Keys & Chords

Het eerste weekend van juli staat reeds geruime tijd met stip genoteerd in onze overvolle agenda. Franky Craeymeersch en zijn fantastisch ploeg medewerkers slagen er telkens weer opnieuw in, om een topaffiche samen te stellen. En dat dit nog steeds een gratis festival is, mag zowaar een wonder heten in harde tijden van economische crisis. Het festival werd in 1982 opgericht en als locatie werd toen al voor de gezellige Patersdreef gekozen. Deze blueshappening is een onderdeel van de Tieltse Europafeesten en is terecht uitgegroeid tot een vast waarde in ons klein Blueslandje. Na de tropische hitte, bereikten de voorspelde warmteonweren Tielt net voor aanvang van Lightnin’ Guy & The Mighty Gators. Op een verdwaalde bui na bleef het droog en ook de temperatuur werd heel wat draaglijker.

Guy Verlinde en zijn Gators mochten op vrijdag alvast de spits afbijten. Stilaan kunnen frontman Guy en kompanen rekenen op een vaste schare fans, zodat de Patersdreef reeds vroeg op de avond goed gevuld raakte. Net zoals vorig jaar op het BRBF in Peer speelde de band ook hier op de toppen van hun kunnen. Naast heel wat klassieke covers staan ook hun eigen songs pal. Met Willy De Vleeschouwer die zich nog steeds ontpopt als een der betere gitaristen in Vlaanderen en Thierry Stievenart achter het drumstel, blijkt dit zowaar een koud kunstje. De heren hielden er zelfs geen setlist op na, wat resulteerde in een heuse jamsessie. De gevarieerde set stond dan ook bol van blues, soul en funky toestanden. Zo werd ‘Ain’t No Sunshine’ van Bill Withers, in het middenstuk verrassend opgekleurd met reggae tonen van ’Everything Gone Be Alright’. Guy blijkt hierbij ook nog ens de perfecte showmaster te zijn. Met funkritmes en vooral bij James Brown’s ’Sex Machine’ krijgt hij zijn fans aan het meezingen en/of dansen. Toch verloochenen zij ook hier hun klassieke bluesnummers niet. Slim Harpo’s ‘Your Hips’ -Do The Hip Shake Baby- werd met grote trom aangekondigd. Net als een ode aan Jimi Hendrix, solo op een Goldtone Weissenborn, werd ‘Voodoo Chile’ een heerlijk akoestisch bluesmoment. Met ‘Stand By Me’ van Ben E. King en de traditional -uiteraard wereldvermaard door Clifton Chenier- ‘Laissez Les Bon Temps Roulez’, werd in stijl afgesloten. Lightnin’Guy and The Mighty Gators zijn alvast een verrijking in de Belgische muziekscène.

Geboren in Adelaide, Australië werden met Gwyn Ashton de decibels naar een absoluut hoogtepunt opgedreven. Bijna oorverdovend maar tegelijkertijd met knap gitaar en slidewerk, loods hij ons samen met Kev Hickman op drums door een set van een uitzonderlijk hoog bluesrock gehalte. Van bij het openingsnummer werd er meteen gebeukt op ‘Get Up and Over’. Hieruit blijkt meteen dat Ashton een geweldige slidegitarist op dobro is. Het duo vervolgde met ‘I Can Feel It’, en dat deden wij ook. Maar eigenlijk kwamen ze toch hun nieuwste release ‘Two Man Blues Army’ voorstellen. Logisch dat er dan ook heel song uit voortvloeide zoals ’Million Dollar Blues’, dat duidelijk tot het zachtere werk behoorde. Net als ‘Melidown At The Hoo’, de instrumentale opener op hun recentste schijfje. Hier bewijst Kev achter de trommels, dat hij wel degelijk uit het goede hout gesneden is. De song ging naadloos over in ‘Break’. Tot plots Ashton een stoel, 12-snarige akoestische gitaar en mondharmonica bovenhaalde. Een niet nader genoemde song en ‘Junior Got A Blade’ werden met special effects overgoten dat ook hier niet echt van een rustpunt kon worden gesproken. Met een ongeëvenaard en explosief gitaarspel brengt Gwyn Ashton een ambitieuze benadering van blues, beladen met gespannen gitaarriffs. De Patersdreef barstte uit zijn voegen.

De headliner op vrijdag werd in 1949 geboren in San Francisco. Joe Louis Walker, de spontane en sympathieke gitaarvirtuoos uit Californië. Subliem, met funky en soulachtige trekjes komen een aantal songs uit zijn recente release ‘Between A Rock And The Blues’. Vooral ‘I’m Tide’ en ‘Tell Me Why’ maken ernstig indruk op de volgelopen dreef. Van bij de instrumentale opener, wisten wij meteen dat het snor zat bij Walker en band. Tussen ‘Cold Is The Night’ uit 1986 en zijn pas verschenen cd prijken maar liefst 20 albums. Uit vorige albums werden vooral ‘If You Don’t Love Me’ en ‘Sugar Mama’ begeesterd met uitstekend gitaarspel. ‘Lovers Holiday’ van de cd ‘Witness To The Blues‘, destijds geproduceerd door Duke Robillard werd samen met ‘You Didn’t Know’ uit ’Live At Slim’s vol 1‘, een prachtige mix tussen moderne en traditionele blues. ‘Please, Please Baby’ werd warempel een regelrechte Chicago bluesriff. Walker liet zich ook hier alvast begeleiden door vocalist en gitarist, F. Murali Coryell (zoon van Larry Coryell). Murali ontwikkelde zich tot een talentvolle muzikant die met geweldige gitaarlicks grote bewondering oogstte bij de vele omstaanders. Het duet ‘Don’t Break My Heart’ werd zo een eerste hoogtepunt, zowel de gitaar als de vocale wisselwerking tussen Joe Louis en Murali klonken fantastisch. Coryell mocht zelfs ‘Sugar Lips’ voorstellen aan het publiek, de song uit zijn gelijknamige cd doet ons alvast reikhalzend uitkijken naar deze spiksplinter nieuwe release. De 63-jarige baslegende Henri Oden, ooit actief bij Freddy King, Jimmy Reed, Big Mama Thornton, Little Walter, Buddy Guy e.v.a., stond anoniem in de achtergrond de baslijnen te beslaan. Het enthousiaste publiek dwong Joe Louis Walker tot enkele encores en een gedenkwaardige avond die alweer lang in ons geheugen zal blijven nazinderen.

Het blijft verdomd een cliché, maar de afwezigen hadden alweer ongelijk.