|
Nostalgie was troef, en zo hoort het ook bij ‘The Golden Years’. Stond vorig jaar de muziek uit de gouden jaren zestig nog centraal, dan was het dit jaar de beurt aan de muziek uit de seventies. Voor mij, en voor zovele anderen een brok jeugdsentiment dus. Het Sportpaleis zat dan ook afgeladen vol, ongeveer dertienduizend man, en dat in tegenstelling tot de eerste edities, nu meer dan twintig jaar geleden, toen er amper tweeduizend man opdaagden. De parterre stond praktisch volledig vol met VIP tafeltjes, en net voor het podium, waar de fotografen zich opstelden, was een kleine dansvloer gelaten. Tja, de ene groep stoorde daarbij de andere…
Afgelopen zaterdag had de drieëntwintigste editie van het retrofestival ‘The Golden Years’ plaats. Het was twee jaar geleden dat ik er nog bij was, en ik wou die achterstand dit jaar inhalen. De dertienduizend aanwezigen zullen me meer dan gelijk geven, het was immers bij momenten de moeite waard. |
|
|
|
|
Nadat enkele videoclips de zaal opgewarmd hadden, betrad de covergroep The Escorts (nvdr. eigenlijk voor het merendeel zijn dat de kerels van Mud II) het podium. Zij mochten de spits afbijten. Nu heb ik vroeger wel gehoord van een gelijknamige zwarte groep, maar die waren het absoluut niet. The Escorts was een groep bestaande uit vier man, die drie songs brachten. Ja, de glamrock, met songs als ‘Rock and roll part 2’ van Gary Glitter, ‘The Jean Genie’ en ‘Suffragette City’ beiden van David Bowie.
Na een kort interludium van Carl Huybrechts met nieuwskoppen uit het jaar 1970 trad de groep Mungo Jerry aan. Zij zetten de beuk erin met ‘Allright, Allright, Allright’, gevolgd door ‘Long Legged Woman’ en hun monsterhit ‘In the Summertime’, echter zonder motoren geluidseffecten en met enige artistieke vrijheid. Als afsluiter kwam ‘Lady Rose’ eraan, waarbij de mondharmonica zijn intrede deed.
Nadat Carl de hoofdpunten van het jaar 1972 voorgelezen had, zette hij de twee goede doelen van deze avond op een rijtje, en bedankte hij de sponsors. Dit luidde de overgang in naar de volgende groep, en dat werd Middle of the Road. Na een korte intro op het scherm waarbij bleek dat deze groep al veertig jaar “on the road” is, zong zangeres Sally Carr achtereenvolgens ‘Yellow Boomerang’, ‘Tweedle Dee, Tweedle Dum’ en ‘Soley, Soley’. Het refrein van dit laatste nummer werd door de zaal luidkeels meegezongen. Toen kwam ‘Sacramento’ eraan, en de miljoenenhit ‘Chirpy Chirpy Cheep Cheep’. Sally bedankte ons omdat België indertijd het eerste land was waar dit nummer de top van de hitparade bereikte.
Na een kort interludium van Carl Huybrechts met nieuwskoppen uit het jaar 1970 trad de groep Mungo Jerry aan. Zij zetten de beuk erin met ‘Allright, Allright, Allright’, gevolgd door ‘Long Legged Woman’ en hun monsterhit ‘In the Summertime’, echter zonder motoren geluidseffecten en met enige artistieke vrijheid. Als afsluiter kwam ‘Lady Rose’ eraan, waarbij de mondharmonica zijn intrede deed.
