The Flamingo Club
In onze reeks bekende muziekclubs in London stoppen we nu even bij de befaamde club The Flamingo die destijds te vinden was in Wardour Street (33-37) en onder haar zusterclub, een volledig gecertifieerde club met de alle nodige vergunningen, de Whisky A Go-Go gevestigd was. De eigenaars waren de broers Rik en John Gunnell en zij openden de club in 1957. Meteen werd deze nieuwe club de pleisterplaats voor allerlei Engelse bands en dat bleef ze ook ettelijke jaren. Deze club werd beroemd voor de ‘All-nighters’, met andere woorden de club bleef heel de nacht open op vrijdag- en op zaterdagnacht.
De opzet was om een meer volwassen publiek, dat zich ook min of meer richtte op jazz, aan te trekken. Dit viel toen erg in de smaak bij de zwarte Amerikaanse soldaten die daar in de buurt gestationeerd lagen. Maar ook volk van een bedenkelijk allooi, zoals jonge hoeren en would-be gangsters, hingen vrij vaak rond in de club. De alcohol vloeide daar welig zodat handgevechten niet uitbleven. Het ging zelfs zover dat het Amerikaanse leger zijn soldaten verbood om de club nog verder te bezoeken.
In 1963 speelde Georgie Fame & His Blue Notes daar zijn eerste concert. De broers vonden het zo indrukwekkend dat Fame gevraagd werd om de huisband te worden. Meteen werd ook een nieuwe muzikale richting ingezet: een coole bluesrichting met wat jazzingrediënten. Fame nam in 1963 daar een eerste livealbum op ‘Rhythm And Blues At The Flamingo’. En dit is nu een plaat, in vinyl weliswaar, die bij de zware collectors mag gerekend worden. Dus weten we meteen ook waar Fame de mosterd vandaan haalde: hij ‘leende’ de muziek van de platen die door de Amerikaanse soldaten daar destijds geïmporteerd werden, meestal zwarte muziek.
Dankzij zijn muziek kreeg de club ook veel bijval bij leden van de Beatles, Rolling Stones en vele anderen. En ze kwamen daar niet om te spelen maar vooral om te luisteren naar de songs van Georgie Fame.
Dus leden van de Rolling Stones bezochten vrij vaak de club maar dat had nog een andere reden: zij wilden daar ook wel eens af en toe de tent op stelten zetten met hun ruige R&B muziek. Dat lukte vrij aardig en in januari 1964 kregen ze de kans om daar te spelen. En het was net daar dat Charlie Watts, die er nu ook mee gestopt is, zijn debuut bij de Stones op de drumketels maakte. Hoewel er nog steeds een meer jazzy atmosfeer rondhing kregen de Stones maar een frisse ontvangst maar zonder er erg in te hebben trokken zij ook een nieuw publiek aan: de Mods namen stilaan het nachtleven in London over. Er heerste een hele ommezwaai in Rockin’ London. En zoals reeds vele voor hen was de Flamingo Club nu ook verplicht om met deze nieuwe muzikale richting mee te evolueren. De deuren stonden open voor de Britse R&B boom!
