Keys & Chords

Vrijdagavond begon goed, en dan bedoel ik dat de avond leuk werd ingezet door onze Antwerpse vrienden Hombres Amplificados. We hadden ze net enkele weken terug aan ‘t werk gezien tijdens Parkblues en zijn steeds goed voor een sterke geoliede set. Nu was het niet anders. En als men de volgende gast in de begindagen van Peer zou geprogrammeerd hebben had iedereen de organisatie voor gek verklaard, Guido Belcanto, nu met Willy Willy, kreeg toch het karige publiek op zijn hand. Inmiddels waren de hemelsluizen weer wijd en zijt opengegaan en veranderde de toch bijna droge wei onmiddelijk in een druilige modderpoel. Maar in de tent was het een en al jolijt op de nummers van de Antwerpse treurwilg die met bekende covers en wat eigen werk het publiek op andere gedachten kon brengen, weg van die storende regen. Maar gelukkig was de regenbui maar van korte –doch stevige- duur.

Uit Zweden kwamen de Domestic Bumblebees. Niet meteen met een repertoire dat mij kon bekoren – instrumentale nummers laat ik graag aan me voorbij gaan maar ze brachten toch een stevige set rock ‘n’ roll en dat was het dan. Wie zomerfestival in Vlaanderen zegt, zegt ook Gene Taylor. Maar dit jaar geen toers met Fried Bourbon of Roland maar wel met C.C. Jerome’s Jetsetters uit Nederland. De man reist graag van België naar Nederland en vice versa. In deze bezetting zagen we Gene reeds bezig op de Southern Blues Night dit jaar in maart en daarom leek het voor mij de tijd om op te kramen.

Want de komende twee dagen zouden er loodzware worden…
Toch even vermelden dat Jerry Lee Lewis dringend in het hospitaal werd opgenomen voor een chirurgische ingreep en dat de eerst geplande vervanger, nl. Elvis Costello met band, niet tijdig kon komen opdagen. Daarom heeft men de Fun Lovin’ Criminals opgetrommeld. Of dit een goede (of lees goedkope) zaak was voor het festival laat ik even terzijde.

Zaterdag, wat eigenlijk de hoogdag had moeten zijn, werd eigenlijk gedomineerd door ‘guitarslingers’ en had nog bitter weinig met échte blues te maken op uitzondering van Magic Slim. Fragmenten van Ganashake die ik nog oppikte vertelden mij snel dat dit een aanslag op mijn ene goede oor zou worden en gelijk had ik. De jongens speelden een energieke set maar véél te luid en dit voor een opener terwijl misschien nog de helft van het aantal festivalgangers zijn roes aan ‘t uitslapen was. 12:00 is zeer vroeg op een festival en op een zaterdagochtend.

Van Antwerpen snel een lijnvlucht boeken naar Canada om ook daar alweer voor een wall of sound terecht te komen. Philip Sayce zal bij de meesten niet meteen een belletje doen rinkelen, alleen maar een toegevoegde naam op de affiche maar de man heeft reeds bij enkele groten gespeeld, de betreurde blinde gitarist Jeff Healy, Uncle Kracker en Melissa Etheridge. Joss Stone kon op hem rekenen voor de snarenpluksels tijdens een voorbije Grammy-uitreiking. Maar hem echt gaan vergelijken met een eveneens veel te vroeg vertrokken gitaargod Stevie Ray Vaughan vind ik wel een beetje té ver gezocht. Gitaargeweld dat af en toe ondergedompeld werd met een knappe bluessleper. Een licht in het duistere labyrint van gitaargeweld? Ja hoor want eindelijk kregen we op zaterdag hetgeen waar we eigenlijk voor gekomen waren: blues, echte blues.

