De lichten gaan uit, neen, ze blijven uit en The Horrors komen op. Groot probleem, ik heb nog nooit zo een donker concert bijgewoond. Donker slaat niet op hun teksten, die inderdaad niet overvloeien van het optimisme, integendeel, maar op de verlichting. Ik had me een goed plaatsje gezocht op het rechterbalkon. Helaas, je ziet haast enkel silhouetten. Het gezicht van Faris Badwan gaat dan zo al schuil achter zijn lange zwarte lokken. De bandleden dragen gitzwarte kleding. Mocht er al wat kleur in hebben zitten, dan was dat in de schaarse, eigenlijk zo goed als onverlichte zaal niet te zien. Toch oogde hun verschijning al een stuk geciviliseerder dan ten tijde van hun eerste optredens. De spinnenkapsels zijn weg.
Nu ja, ik kom niet naar de AB om naar een groepje te “kijken”. Maar ik heb toch wel heel de avond zitten sakkeren op de veel te schaarse belichting en tegen beter weten blijven hopen op een geschikt moment, waarop er iets meer licht was om foto’s te kunnen nemen. Dat moment kwam echter niet. Bijgevolg mocht ik achteraf zowat al mijn foto’s in de prullenbak dumpen…
Het voorprogramma werd verzorgd door ‘Cerebral Ballzy’. De punkers uit Brooklyn namen ons mee in de tijd naar de gloriejaren van de punk. De drummer loopt nog rond met een authentieke hanenkam. Hun muziek klonk luid en donker. Punk zoals ik verwacht dat punk is. Hun frontman kondigde meermaals een liedje aan over ‘pizza eten, bier drinken en overgeven’. Hun concert duurde een half uurtje. Helaas tapten ze steeds uit hetzelfde vaatje, zonder veel afwisseling. Het meeste applaus kregen ze voor hun covers van ‘I Wanna Be Adored’ van The Stone Roses. Frontman van de ‘Cerebral Ballzy’ vroeg op een moment dat de lichten zouden gedoofd worden. En het bleef donker voor de rest van de avond.
Om negen uur verschenen zanger Faris Badwan en de vier andere bandleden van The Horrors op het podium. Hun muziek is ook behoorlijk donker, maar dat viel al bij al nog mee. De groep is sinds haar eerste album ‘Strange House’ een stuk minder zwart geworden. Met hun tweede plaat ‘Primary Colours’ uit 2009 weken ze af van de punkrock uit hun beginalbum en kozen ze resoluut voor melodieuzere muziek. Ondertussen hebben ze drie albums uit. In de zomer verscheen hun recentste cd ‘Skying’. De fans van het eerste ogenblik zijn mogelijk een tikkeltje ontgoocheld. Maar mij klinken ze steeds beter in de oren nu ze melodieuzer uit de hoek komen en ik verkies hun hypnotiserende, psychedelische new wave van nu – of hoe moet ik het noemen?
Het is voor de de garagerock/punk/new waveband uit Southend-On-Sea wachten op de grote doorbraak. Met elk nieuw album stijgt hun rating als indiegroep. De vloer van de AB was goed gevuld, maar de zaal was niet helemaal uitverkocht. Ik verwacht dat dit zal bij hun volgende optreden in Brussel wel helemaal anders zal zijn.
Op anderhalf uur speelden the Horrors elf nummers, bisnummers incluis. We kregen zes nummers van ‘Skying’ te horen. Het vijftal vloog er onmiddellijk in met ‘Changing The Rain’. Dat is tevens het openingsnummer van hun meest recente album. Ze vervolgden met ‘Who Can Say’ van hun tweede plaat. The Horrors putten op deze tour vooral uit hun tweede en hun derde plaat. Het eerste schijfje wordt vergeten. Die bladzijde is blijkbaar omgeslagen. In een interview met Brussel Deze Week beaamde gitarist Joshua Hayward “Ondertussen zijn we een totaal andere groep, met compleet andere individuen en ideeën”.Over ‘Skying’ gaf hij toe: “Misschien is dat meer pop, ja”.
Luid en nog luider werd het toen de gitaren, de synths en de feedback die Faris Badwan opwekte, een wall of sound opbouwden. De installaties overleefden. Mijn oren ook. Tijdens het voorprogramma had ik al wijselijk mijn oordopjes ingestoken.
Als bisnummers volgden nog drie songs. Met een langgerekt ‘Moving Further Away’ dat live misschien wel tien minuten duurde, namen ze afscheid van het publiek. Te lang? Neen, lang, maar een sterk nummer. Dat is trouwens de conclusie van heel de avond. Enkele nummers hadden ze wat strakker mogen spelen en korter houden. Maar al bij al een geslaagde avond en een heel behoorlijk concert! The Horrors zullen ongetwijfeld nog groeien. Wat meer interactie met het publiek zou geen kwaad kunnen. Nu beperkte zanger Faris Badwan zich tot enkele vriendelijke dankuwels. Slechts naar het einde toe, zong het publiek massaal mee en werd er met de armen in de lucht gezwaaid. Net op tijd, zodat iedereen weer eens tevreden naar huis kon gaan.