December 1963 was het de beurt aan de Animals om daar hun eerste gig te geven en ze scoorden zeer hoog bij dat publiek. Daarom werden de Animals de nieuwe favorieten in de Flamingo. Maar ook tijdens de All-nighters kwamen er méér en méér Mods de club binnen gewandeld. Twee onder hen waren de stichtende leden van een band die snel geschiedenis zou schrijven: Steve Marriott en Ronnie Lane die later met de Small Faces de ene hit achter de andere zouden scoren. Inmiddels was de club ook het uithangbord voor diverse Amerikaanse artiesten geworden die, wanneer ze in London waren, er al snel een concert ten beste gaven. Mensen als T-Bone Walker en Rufus Thomas waren reguliere gasten in de Flamingo maar wie ook vaste bezoekers waren was de Londense politie die meer dan je lief was razzia’s hield om bepaalde pillenslikkers op te pakken. Enfin, ik hoef hier geen tekening bij te maken, ja? Maar gelukkig hadden de Gunnell broers een mol bij de politie en die gaf de raids van tevoren door. Wat moet de politie toch frustraties opgelopen hebben…
Maar een ietwat vreemd concert was dat van Paul Simon, toen nog niet echt zo bekend op het Europees continent. Tijdens deze performance in 1964 zong hij de nummers ‘I’m A Rock’ en ‘The Sound of Silence’, nummers die later door Simon & Garfunkel wereldhits werden en toch kreeg de man voor deze nummers staande ovaties. Stilaan begonnen de Gunnells meer en meer bands te boeken maar de meeste onder hen, alhoewel ze niet voor de Flamingo geboekt werden, moesten daar toch noodgedwongen spelen. Het waren harde tijden. Andere leden van de Gunnellstal waren Geno Washington & The Ram Jam Band, Chris Farlowe en John Mayall & The Bluesbreakers. Deze laatste werd daar razend populair en ze namen daar ook diverse songs op. Onder de toenmalige bezetting vonden we Eric Clapton en Jack Bruce en van hen zullen we later meer horen onder de naam Cream. Dankzij de Flamingo mocht een der eerste supergroepen daar het daglicht (of beter, het nachtlicht) zien: Shotgun Express met Peter Green, Mick Fleetwood, Rod Stewart, Beryl Marsden, Peter Bardens. Helaas was deze formatie geen lang leven beschoren want in begin 1967 hielden ze het al voor bekeken. Peter Green en Mick Fleetwood vormen dan Fleetwood Mac.
Jimi Hendrix, ook een van de vaste bezoekers op zaterdagnacht, nam daar ook een langspeler op. Dit was op 4 februari 1967.
In 1967 probeerde de Flamingo de trend van de flower power hoog te houden en daarom veranderde de naam in Pink Flamingo. Op de openingsnacht speelde Eric Burdon daar met zijn wilde beesten maar helaas duurde dit liedje niet lang en na minder dan een jaar besloot men om de club terug zijn originele outlook te geven.
De club binnenin zag er heel sober uit. Steeds pakkend gevuld met muziekliefhebbers en als je wat geluk had in die lange, donkere zaal kon je wel een plaatsje vinden op een van de vijf rijen bioscoopstoelen die vooraan aan het podium waren opgesteld. Volgens mijn bron bestaat de zaal nog steeds maar doet nu dienst als pub. De originele inboedel heeft reeds lang geleden plaats moeten ruimen…
Alfons Maes
De opzet was om een meer volwassen publiek, dat zich ook min of meer richtte op jazz, aan te trekken. Dit viel toen erg in de smaak bij de zwarte Amerikaanse soldaten die daar in de buurt gestationeerd lagen. Maar ook volk van een bedenkelijk allooi, zoals jonge hoeren en would-be gangsters, hingen vrij vaak rond in de club. De alcohol vloeide daar welig zodat handgevechten niet uitbleven. Het ging zelfs zover dat het Amerikaanse leger zijn soldaten verbood om de club nog verder te bezoeken.
In 1963 speelde Georgie Fame & His Blue Notes daar zijn eerste concert. De broers vonden het zo indrukwekkend dat Fame gevraagd werd om de huisband te worden. Meteen werd ook een nieuwe muzikale richting ingezet: een coole bluesrichting met wat jazzingrediënten. Fame nam in 1963 daar een eerste livealbum op ‘Rhythm And Blues At The Flamingo’. En dit is nu een plaat, in vinyl weliswaar, die bij de zware collectors mag gerekend worden. Dus weten we meteen ook waar Fame de mosterd vandaan haalde: hij ‘leende’ de muziek van de platen die door de Amerikaanse soldaten daar destijds geïmporteerd werden, meestal zwarte muziek.
Dankzij zijn muziek kreeg de club ook veel bijval bij leden van de Beatles, Rolling Stones en vele anderen. En ze kwamen daar niet om te spelen maar vooral om te luisteren naar de songs van Georgie Fame.
