|
Wie ooit Cuba als vakantieoord koos zal het zich nadien nooit beklaagd hebben, althans ik toch niet. Men weet dan ook dat Cuba een zeer rijke muzikale cultuur heeft maar ook wat de dans betreft hoeft het kleine eiland niet onder te doen voor grote broer Argentinië.
Mambo, Salsa en de Rumba, het zijn maar enkele danssoorten die Cuba rijk is en die de dag van vandaag (ga maar eens kijken in de kleine afgelegen dorpjes…) daar nog zeer intens beoefend worden. Maar het is hier vooral de Son die weer openbloeit. En wat we onder Son moeten verstaan is een muziekstijl van meestal diverse meerstemmige gezongen partijen, al dan niet begeleidt van één of meer gitaren. Toen regisseur Wim Wenders en gitarist/componist Ry Cooder eind jaren negentig hun samenwerkingoproject The Buena Vista Social Club (dat nu reeds dood en begraven is) aan de wereld presenteerde, kregen we een ‘boom’ van muzieksoorten die je in iedere cantina op Cuba dagelijks, en tot stukken in de nacht, kunt aanhoren. Je kan er gewoon niet naast. Toen ik mijn reis beëindigde werden we op het dak van ons hotel in Havana geëntertained door deze hemelse klanken en de nodige danspasjes kregen we er gratis bij. De kleinzoon van Compay Secundo was toen de frontman van Ecos De Siboney, een Cubaanse band die de muziek van zijn grootvader Secundo hier weer tot leven bracht. |
Maar niemand had ooit een vermoeden dat dankzij de samenwerking met Cooder/Wenders een tsunami van zuiderse klanken de wereld zou veroveren. Het clubje bejaarde muzikanten, die eigenlijk reeds de pensioengerechtige leeftijd al behaald hadden, hebben dit al reeds diverse keren bewezen.
Opnieuw was er interesse in de dansen die het eiland zo beroemd maakten. Ibrahim Ferrer, Rubén Gonzalez en Compay Secundo en enkele andere rasmuzikanten kregen eindelijk de eer die hen al jarenlang werd ontzegd. De wereld werd nu bekeken vanachter een warme, zuiderse Cubaanse zonnebril. Het concert startte om 20:00 en van een concert waarvan we dachten dat er nu weinig publieke belangstelling zou zijn liep de zaal plots geheel vol en geen enkel zitje bleef gespaard. Het ontbrak zelfs niet aan zeer jeugdige muziekliefhebbers. Alle muzikanten staken kennelijk in hun zondagse pak en dat alleen al maakte het visuele eens zo aantrekkelijker. Vanavond werden we verrast door –wat we eigenlijk mogen noemen- de erfgenamen van de Buena Vista Social Club. En op vocaal vlak hoefden we geen nieuwe dingen te ontdekken maar dat was ook niet nodig gezien een avondje Cuba eigenlijk een beetje interactief werkt. Je wordt als toeschouwer mee betrokken in de avonturen van de muzikanten, zelfs hier in een AB was het niet anders. |
Julio Alberto Fernandez (BVSC), Julienne Oviedo (BVSC), Teresa Garcia Caturla (enige vrouw in de Afro Cuban All Stars), Yanko Pizaco (BVSC film), Rodolfo „Peruchin“ Argudin (Tropicana), Tomas “El Panga” Ramos (BVSC) waren de smaakmakers vanavond. En dat er wat te smaken viel, ja hoor de andere aanwezigen kunnen het alleen maar beamen.
Zoals ik reeds eerder zei, de AB zat lekker gevuld en dat betekende maar een ding: de aanwezigen kwamen om hier om die warme Cubaanse sfeer op te snuiven, zeg maar feesten, en die ze nu moesten beleven onder een temperatuur van om en nabij de min 5°.
Vanaf de eerste noot zat de schwung er meteen in en het werd onmiddelijk duidelijk wie nu het meeste plezier had!
Of je nu vergast werd op ‘Chan Chan’, ‘Ganabaraco’, ‘Obsession’, ‘Cumbanchera’ en ‘Como Fe’, het maakte allemaal niet veel uit, het ging niet om wie en wat er die avond gespeeld werd maar alleen al om die unieke sfeer en daarbij kreeg ieder lid van de groep voldoende ruimte om te soleren. Door deze aanstekelijke sfeer kwamen bij velen de beentjes los wat leidde tot een echt partygevoel. Op een ander concert had dit misschien al voor enige commotie gezorgd maar nu vanavond… een en al pret was de slogan. De toeschouwers werden allemaal beloond op een ‘eargasme’… en dat hoef ik niet verder uit te leggen.
Als je de sfeer nog eens een keertje wilt ondergaan, ga dan snel even deze volgende films huren want die hebben ook bijgedragen tot de (her)opbloei van de Cubaanse muziek: ‘Dirty Dancing 2: Havana Nights’ en ‘The Lost City’.
Als rock band kan ik de cd ‘Corazonero’ van de Cubaanse jongens Buena Fe aanprijzen. Fantastische rockmuziek badend in een gezellige sfeer.
Zoals ik reeds eerder zei, de AB zat lekker gevuld en dat betekende maar een ding: de aanwezigen kwamen om hier om die warme Cubaanse sfeer op te snuiven, zeg maar feesten, en die ze nu moesten beleven onder een temperatuur van om en nabij de min 5°.
Vanaf de eerste noot zat de schwung er meteen in en het werd onmiddelijk duidelijk wie nu het meeste plezier had!
Of je nu vergast werd op ‘Chan Chan’, ‘Ganabaraco’, ‘Obsession’, ‘Cumbanchera’ en ‘Como Fe’, het maakte allemaal niet veel uit, het ging niet om wie en wat er die avond gespeeld werd maar alleen al om die unieke sfeer en daarbij kreeg ieder lid van de groep voldoende ruimte om te soleren. Door deze aanstekelijke sfeer kwamen bij velen de beentjes los wat leidde tot een echt partygevoel. Op een ander concert had dit misschien al voor enige commotie gezorgd maar nu vanavond… een en al pret was de slogan. De toeschouwers werden allemaal beloond op een ‘eargasme’… en dat hoef ik niet verder uit te leggen.
Als je de sfeer nog eens een keertje wilt ondergaan, ga dan snel even deze volgende films huren want die hebben ook bijgedragen tot de (her)opbloei van de Cubaanse muziek: ‘Dirty Dancing 2: Havana Nights’ en ‘The Lost City’.
Als rock band kan ik de cd ‘Corazonero’ van de Cubaanse jongens Buena Fe aanprijzen. Fantastische rockmuziek badend in een gezellige sfeer.
