LIVE UFO / THE WHEEL 2012

The Wheel

UFO speelde tijdens zijn hoogdagen in de ’70 en ’80 voor uitverkochte zalen en stonden meermaals als hekkensluiter geafficheerd op een festival dat door meer dan 15.000 aanwezigen bezocht werd. Japan was een land waar UFO niets verkeerd kon doen en terecht.
De dag van vandaag is het een geheel ander verhaal; ze mogen zich gelukkig prijzen dat ze nog geboekt worden in een club die amper 250 bezoekers kan ontvangen. Times they are changin’, my friends!
De Meisenfrei club in Bremen was de gastheer vanavond voor UFO en zij werden vooraf gegaan door The Wheel, een hardrock outfit uit Noorwegen die hun invloeden vooral haalden uit het werk van o.m. Led Zeppelin, Guns N’ Roses maar waarin we ook een stofdeeltjes terugvinden van Pearl Jam en Soundgarden.
Gitarist Orjan Kvalvik was een echte Viking die zijn volgelingen zonder al teveel poespas in de goede banen leidde. Voor zanger Jan Erik Salvesen was het vandaag niet de dag van zijn leven, de man werd geplaagd door een verkoudheid maar kennelijk was de ingenieur van dienst ook niet in zijn goede doen want de klank van de zangmicro klonk abominabel. Gelukkig geen opmerking op de rest van Salvesen performantie want in normale omstandigheden is hij een toffe peer.
‘Lost Soul’ en ‘Cry of the Night’ waren twee songs die boven de rest uitstaken. Helaas voor de fans van The Wheel kwam er al snel een einde aan hun set en het publiek liet dat duidelijk blijken en onderlijnden dit met een stevig en warm applaus…

UFO: met als line-up: Paul Raymond (gitaar, keyboards), Phil Mogg (zang), Vinnie Moore (lead gitaar) en Andy Parker (drums).
Vanaf de eerste noot van ‘Mother Mary’ bewees Phil Mogg nog steeds die charismatische zanger te zijn van weleer en nog steeds de gedroomde frontman voor een band als UFO. Ondanks zijn korte geblondeerde lokken kon Mogg zijn ouderdom niet verbergen. Hij is een wat oudere man geworden en de fysieke problemen die daar mee gepaard gaan kon hij ook niet onder stoelen of banken steken. De man leek fysieke problmen te hebben. Vinnie Moore liet zijn zessnareninstrument weer superbe klinken en het mooie van zijn passage vandaag is dat hij mooie, korte solo’s speelde, dus geen lang uitgemelkte tot vervelens toe gesierde solo’s alhoewel hij dit best zou kunnen gezien zijn diversiteit in stijl van spelen.
‘Fight Night’, uit de nieuwe cd ‘Seven Deadly’, was de kick-off van de gig. Bij ‘Mojo Town’ bewees Andy Parker, de originele drummer die in 2007 terug naar UFO keerde, dat hij nog steeds een zeer sterk en indrukwekkend drummer is. Pete Way (bas) was er niet bij maar bij ‘Lights Out’ was het de hoogste tijd dat de nieuwe bassist Rob de Luca liet horen wat hij in zijn marge had. Enkele knappe solo’s bulderden uit de luidsprekers en hij bewees een goede ritmiek te hebben. Maar mag de nieuwe bassist in de schaduw staan?
‘Doctor Doctor’ was een en al vuurwerk en emotie want het blijft nog steeds de grote hit in hun carrière. Met ‘Shoot Shoot’ kreeg Paul Raymond (ex-Chicken Shack, Plastic Penny) de kans om zich in de schijnwerper te plaatsen. Als tweede stem en met zijn gitaar zorgde hij voor een meerwaarde van deze song.
Raymond is zeker de playboy en gentleman van de band; hij heeft dan ook de meest jonge outlook.

UFO speelde twee uur aan een stuk en ze presenteerden de meest indrukwekkende sectie van songs uit hun gehele carrière. Ze gaven hun fans waarvoor ze gekomen waren: twee uur rockmuziek zoals die alleen door UFO kan gemaakt worden.

UFO – Still Alive in 2012 & Kickin’