Veteraan Magic Slim en zijn Teardrops zorgden met hun set dus voor de enige bluesriffs op deze zaterdag. Met zijn haast 73 lentes is de man nog steeds zeer actief in het live-circuit. Morris Holt, zijn echte naam, deed zijn set al zittend uit, een fenomen dat we bij vele van deze Amerikaanse grootheden (let maar op de afsluiter op zondag, Canned Heat) meer en meer zien maar dat doet zeker geen afbreuk aan de kwaliteit van de muziek die de man en zijn band steeds uit hun instrumenten tovert. En als je nog steeds met overbekende klassiekers zoals ‘The Blues Is Allright’ je publiek zijn ‘kater’ even kunt laten vergeten dan mag je van jezelf zeggen dat je het nog steeds in je hebt. Andere nummers van Slim die ons een goed gevoel moesten geven waren. ‘’I’ve Got A Crazy Woman’, ‘I’ve Got The Blues’ en ‘Bad Boy’. Nog steeds een echte pioneer.

En dan de man die vroeger bekend stond als The Nighttripper, Mac Rebennack of beter gekend als Dr. John. Voor de man die de speciale New Orleanssound zo wereldbekend maakte was het twintig jaar geleden dat hij nog op de Peerse planken stond. Het werd dus een aangenaam weerzien. De brave voodoo dokter schreef ons een mooi lijstje met verplichte medicijnen voor want na de inname van ‘Qualified’, ‘Tipitina’, ‘Right Place Wrong Time’ en ‘Walking On Gilded Splinters’ voelden wij ons al stukken beter dan voorheen. Zijn muzikanten waren weer ten top en nergens kon ik een anomalie vaststellen. Dr. John, alhoewel hij kennelijk niet goed meer te been is, weet nog steeds op een zeer subtiele manier, en met zijn verplichte zonnebril, ons aangenaam te verrassen, zelfs de fans van het laatste uur lagen nu aan zijn lippen gekluisterd.

Met ‘Humdinger’ wist The Hoax (ooit getipt als de mogelijke opvolgers voor The Stones en/of The Yardsbirds) meteen een plaats te veroveren in de nieuwe lichting ‘blues’-geweld. Onbegrijpelijk dat de mannen nu voor het eerst op Peer staan. Kennelijk kwam er al snel een haar in de boter terecht en de jongens splitten. Wie hen reeds vroeger bezig zag weet dat je buiten de knappe bluesslows en hun harde snarentreksels een band te zien krijgt die ook niet verlegen zit om de decibels een abnormale hoogte in te jagen. Maar dit keer was het net iets anders. De volumes stonden nog wel hard maar het was verdraagzaam. Kennelijk, en de goede observator zal het met me eens, zijn alle plooien in de band nog niet platgestreken. Jesse Davey was de meest afwezige muzikant op het podium maar het mooiste wat de kerels ons toch brachten was het trio gitaristen die het op één gitaar deden. Dat leverde enkele mooi foto’s op maar net niet dat gehoopte muzikale effect. Uit hun eigen repertoire tapten ze met o.a. ‘Moodbreaker’, een nummer waarbij het publiek toch wild werd. Ook deze Engelse band zit er niet verlegen om om af en toe uit een covervaatje te tappen. Zo kregen we toch enkele knappe prijsbeesten: ‘Come Together’ van The Fab Four en ‘Superstition’ (als bisnummer en een nummer dat Stevie Wonder eigenlijk voor Jeff Beck schreef en pas nadien zelf uitbracht). Hoe dan ook, het publiek was hier wild van, wij iets minder. Toch nog steeds een sterke band, wat ongeveer de eerste helft van hun set betrof, maar helaas ging het in act 2 er iets minder opwinder aan toe.

Vooreerst was er sprake van Elvis Costello maar dit nieuws werd al snel onthoofd en in de plaats daarvan kregen we drie rasechte New Yorkers in de vorm van de Fun Lovin’ Criminals. Hip hop, rap, een beetje blues en funk en dat lag me wel.
The Fun Lovin’ Criminals steken het niet onder stoelen of banken dat hun teksten eigenlijk een pure referentie zijn naar de maffia- en sekswereld. Dat hoor je zeer duidelijk in hun songs. En als je goed luistert ontdek je eigenlijk ook wel wat fijne lounge in hun muziek. Huey Morgan bezit een zeer specifieke gitaartechniek die bij de meeste diehard guitarslingers niet meteen goed begrepen zal worden maar toch bezit deze kerel vele technische talenten en die kwamen nu echt tot uiting. Enkele van de verplichte nummers waren ‘Supermodels On My Dick’, ‘Back On The Block’, ‘Loco’ en ‘Korean Bodega’. Sommigen vinden dit soort muziek maar niets; niet echt waar, dit is bijzondere muziek met loungetrekjes en eigenlijk best geschikt voor een concert in een club van 250 personen.

