plaats in. In ’77 beleefde de musical ‘Beatlemania’ zijn première dat na meer dan duizend voorstellingen in het Amerikaanse Broadway circuit naar de overkant van de oceaan overwaaide bij de Londense tegenhanger West End. De oorspronkelijke leden werden gerekruteerd uit deze cast en concerteerden in maart 1980 een eerste keer op als The Bootleg Beatles op een studentenfeestje in Tiverton Devon. Nadien werden de zaken serieus aangepakt, er volgden tournees in de Sovjet Unie en in ’84, exact twintig jaar na de transatlantische oversteek van The Fab Four stapten de bootleggers op het vliegtuig. Later volgde een nauwgezette reconstructie van de Britse tournee uit ’65. The Beatles zwijgen ondertussen al meer dan veertig jaar maar hun originele muziek leeft onverminderd voort, ook op het podium, daar staan The Bootleg Beatles met 4000 concerten op de teller garant voor.

Vrijdagavond stond het kwartet op het podium van cc De Mol. Opvallend veel zestigplussers al dan niet vergezeld van kinderen en kleinkinderen maar ook jongeren die de muziek van de Fab Four recent via digitale wegen ontdekten. Helemaal vooraan zelfs enkele kranige tantes die de hysterie rond het illustere kwartet tijdens hun bezoek aan Nederland in 1964 nog persoonlijk beleefden. Op het grote videoscherm ontrollen zich hectische taferelen uit de vroege jaren zestig op de opzwepende tonen van ‘5-4-3-2-1’ van Manfred Mann en ‘Da Doo Ron Ron’ van The Crystals. Als de spots aanfloepen ontwaren we vier heerschappen in zwarte coltruien gehuld die meteen ‘Please Please Me’ inzetten, de tweede single en eerste hit van de Liverpoolians, nauwelijks twee jaar na hun debuut in The Cavern Club en terugkeer uit Hamburg. Dat vroege werk klinkt nog steeds fantastisch in een bijzonder accurate reïncarnatie in combinatie met de videobeelden uit die periode. Zelfs de flauwe grapjes van Paul McCartney en John Lennon worden perfect geënsceneerd, evenals de wat naïeve, primitieve maar uiterst efficiënte drumbeat van Ringo. Tweeminuten-hits met de onnavolgbare ontwapende vocale wisselwerking tussen John en Paul, het raast onafgebroken door. ‘She Loves You’, ’Hard Days Night’, ‘I Saw Her Standing There’ rollen er moeiteloos uit tot grote vreugde van het publiek dat zich tot helemaal achteraan op de zitjes van de tribune niet onbetuigd laat.

George Harrison, naar verluidt de enige originele Bootlegger, schittert even in het van Chuck Berry geleende ‘Roll Over Beethoven’ en ook die andere niet onbelangrijke invloed uit de VS, de Motownsound komt aan bod in Smokey Robinson’s ‘You Really Got A Hold On Me’. John krijgt een solospotje met ‘You’ve Got To Hide Your Love Away’ inclusief het dwarsfluitdeuntje op de achtergrond. Ondertussen heeft het gezelschap zich in de beroemde grijze colbertjasjes gehesen, de beroemde outfit waarmee ze destijds Amerika veroverden.

‘I Feel Fine’, ‘Can’t Buy Me Love’ leiden naar een indrukwekkende finale met ‘Day Tripper’ en een energiek ‘Twist And Shout’ dat meteen de vroegste periode afsluit. Bijzonder knap, alleen jammer dat de ‘Rubber Soul’ periode stiefmoederlijk behandeld wordt, we herkennen slechts één enkel uittreksel ‘If I Needed Someone’ uit dat creatieve tijdperk. Tijdens de pauze galmt Procol Harum’s ‘A Whiter Shade Of Pale’ uit de luidsprekers. Pink Floyd’s ‘See Emily Play’ en wazige vloeibare beelden kondigen de psychedelische periode aan. Gehuld in de kleurrijke ‘Sgt Peppers’ outfit zetten het ondertussen met wat langer haar en snorren getooid kwartet de titelsong van die pompeuze langspeler in. ‘With A Little Help From My Friends’ klonk evenals het Ringo origineel inderdaad charmant out of tune. ‘Lucy In The Sky With Diamonds’ en ‘Hello Goodbye’ overtuigden zelfs in een beperkte orkestratie. ‘Lady Madonna’ met schitterend saxwerk van een extra muzikant zat mooi tussen het minder bekende ‘Hey Bull Dog’ en het door Macca akoestisch gedebiteerde ‘Blackbird’ verwerkt. Op de rebelse tonen van ‘Jumpin’ Jack Flash’ van bloedbroeders The Rolling Stones en fragmenten van de eerste stappen op de Maan, wordt het finale luik aangesneden met ‘Come Together’, de beroemde Abbey Road-muur vormt het decor. Het onvermijdelijke, lieflijke ‘Here Comes The Sun’ geniet veel bijval en de zeldzame aanstekers worden aangestoken. We zijn meer onder de indruk van ‘Happiness Is A Warm Gun’. Iemand uit de zaal vraagt om iemands verjaardag te fêteren. “Come back when you are sixty four” is de schampere repliek. Na flarden van de intro van ‘Birthday’ schakelt George over op ‘While My Guitar Gently Weeps’. Subtiele Clapton’s snarenspel imiteren valt nooit mee en dat is ook nu het geval maar de gitarist trekt zich al bij al behoorlijk uit de slag. De wat saaie hymne ‘Hey Jude‘ vormt vervolgens een iets te uitgebreide afsluiter. En met de dynamische toegift ‘Back In The USSR’ is het uiteindelijk afgelopen. Akkoord, het blijft al bij al na-aperij van de eerste orde zo’n in nostalgie gedrenkte vertoning met, opgelet met de spelling, Beatleshits Als dit telkens op het niveau van The Bootleg Beatles gebeurt hebben we geen bezwaar integendeel, vraag het maar eens aan de broertjes Noel en Liam.