Dus leden van de Rolling Stones bezochten vrij vaak de club maar dat had nog een andere reden: zij wilden daar ook wel eens af en toe de tent op stelten zetten met hun ruige R&B muziek. Dat lukte vrij aardig en in januari 1964 kregen ze de kans om daar te spelen. En het was net daar dat Charlie Watts, die er nu ook mee gestopt is, zijn debuut bij de Stones op de drumketels maakte. Hoewel er nog steeds een meer jazzy atmosfeer rondhing kregen de Stones maar een frisse ontvangst maar zonder er erg in te hebben trokken zij ook een nieuw publiek aan: de Mods namen stilaan het nachtleven in London over. Er heerste een hele ommezwaai in Rockin’ London. En zoals reeds vele voor hen was de Flamingo Club nu ook verplicht om met deze nieuwe muzikale richting mee te evolueren. De deuren stonden open voor de Britse R&B boom!
December 1963 was het de beurt aan de Animals om daar hun eerste gig te geven en ze scoorden zeer hoog bij dat publiek. Daarom werden de Animals de nieuwe favorieten in de Flamingo. Maar ook tijdens de All-nighters kwamen er méér en méér Mods de club binnen gewandeld. Twee onder hen waren de stichtende leden van een band die snel geschiedenis zou schrijven: Steve Marriott en Ronnie Lane die later met de Small Faces de ene hit achter de andere zouden scoren. Inmiddels was de club ook het uithangbord voor diverse Amerikaanse artiesten geworden die, wanneer ze in London waren, er al snel een concert ten beste gaven. Mensen als T-Bone Walker en Rufus Thomas waren reguliere gasten in de Flamingo maar wie ook vaste bezoekers waren was de Londense politie die meer dan je lief was razzia’s hield om bepaalde pillenslikkers op te pakken. Enfin, ik hoef hier geen tekening bij te maken, ja? Maar gelukkig hadden de Gunnell broers een mol bij de politie en die gaf de raids van tevoren door. Wat moet de politie toch frustraties opgelopen hebben…
Maar een ietwat vreemd concert was dat van Paul Simon, toen nog niet echt zo bekend op het Europees continent. Tijdens deze performance in 1964 zong hij de nummers ‘I’m A Rock’ en ‘The Sound of Silence’, nummers die later door Simon & Garfunkel wereldhits werden en toch kreeg de man voor deze nummers staande ovaties. Stilaan begonnen de Gunnells meer en meer bands te boeken maar de meeste onder hen, alhoewel ze niet voor de Flamingo geboekt werden, moesten daar toch noodgedwongen spelen. Het waren harde tijden. Andere leden van de Gunnellstal waren Geno Washington & The Ram Jam Band, Chris Farlowe en John Mayall & The Bluesbreakers. Deze laatste werd daar razend populair en ze namen daar ook diverse songs op. Onder de toenmalige bezetting vonden we Eric Clapton en Jack Bruce en van hen zullen we later meer horen onder de naam Cream. Dankzij de Flamingo mocht een der eerste supergroepen daar het daglicht (of beter, het nachtlicht) zien: Shotgun Express met Peter Green, Mick Fleetwood, Rod Stewart, Beryl Marsden, Peter Bardens. Helaas was deze formatie geen lang leven beschoren want in begin 1967 hielden ze het al voor bekeken. Peter Green en Mick Fleetwood vormen dan Fleetwood Mac.
Jimi Hendrix, ook een van de vaste bezoekers op zaterdagnacht, nam daar ook een langspeler op. Dit was op 4 februari 1967.
In 1967 probeerde de Flamingo de trend van de flower power hoog te houden en daarom veranderde de naam in Pink Flamingo. Op de openingsnacht speelde Eric Burdon daar met zijn wilde beesten maar helaas duurde dit liedje niet lang en na minder dan een jaar besloot men om de club terug zijn originele outlook te geven.
De club binnenin zag er heel sober uit. Steeds pakkend gevuld met muziekliefhebbers en als je wat geluk had in die lange, donkere zaal kon je wel een plaatsje vinden op een van de vijf rijen bioscoopstoelen die vooraan aan het podium waren opgesteld. Volgens mijn bron bestaat de zaal nog steeds maar doet nu dienst als pub. De originele inboedel heeft reeds lang geleden plaats moeten ruimen…
Alfons Maes
 |
 |
 |
 |