Nadat Carl de hoofdpunten van het jaar 1972 voorgelezen had, zette hij de twee goede doelen van deze avond op een rijtje, en bedankte hij de sponsors. Dit luidde de overgang in naar de volgende groep, en dat werd Middle of the Road. Na een korte intro op het scherm waarbij bleek dat deze groep al veertig jaar “on the road” is, zong zangeres Sally Carr achtereenvolgens ‘Yellow Boomerang’, ‘Tweedle Dee, Tweedle Dum’ en ‘Soley, Soley’. Het refrein van dit laatste nummer werd door de zaal luidkeels meegezongen. Toen kwam ‘Sacramento’ eraan, en de miljoenenhit ‘Chirpy Chirpy Cheep Cheep’. Sally bedankte ons omdat België indertijd het eerste land was waar dit nummer de top van de hitparade bereikte.
Dan was het tijd voor weer een videoclip, namelijk ééntje van The Rolling Stones. De volgende act werd de rocker Alvin Stardust, en die bracht de zaal op temperatuur met de cover van ‘Come On Everybody’ en ‘Jealous Mind’. Zijn grootste hits hield hij voor daarna, want de nummer één hit ‘Pretend’ en het al even bekende ‘My Coo Ca Choo’ uit 1973 kende iedereen. Dat viel in goede aarde, waarna hij prompt de cover ‘Johnny B. Goode’ inzette. De rockers onder ons konden hun geluk niet op.
Tussendoor kwam de videoclip ‘Pour un flirt’ van Michel Delpech op het scherm. Carl introduceerde bij ons de karaokeversie ervan en de ondertitels lieten de zaal toe om uit volle borst mee te zingen. Het experiment was geslaagd!
Hitmaker Albert Hammond stond voor de eerste maal hier geprogrammeerd, en zijn optreden was één van de beste van deze avond. Achtereenvolgens bracht hij zijn hits ‘Down by the River’, ‘Everything I Want to Do’, ‘I’m a Train’, en uiteraard ‘The Free Electric Band’ en ‘It Never Rains in Southern California’.
Een videoclip maakte de overgang naar de oude ratten van The Rubettes. Met hun witte pakjes, dito petjes en witte schoenen zijn ze graag geziene gasten in dit programma. Deze groep is dan ook bijna elk jaar hier present, en we kennen al hun hits van buiten. Er zijn nog steeds drie originele groepsleden elk jaar present. Na een korte intro, volgden ‘Foe Dee O Dee’, ‘Juke Box Jive’, ‘Tonight’ uit 1974, ‘I Can Do It’, waarna uiteraard hun grootste en mooiste hit ‘Sugar Baby Love’ afsloot. Heel herkenbaar waren Alan Williams’ hoge stem en het “Joe Harris”-achtige zinnetje dat in sommige van hun hits voorkomt. De zaal genoot, vooral tijdens het laatste nummer.
Toen bestormde de groep Slade de scène, en ik wist al dat het er luidruchtig aan toe zou gaan. Inderdaad, ‘Take me back home’ en ‘Gudbuy t’Jane’ kwamen eraan, en de leadzanger zong niet maar brulde, terwijl de steeds excentrieke gitarist Dave Hill zijn veel te luidde kunsten voorstelde. Nadien volgden: ‘Mama we’re all Crazy Now’ en ‘Cum on Feel the Noize’ en dit zijn precies twee begrippen die op Slade van toepassing zijn, nl. “crazy” en “noize”. Eindigen deden ze met het welbekende ‘Merry Xmas Everybody’. Zelfs al konden sommigen dit optreden pruimen, was het voor ons het absolute minpunt van de avond.
Tussendoor kwam de videoclip ‘Pour un flirt’ van Michel Delpech op het scherm. Carl introduceerde bij ons de karaokeversie ervan en de ondertitels lieten de zaal toe om uit volle borst mee te zingen. Het experiment was geslaagd!
Hitmaker Albert Hammond stond voor de eerste maal hier geprogrammeerd, en zijn optreden was één van de beste van deze avond. Achtereenvolgens bracht hij zijn hits ‘Down by the River’, ‘Everything I Want to Do’, ‘I’m a Train’, en uiteraard ‘The Free Electric Band’ en ‘It Never Rains in Southern California’.
