Keys & Chords

Het is ondertussen enige tijd geleden dat ik Jackson Browne nog op een podium aan het werk zag. Vorig jaar heb ik zijn optreden in Antwerpen helaas gemist. De laatste keer dat ik de man met groep aan het werk zag dateert uit 1996 toen de songwriter uit Californië in het Paleis voor Schone Kunsten ‘Looking East’ kwam voorstellen. Ondertussen is er een en ander veranderd. De fans van het eerste uur worden schrikbarend ouder maar voor Browne, die binnenkort 62 wordt, lijkt de vergrijzing bijzonder mild en ook op het ietwat zeurderig stemtimbre zit weinig sleet.

De statige Henry Le Boeufzaal raakte donderdagavond behoorlijk gevuld, vooral met veertigplussers. Het concert start met een veredeld voorprogramma voor oude vriend David Lindley. Lindley oogt als de tegenpool van Browne met zijn warrige haardos en buitenmaatse bakkebaarden schreeuwerig shirt en foute witte sokken. De keuze voor deze snarenvirtuoos is niet zo vreemd. De naam Lindley vinden we terug in de discografie van goed volk als Dylan, Ry Cooder, Warren Zevon, solo en duoprojecten van Crosby & Nash en talloze anderen. De man vervulde een sleutelrol in Browne’s oeuvre en akoestische duoconcerten. Browne beperkt zich in de eerste twee nummers, ‘Seminole Bingo’ van Warren Zevon en Springsteens ‘Brothers Under The Bridge’ tot een ondersteunende rol met akoestische gitaar en achtergrondzang om vervolgens Lindley volop ruimte te geven. De snarenkunstenaar maakt er meteen een demonstratie op mandoline, bouzouki en meer exotisch snareninstrumentarium van. Tussendoor herkennen we ‘Soul Of A Man’ van Blind Willie Johnson en een door een grappig verhaal ingeleide hilarische boogie ‘When A Guy Gets Boobs’ waarin de geest van John Lee Hooker rondwaart. Na de pauze zien we Browne terug op het podium. Geflankeerd door zijn voltallige band met trouwe gitarist Mark Goldenberg, die subtiel melodieus twangende snarenspinsels debiteert in de opener ‘Off Of Wonderland’. Orgelman Jeff Young ondersteunt met warme Hammondtonen. In een muzikaal luikje met nieuwe nummers van het recente studiowerk ‘Time The Conqueror’ krijgt Browne voortreffelijke vocale hulp van twee zangeressen. Met zijn lang sluik kapsel oogt de tengere zanger bijzonder jeugdig nu hij zijn grijze baard weer afgeschoren heeft. Het is zijn memorie die de ware leeftijd van de jonge zestiger verraadt als hij vertelt zich niet te herinneren dat hij ooit in deze mooie zaal speelde. Is de man met de jaren wat milder geworden? Het is vooral de romantiek die vanavond aan bod komt zoals in ’Giving That Heaven Away‘, een mijmerende nostalgische terugblik geïnspireerd door een vrouw die de zanger dertig jaar na hun ontmoeting een brief schreef. Overigens klinken die nieuwe nummers op het podium niet onaardig. Na het uit ‘Lives In The Balance’ geplukte ‘In The Shape Of The Heart’ nestelt Lindley zich tussen zijn snarenarsenaal en we kunnen meteen een eerste hoogtepunt noteren, Browne zet het kwetsbare, in wonderbaarlijk slidewerk gedrenkte ‘Your Bright Baby Blues’ uit ‘The Pretender’ in. We gaan nu niet zeuren maar nagenoeg perfect gespeelde uitvoeringen van ‘I’m Alive’, dat is de man ongetwijfeld, en ‘Too Many Angels’, dat ook zonder pianovleugel hemels klinkt, halen het niet van de oude klassiekers. Dat wordt duidelijk met ‘Before The Deluge’, een tijdloos epos dat Browne voor de gelegenheid handig aan de tegenwoordig opflakkerende taalstrijd linkt. “Some of them were dreamers and some of them were fools, with their hearts they turned to each other’s heart for refuge in the years that came before the deluge”, “A song for both, Flemish en French speakin’” mompelde hij als toelichting. Met enige verbeelding op maat geknipt voor onze geniale heren politici even verderop in de buurt. De oudere fans zitten (letterlijk) duidelijk te wachten op het oudere werk en werden op hun wenken bediend. Een vinnig ‘Doctor My Eyes’ dat in een uitgebreide outro uitloopt ter voorstelling van de bandleden. Het publiek smeekt om ‘Rosie’ en ‘Stay’ maar Browne opteert voor het meer stijlvolle ‘For A Dancer ’met die weemoedige viool van Lindley en steekt vervolgens de lont aan het vuur met een onverslijtbaar rockend ‘Runnin’ On Empty’. Als toegift krijgen we ondanks de voorradige falsetto van Lindley geen ‘Stay’ maar ‘Take It Easy’, het nummer dat Browne destijds samen met Glenn Frey componeerde en waarmee The Eagles en bankrekening van de songsmid een hoge vlucht namen. Niet echt een memorabel maar zonder meer puik concertje, tot volgend jaar Jackson, bij leven en welzijn zou Jos Geysen zeggen, maar die hebben we donderdagavond niet gezien.