|
Het Guinness Book of Records mag deze old time crooner, en dan denk ik hier ook bv. aan enkele van zijn collega’s Dean Martin, Bing Crosby, Perry Como, Pat Boone, Sammy Davis, Jr. die het niet zolang als hem getrokken hebben, als de enige nog in leven zijnde een nummer-1 hit in de Verenigste Staten scorende zanger, in het boek opgenomen worden. Niemand deed het hem voor en nu staat die energieke knast in het nieuwe millennium op het podium van de Antwerpse Elisabethzaal. Na enkele opmerkelijke en recente cd’s (de duetten-albums en bijbehorende dvd) heeft de man die zich de eeuwigheid in zong met ‘I Left My Heart in San Francisco’ nu ook zijn hart achtergelaten in onze metropool.
Met langspelers als ‘Because Of You’, ‘Cloud 7’ en ‘Blue Velvet’ liet Bennett in de jaren vijftig van zich horen en meer recenter werk met o.m. k.d. Lang en zijn schitterende ‘MTV:Unplugged (uit 1994) zorgden ervoor dat Bennett een blijvende constante werd in de zeer frequent wijzigende muziekwereld. Als geen ander, en hij spreekt daarbij steeds een zeer variabele doelgroep aan, weet hij zijn fans nog steeds te bekoren, zowel via het plastiek schijfje of live op de bühne. Onder die fans vanavond bemerkte ik divers pluimage, van oud naar iets jonger en van veertigers/vijftiger naar een meer jeugdiger publiek. Dit getuigt van een trouwe aanhang die zich niet door wat regen laat ophouden. Een dik kwartiertje kreeg zijn dochter Antonia, met o.m. ‘Too Marvelous For Words’ en ‘Taking A Chance On Love’, de gelegenheid om het publiek in de juist stemming te brengen en daarbij werd duidelijk dat zij kennelijk uit hetzelfde vaatje tapt als haar vader wat geen slecht idee is maar doe dat dan op een andere gelegenheid. Wat de laatste tijd een rode draad is doorheen dit soort ouwe knarrenconcerten is dat een spontane en complete erectie van het publiek ontstaat vooraleer de man nog maar net zijn microfoon heeft aangeraakt. Tony kwam stilletjes op gang maar temeer we onderdonderd werden met zijn leuke, en nog steeds overtuigende, songs werd het ook duidelijk dat Bennett de strenge verwachtingen van zijn ondertussen ietwat verjongd publiek wist in te willigen. Met ‘Watch What Happens’ wisten we al voldoende: de man, ongeacht zijn hoge leeftijd, kan nog zingen dus waren we niet naar Antwerpen afgezakt om een min of meer burleske vaudevillevoorstelling te ondergaan. Nog andere pareltjes, en sommige op een meer jazzy geschoeide leest, waren ‘They All Laughed’, het uptempo ‘I’ve Got Rhythm’ e.a. Ook de slepers én meezingers van formaat ontbraken niet op het appél: ‘But Beautiful’, ‘The Good Life’ en ‘The Shadow Of Your Smile’ en er kon zelfs een duetje met zijn dochter vanaf. Zelfs met het beklijvende ‘Fly Me To The Moon’, dat hij zonder enige vorm van versterking zong, wist de Amerikaanse crooner zijn krachttoer uit te spelen. The game was over… Was dit een concert in ‘crooners a là Vegas’-stijl? Is Bennett een zoveelste telg van het reeds uitgedunde volkje entertainers dat kiest voor glam en glitter of gaat hij gewoonweg nog voor zijn trouw publiek. Dat laatste was ook de generale gedachte van het aanwezige publiek dat op zaterdagavond een show mochten bijwonen die ze niet vlug zullen vergeten… |
|
|
|
