Keys & Chords


Music was our first love... and it will be our last.

Richard Thompson
30 juni 2010 • Openluchttheater Deurne
_________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________


Richard Thompson

Richard Thompson

Richard Thompson

Richard Thompson

Richard Thompson

Dat Richard Thompson een voortreffelijk gitarist is daar zijn vriend en vijand het roerend over eens. Als songwriter is de man ronduit briljant maar dat wordt altijd niet naar waarde geschat. Het drama van Thompson dat hij ooit drie jaar bij Fairport Convention als gitarist en componist resideerde. Samen met de sublieme zangeres Sandy Denny schreef hij geschiedenis met dat Britse folkrockcollectief maar het zadelde hem ook met het stigma van oude folkie op terwijl hij op menig werkstuk uit zijn solocarrière, die in ’72 werd opgestart, de pannen van het dak rockt. Ondertussen is de man achtendertig jaar ouder en hoeft hij zich niet meer zonodig met elektrisch geweld te bewijzen en is hij inderdaad een wat oudere folkie. Dat dit niet noodzakelijkerwijs een slechte zaak is illustreert zijn indrukwekkend oeuvre. Met zijn toenmalige levensgezellin Linda Peters leverde Thompson vanaf ‘I Want To See The Bright Lights Tonight’ een fraaie reeks duoprojecten af. Het finale ‘Shoot Out The Lights’ betekende niet alleen het einde van hun muzikale maar kondigde ook de teloorgang van hun echtelijke relatie aan. De toetreding tot het soefisme, een rigide islamvorm die innerlijke reinheid nastreeft, heeft ongetwijfeld een niet te onderschatten aandeel in die breuk. Hoewel de bekeerde muzelman zich op langspelers als ‘Amnesia’, ‘Rumor And Sigh’ en ‘Mirror Blue’ nadrukkelijk als elektrische gitaarman profileert vinden we op die meesterlijk werkstukjes onveranderlijk enkele meer intimistische nummers in een akoestische folkbenadering. Na het akoestisch uitstapje ‘Front Parlour Ballads’, de soundtrack voor ‘Grizzly’ en ‘1000 Years Of Popular Music,’ waarin de muzikale historiek wordt gearchiveerd aan de hand van traditionals, stookt Richard Thompson opnieuw de versterker warm op het recente ‘Sweet Warrior’. Een elektrische gitaar zit woensdagavond niet in de bagage van de man met de onafscheidelijke zwarte baret. Dat hoeft ook niet, enkel gewapend met akoestische gitaar en stem en vooral veel finesse creëert Thompson vanaf de eerste gespeelde noten een eigen muzikaal universum op dit soloconcert. Niet slecht voor zo’n oude folkie, hoor ik mijn buurman denken als we een energieke uitvoering van het beklemmende ‘When The Spell Is Broken’ krijgen opgediend. ‘Turning Of The Tide’ drijft op een gelijkaardige metronomische precisie als ‘Walking on A Wire’ en loopt uit in een agressieve percussieve outro waarvoor menig gitarist zijn ziel veil heeft. Maar het zijn niet enkel de op technische hoogstandjes beluste snarenadepten die op de zwoele zomeravond aan hun trekken komen. Meer romantisch ingestelde zielen kunnen zalig wegdromen bij ‘Persuasion’ of ‘Dimming Of The Day’ in de fraaie openluchtarena. Jaren geleden zagen we Thompson op het podium van Vredenburg even tandem rijden met Bonnie Raitt in een wondermooie uitvoering. Raitt, Emmylou Harris, Mary Black en talloze anderen leenden dit folkpareltje. De weemoedige uitvoering van de componist vormt een vroeg hoogtepunt De bittere realiteit van ‘The Money Shuffle’ haalt ons meteen van onze wolkjes met ongelooflijke ritmische snarenspinsels van deze nieuwe song die zijn inspiratie vond in de financiële crisis. Slechts enkele songs uit ‘Sweet Warrior’ staan op de setlist zoals het bijzonder toepasselijke ‘Sunset Song’. Daarnaast wordt al een tipje van de sluier opgelicht van de nieuwe cd met ‘Sidney Wells’, een verhaal over een seriemoordenaar die zijn lugubere hobby vanuit zijn truck beoefent en de afsluiter ‘Dad’s Gonna Kill Me’, een onverhulde striemende aanklacht tegen de oorlog vanuit het standpunt van een Westerse soldaat in Irak. Het publiek dat voordien al met magistraal werk uit de vroegere (hit?)periode werd verwend, hoe kun je ‘1952 Vincent Black Lightning’, ‘I Want To See The Bright Lights Tonight’ en uiteraard het cynische ‘I Feel So Good’ anders omschrijven, toont zijn appreciatie met een ovatie. Thompson snel terug voor enkele toegiften om met een beklijvend ‘Misunderstood’ af te sluiten. Een ding hebben we alvast begrepen, Richard Thompson is nog steeds een verbluffend en expressief snarenmeester die zijn technische virtuositeit in magistraal songwerk verpakt. Na dit fraaie soloconcert wordt het uitkijken naar de concerten met Phil Pickett & en het barokgezelschap Musicians of the Globe, die een ander facet van een bijzonder veelzijdig en grote muzikant onthullen.

_____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Auteur: Cis Van Looy I Foto's: © Alfons Maes
Published: 01-07-2010 I 20:00

Print this Page