Toen Herman Brood, zanger, pianist en dichter, in 1959 zijn eerste pianolessen kreeg wist hij meteen al wat hij in zijn latere levensloop zou gaan doen. Het begon voor hem bij The Moans uit Arnhem die vrij frequent voor de gestationeerde Amerikaanse soldaten in Duitsland speelden. Brood had het soms moeilijk om wakker te blijven en kreeg op regelmatige basis een pilletje toegeschoven om wakker te blijven. Daar begonnen al zijn latere verslavingsproblemen mee. Na The Moans kwam hij een tijdje terecht bij Cuby & The Blizzards en door de toenemende verslaving maakte hij –ongewild-kennis met de binnenkant van een gevangenis maar hij meermaals in belandde. Voordat hij lid werd van Vitesse verdeed Herman zijn tijd bij Stud, en met Jan Akkerman trok hij op onder de naam Flash & Dance Band. Maar lang bleef hij niet bij Vitesse en verliet deze band na de release van hun debuutlangspeler. Het was tijd om zelf een eigen project op te zetten en dat deed hij succesvol met Herman Brood & His Wild Romance. Met deze formatie schreef hij méér dan geschiedenis. Ook in deze periode kreeg zijn verslaving de bovenhand totdat hij op 11 juli 2001 een einde maakt aan zijn zielig bestaan door van het dak van het Amsterdamse Hilton hotel te springen.

Exit Herman Brood… Van een wilde romantiek gesproken, tragisch maar vreemd genoeg moest de man eerst dood zijn vooraleer een van zijn nummers op N°1 kwam te staan.

Enkele jaren terug besloten Ernst Löw en Ben Crabbé om The Romance nieuw leven in te blazen en daarbij verkondigden ze dat Brood ‘alive & kickin’’ is.
The New Romance bestaat de dag van vandaag uit: Ernst Löw (zang), Dany Lademacher (gitaar en dichter bij God kun je niet komen) die Marty Townsend verving, Geert Maesschalk (bas en vervanger van Axl Peleman), Jeroen Ravensloot (keys) en onze Blokken-man Ben Crabbé op de vellen.

Omstreeks een halfuur voor aanvang zat de club er, op enkele eenzame zielen na, verlaten bij maar Fred’s zorgen verdwenen als een donderklap bij heldere hemel toen in een mum van tijd zijn joint veranderde in een volgelopen voetbalstadium. De muziek van Herman Brood samenvatten in een woord, neen ik begin er niet aan maar de rode draad is natuurlijk korte maar stevige rocknummers die door Dany’s blitse gitaarsolo’s een diep karakter krijgen.

In set 1 herkenden we vooral nummers uit Brood’s ‘Saturday Night’ en ‘Cha Cha’-albums. ‘Hit’, ‘Doreen’, ‘Skidrow’, ‘Get Lost’ en ‘Champagne (& Wine)’ (neen, Ernst geen champagne voor je op het podium…) waren maar enkele nummers uit het voortreffelijke album ‘Saturday Night’ en The New Romance liet duidelijk horen dat ze hun les goed geleerd hebben. Uit ‘Cha Cha’ rolden nog ‘Too Slow’ en ‘True Fine Mama’.

Na een pauze van een dik halfuur beklom The New Romance weer het podium. Set 2 stond borg voor nog meer nummers uit het knappe album ‘Cha Cha’. ‘Rock & Roll Junkie’, ‘Phoney’, ‘Pop’ gingen er bij het publiek in als zoete broodjes en een van de hoogtepunten was voor mij de slow ‘Still Believe’ (ook uit ‘Cha Cha’). Normaliter verwacht je dan met zo’n nummer dat het publiek wat rustiger werd… Met ‘(No More) Dancing’, dat in 1981 als single verscheen, werd meteen een ‘vitesse’ hoger geschakeld, zo ook het publiek dat mee vooraan stond veranderde van stijve harken in rubberen danspopjes en de beentjes hadden geen minuut rust meer. De sfeer zat er dik in en kon ook niet meer stuk.

Natuurlijk kon zijn grote hit ‘Saturday Night’ (uit ‘Shpritsz’) niet ontbreken, zo ook niet de knappe ‘Love You Like I Love Myself (uit ‘Go Nutz’).

Van de grootmeester Dylan kregen we een overtuigende versie van ‘Knockin’ On Heaven’s Door’ waarbij de lichaamstaal van Ernst voor een extra dimensie zorgde. Dat er nogmaals gecoverd werd vonden we niet erg want als een cover op een overtuigende manier wordt gebracht, zoals The New Romance vanavond deed met Nick Cave’s ‘When I Get Home’, dan zullen we daar zeker niet onze oren voor bedekken.
Om te besluiten kregen we twee encores, nl. de ode aan Elvis ‘(For Elvis) Never Be Clever’ en Ernst probeerde zo goed en kwalijk mogelijk om Herman te imiteren met ‘My Way’ van Claude François/Frank Sinatra. Samen met Jeroen aan de keys zorgde Ernst toch voor een memorabele afsluiter.

Samengevat mogen we deze avond als geslaagd noemen. Het is en blijft zeer moeilijk om het origineel weer tot leven te brengen, dat hadden we op vrijdag al meegemaakt met The Bootleg Beatles.