Als hekkensluiter had de organisatie voor een Vlaamse act gezorgd, iemand die hier enkele jaren geleden ook al stond en waarvan de trouwe Peerfans zich nog steeds afvragen wat die daar eigenlijk komt doen. Admiral Freebee mocht de zaterdag afsluiten maar voor ons was dat gebeurd met de Fun Lovin’ Criminals. Huiswaarts gingen we op de tonen van ‘Blues From A Hypochondriac’ en ‘Always On The Run’.

Hopelijk zou zondag een betere muzikale dag worden. In ieder geval is het hier in Peer een droge dag gebleven maar ook weer eentje niet gespaard van problemen.

Ben Prestage, iemand die de laatste maanden blijkbaar niet uit Vlaanderen weg te krijgen is, mocht openen en zoals we van hem gewend zijn doet hij dat op een manier die alleen eigen aan hem is.

Maar de verrassing van het festival was de Britse rockabilly queen Imelda May. Niet alleen beschikt ze over een duidelijke en indrukwekkende stem maar ze heeft ook haar uiterlijk mee. Geboren in Ierland en Jools Holland wist haar meteen te strikken voor zijn ‘Later With….’ Met reeds twee leuke cd’s, ‘No Turning Back’ (2005) en ‘Love Tattoo’ (2009) wist ze meteen haar plaats op te eisen op de internationale muzieksien. En terecht want wie er zondag bij was zal zeker niet kunnen zeggen zich bij haar act te hebben verveeld. Met een stevige band, en met de oerdegelijke gitarist Darrel Higham, kregen we een stomende set van allerlei rockabilly nummers, waaronder ‘Love Tattoo’, ‘Johnny Got A Boom Boom’, ‘Big Bad Handsome Men’. Maar ook ‘Tainted Love’, van Ed Cobb (een nummer dat soulzangeres Gloria Jones in ’65 al zong) kreeg een nieuw jasje aangemeten. Imelda May is een dame die we zeker moeten blijven volgen want zij bezit niet alleen een fantastisch charisma maar ook het potentieel om binnen de kortste tijd haar plaats als grote rockabilly queen op te eisen. Een show die zeker niet werd geëvenaard door een andere band op deze affiche.

Dwayne Dopsie & The Hellraisers waren dit jaar de vertegenwoordigers van wat we zydeco noemen alhoewel hun muziek niet voor 100% aan deze normen voldoet. Zijn set werd voorverwarmd door zijn muzikanten maar veel heb ik er niet van gezien omdat de honger zijn prioriteit opeiste. Dus snel even wat weghappen. Maar aan de reacties uit het publiek te horen moet Dwayne en zijn kornuiten er toch voor gezorgd hebben dat de hitte in de tent toch wel met enkele graden was gestegen.

Konden we dit ook zeggen van Eli ‘Paperboy’ Reed die vorig jaar eigenlijk op dit festival had moeten staan maar het inblikken van een nieuwe cd kreeg toen prioriteit. Echte soul en gebracht door een blanke met een stem als Sam Cooke en Otis Redding. Bestaat dit écht! Met Eli Reed werd dit plaatje ingevuld want we kregen een overheerlijk soulrevue te horen en te zien. Veel show werd hier gepresenteerd en blijkbaar kwam dat niet tengoede van de nummers temeer omdat de volumes van alle instrumenten veel te hard stonden en de vocalen van Reed overtroffen. Een technische flater of een mooi plot met voorbedachte rade? Toch konden we allemaal lekker genieten van ‘The Satisfier’, ‘Foolin’ Myself’ en o.a. ‘Come And Get It’. Hopelijk begint meneer Reed nu al niet naast zijn schoenen te lopen?