Nu ja, ik kom niet naar de AB om naar een groepje te “kijken”. Maar ik heb toch wel heel de avond zitten sakkeren op de veel te schaarse belichting en tegen beter weten blijven hopen op een geschikt moment, waarop er iets meer licht was om foto’s te kunnen nemen. Dat moment kwam echter niet. Bijgevolg mocht ik achteraf zowat al mijn foto’s in de prullenbak dumpen…
Het voorprogramma werd verzorgd door ‘Cerebral Ballzy’. De punkers uit Brooklyn namen ons mee in de tijd naar de gloriejaren van de punk. De drummer loopt nog rond met een authentieke hanenkam. Hun muziek klonk luid en donker. Punk zoals ik verwacht dat punk is. Hun frontman kondigde meermaals een liedje aan over ‘pizza eten, bier drinken en overgeven’. Hun concert duurde een half uurtje. Helaas tapten ze steeds uit hetzelfde vaatje, zonder veel afwisseling. Het meeste applaus kregen ze voor hun covers van ‘I Wanna Be Adored’ van The Stone Roses. Frontman van de ‘Cerebral Ballzy’ vroeg op een moment dat de lichten zouden gedoofd worden. En het bleef donker voor de rest van de avond.
Om negen uur verschenen zanger Faris Badwan en de vier andere bandleden van The Horrors op het podium. Hun muziek is ook behoorlijk donker, maar dat viel al bij al nog mee. De groep is sinds haar eerste album ‘Strange House’ een stuk minder zwart geworden. Met hun tweede plaat ‘Primary Colours’ uit 2009 weken ze af van de punkrock uit hun beginalbum en kozen ze resoluut voor melodieuzere muziek. Ondertussen hebben ze drie albums uit. In de zomer verscheen hun recentste cd ‘Skying’. De fans van het eerste ogenblik zijn mogelijk een tikkeltje ontgoocheld. Maar mij klinken ze steeds beter in de oren nu ze melodieuzer uit de hoek komen en ik verkies hun hypnotiserende, psychedelische new wave van nu – of hoe moet ik het noemen?
Het is voor de de garagerock/punk/new waveband uit Southend-On-Sea wachten op de grote doorbraak. Met elk nieuw album stijgt hun rating als indiegroep. De vloer van de AB was goed gevuld, maar de zaal was niet helemaal uitverkocht. Ik verwacht dat dit zal bij hun volgende optreden in Brussel wel helemaal anders zal zijn.
Op anderhalf uur speelden the Horrors elf nummers, bisnummers incluis. We kregen zes nummers van ‘Skying’ te horen. Het vijftal vloog er onmiddellijk in met ‘Changing The Rain’. Dat is tevens het openingsnummer van hun meest recente album. Ze vervolgden met ‘Who Can Say’ van hun tweede plaat. The Horrors putten op deze tour vooral uit hun tweede en hun derde plaat. Het eerste schijfje wordt vergeten. Die bladzijde is blijkbaar omgeslagen. In een interview met Brussel Deze Week beaamde gitarist Joshua Hayward “Ondertussen zijn we een totaal andere groep, met compleet andere individuen en ideeën”.Over ‘Skying’ gaf hij toe: “Misschien is dat meer pop, ja”.
Luid en nog luider werd het toen de gitaren, de synths en de feedback die Faris Badwan opwekte, een wall of sound opbouwden. De installaties overleefden. Mijn oren ook. Tijdens het voorprogramma had ik al wijselijk mijn oordopjes ingestoken.
Als bisnummers volgden nog drie songs. Met een langgerekt ‘Moving Further Away’ dat live misschien wel tien minuten duurde, namen ze afscheid van het publiek. Te lang? Neen, lang, maar een sterk nummer. Dat is trouwens de conclusie van heel de avond. Enkele nummers hadden ze wat strakker mogen spelen en korter houden. Maar al bij al een geslaagde avond en een heel behoorlijk concert! The Horrors zullen ongetwijfeld nog groeien. Wat meer interactie met het publiek zou geen kwaad kunnen. Nu beperkte zanger Faris Badwan zich tot enkele vriendelijke dankuwels. Slechts naar het einde toe, zong het publiek massaal mee en werd er met de armen in de lucht gezwaaid. Net op tijd, zodat iedereen weer eens tevreden naar huis kon gaan.
LINE UP
Faris Badwan: zang
Joshua Hayward: gitaar
Tomethy Furse: basgitaar
Rhys 'Spider' Webb: keyboard
'Coffin' Joe Spurgeon: drum
SETLIST
Changing The Rain
Who Can Say
I Can See Through You
Scarlet Fields
Dive In
Endless Blue
Sea Within A Sea
Still Life
Bisnummers:
Mirror's Image
Three Decades
Moving Further Away
Faris Badwan: zang
Joshua Hayward: gitaar
Tomethy Furse: basgitaar
Rhys 'Spider' Webb: keyboard
'Coffin' Joe Spurgeon: drum
SETLIST
Changing The Rain
Who Can Say
I Can See Through You
Scarlet Fields
Dive In
Endless Blue
Sea Within A Sea
Still Life
Bisnummers:
Mirror's Image
Three Decades
Moving Further Away