Een videoclip maakte de overgang naar de oude ratten van The Rubettes. Met hun witte pakjes, dito petjes en witte schoenen zijn ze graag geziene gasten in dit programma. Deze groep is dan ook bijna elk jaar hier present, en we kennen al hun hits van buiten. Er zijn nog steeds drie originele groepsleden elk jaar present. Na een korte intro, volgden ‘Foe Dee O Dee’, ‘Juke Box Jive’, ‘Tonight’ uit 1974, ‘I Can Do It’, waarna uiteraard hun grootste en mooiste hit ‘Sugar Baby Love’ afsloot. Heel herkenbaar waren Alan Williams’ hoge stem en het “Joe Harris”-achtige zinnetje dat in sommige van hun hits voorkomt. De zaal genoot, vooral tijdens het laatste nummer.
Toen bestormde de groep Slade de scène, en ik wist al dat het er luidruchtig aan toe zou gaan. Inderdaad, ‘Take me back home’ en ‘Gudbuy t’Jane’ kwamen eraan, en de leadzanger zong niet maar brulde, terwijl de steeds excentrieke gitarist Dave Hill zijn veel te luidde kunsten voorstelde. Nadien volgden: ‘Mama we’re all Crazy Now’ en ‘Cum on Feel the Noize’ en dit zijn precies twee begrippen die op Slade van toepassing zijn, nl. “crazy” en “noize”. Eindigen deden ze met het welbekende ‘Merry Xmas Everybody’. Zelfs al konden sommigen dit optreden pruimen, was het voor ons het absolute minpunt van de avond.
Carl Huybrechts liet tussendoor de winnende nummers van de tombola trekken.
Toen werd het tijd voor de laatste act van vanavond, de Britse groep The Sweet, of wat er nog van overblijft. Opener werd ‘Hell Raiser’, gevolgd door ‘Wig Wam Bam’ met ‘Little Willy’ daar vlak achteraan. ‘Blockbuster’ begon uiteraard met de loeiende sirene, en dat zorgde ook voor het nodige lawaai. ‘Ballroom Blitz’ sloot af. Opmerkelijk is wel dat ze de hits uit hun beginperiode zoals ‘CoCo’ niet speelden, omdat die volgens hen te zacht klonken.
Tijdens een “encore” als finale kwamen alle muzikanten op de bühne, en zongen luidkeels de Status Quo cover ‘Rockin’ All Over the World’ mee. Wij kwamen, en wij zagen dat het goed was. Het waren inderdaad “golden years” geweest, en het deed ons goed om dat gevoel nog eens te herbeleven. En ja, er werd al reclame gemaakt voor de editie van volgend jaar. In 2012 zal het dan weer de “ultimate sixties edition” worden, en dat belooft!
More pictures of The Golden Years here.
Toen werd het tijd voor de laatste act van vanavond, de Britse groep The Sweet, of wat er nog van overblijft. Opener werd ‘Hell Raiser’, gevolgd door ‘Wig Wam Bam’ met ‘Little Willy’ daar vlak achteraan. ‘Blockbuster’ begon uiteraard met de loeiende sirene, en dat zorgde ook voor het nodige lawaai. ‘Ballroom Blitz’ sloot af. Opmerkelijk is wel dat ze de hits uit hun beginperiode zoals ‘CoCo’ niet speelden, omdat die volgens hen te zacht klonken.
Tijdens een “encore” als finale kwamen alle muzikanten op de bühne, en zongen luidkeels de Status Quo cover ‘Rockin’ All Over the World’ mee. Wij kwamen, en wij zagen dat het goed was. Het waren inderdaad “golden years” geweest, en het deed ons goed om dat gevoel nog eens te herbeleven. En ja, er werd al reclame gemaakt voor de editie van volgend jaar. In 2012 zal het dan weer de “ultimate sixties edition” worden, en dat belooft!
More pictures of The Golden Years here.