Booker T zonder de MG’s en ook niet met Drive By Truckers. Het kan, want Booker heeft een leuke set gespeeld en waar we allemaal van droomden kwam uit: hij opende met veel plezier zijn catalogus uit de jaren zestig / zeventig. En ja hoor, klassiekers als ‘Green Onions’, ‘(Sitting On) The Dock Of The Bay’, ‘She Breaks’, ‘Hold On I’m Coming’ en ga zo maar even door werden met veel overtuiging én plezier gebracht en het publiek ging uit de bol. Of de muzikanten de kwaliteiten van de originele MG’s in huis hadden, daar had ik mijn twijfels over want niemand kan het gitaarspel van Steve Cropper evenaren. Toch een show die ikzelf niet zo hoog had ingeschat en dat was dus meteen een verrassing voor me. Volgende keer met de MG’s?

Over Van Morrison zouden we als pers eigenlijk geen woord moeten reppen gezien de oude bard weer zijn willetje opdrong aan de organisatie. Zeker is steeds één ding bij een concert van de Ierse melodromaan, het kan alle kanten op. We hebben al gigs bijgewoond van pakweg een halfuur maar ook van enkele uren. Nadat Van The Man, door de organisatie te verplichten de tapkranen te sluiten, haalde hij de woede van zijn eigen publiek op zijn hals. De aanwezigen veranderden in een koor van toeters en bellen. En voor ons fotografen was het al evenmin plezier: er mochten zéker geen foto’s genomen worden, niet in de frontstage, in de tent of vanop de wei. Wat die foto’s betreft, daar zullen we wel een mouw aanpassen… maar het verlies dat de organisatie zou lijden omwille van een tapsluiting van anderhalf uur, dat werd al na de eerste 10 minuten ongedaan gemaakt. Op de grote schermen verscheen plots de boodschap dat de bars weer open waren. Och ja, heeft Van Morrison hier ‘gespeeld’? Nou ja, hij was wel aanwezig en soms hoorden we hier en daar wat gekreun, zeker bij nummers als ‘Have I Told You Lately’, ‘Brown Eyed Girl’ en een gedrocht dat moest lijken op zijn superhit ‘Gloria’. Voor de fans vormde Van ‘Moondance’ om tot een instrumentaaltje. Kon hij de juiste toonaard niet meer aan? En gelukkig werd ik er op attent gemaakt dat hij ook de klassieker ‘St. James Infirmary’ op ons losliet, want ik had het nog niet eens gehoord. De muziek stond zo stil dat je eigenlijk niet goed besefte dat er een live-act bezig was of dat het pauzemuziek betrof. Van zo’n man, met zo’n reputatie – hoe je hem ook bekijkt- hadden we toch wel een beetje meer stoom en bijwijlen sentimentele momenten mogen verwachten. De vraag is wat voor soort muziek hij eigenlijk nu wel speelde? En om zijn act af te sluiten bedankte de Ierse, haast pensioengerechtigde muzikant, zijn publiek en dat was volgens mij de enige bindtekst die over zijn lippen kwam.

En wat na Van the Man kwam was in de beginfase al geen haar beter. Canned Heat, met terug enkele ‘tweede generatie’ originele leden aan boord, zette hun show in met hun Woodstockklassieker ‘On The Road Again’ en dat was net wat ik ging doen… richting huiswaarts.

Het was een moeilijke affiche dit jaar. Sommige meningen over de aanwezige namen botsten met kruissnelheid tegen die van anderen. Maar veel blues hebben we niet gezien of gehoord, zelf niet tijdens de pauzemuziek. Voor mij mag het R&B Festival van Peer een andere koers varen, daar heb ik het zeker niet moeilijk mee maar laat dan aub de naam ‘R&B’ vallen. Misschien een leuke titel voor volgend jaar: ‘Peer Rockt!’