|
 THE SMALL FACES |
London venue's: Next stop - The Marquee Club
Voor onze volgende stop in Londen houden we even halt bij de beroemde Marquee Club die in 1958 werd opgestart door Harold en Barbara Pendleton. De club kende een bewogen geschiedenis en verhuisde ook enkele keren van lokatie. De huidige plaats waar je de club nu kunt bezoeken is op 14, Upper St. Martin’s Lane (Londen-Soho).
In de volksmond werd de club steeds in één adem genoemd als de méést interessante muziekclub in de geschiedenis van de Europese pop- en rockmuzieksien. Niet alleen was deze club een mijlpaal in de ontwikkeling van deze moderne muziekstroming maar het was ook een essentiële én interessante ontmoetingsplaats voor zowat de meest beroemde popmuzikanten –en filmmensen- uit de jaren ‘60/’70. Long John Baldry was er toch de meest gespotte gast. Indien de Marquee niet had bestaan hadden bepaalde rockbands ook nooit van zich (kunnen) laten horen gezien de Marquee wel borg stond voor de ontwikkeling en promotie van sommige bands.
Op 19 april 1958 gingen de deuren voor het eerst open, toen de club nog gevestigd was op Oxford Street 165, dus niet ver van de Club 100. En vanaf die dag werd de Marquee een smeltkroes van diverse muziekstijlen: jazz, rhythm & blues, pop enz. Enkele namen die de club frequent bezochten waren Alexis Korner, Sonny Boy Williamson, en Cyril Davies. Maar toen de Golden sixties, en dit voornamelijk door de opmars van The Beatles, Rolling Stones, Kinks en Who begonnen ook andere muzikanten, waaronder John Mayall met zijn muzikanten, de Yardbirds, Eric Burdon e.v.a. elkaar te ontmoeten en van het een kwam natuurlijk het ander. De club kreeg meteen een andere outlook, het meer trendy popgebeuren zette voet aan wal en dat zorgde er ook voor dat de club meer in het buitenland, en zeker in de USA, bekenheid verwierf. Maar de lokatie in Oxford Street verhuisde op 13 maart 1964 naar zijn wel meest bekende ligging, nl. Wardour Street 90! En nu nog spreekt deze lokatie boekdelen, het is een ware legende geworden want Wardour Street zal voor altijd verbonden blijven met de naam Marquee.
Op 20 maart 1963 namen The Yardbirds hun ‘Live At The Marquee’ op. Toen zat Eric Clapton nog bij de band en hij verkoos steeds om dunne, friele snaren op zijn gitaar te gebruiken met als gevolg dat die er na enkele songs de brui aangaven. Toen Eric zijn snaren verving begon het publiek, omdat het volgens hen véél te lang duurde, zeer traag met een handgeklap. Aan dit feit heeft hij zijn bijnaam ‘Slowhand’ overgehouden.
The Who waren ook vrij vaak te zien in The Marquee maar voor hun eerste gig op 24 november 1964 waren het slechts de échte Who-fans (+/- 30 personen), uit de Goldhawk Club, die in het barre novemberweer de oversteek naar de Marquee waagden. Manfred Mann speelde zowat de meeste gigs (op beide lokaties) en hun meest spectaculaire gig was die toen Eric Burdon (van The Animals) plots mee op het podium sprong en samen met frontman Paul Jones een duet zong.
Maar toch een opmerkelijk feit in de geschiedenis van The Marquee Club was toen op 30 januari 1966 een New Yorker, een beetje een voorloper van de undergroundscène, Steve Stollman, met een project op de proppen kwam dat hij ‘Spontaneous Underground’ (mix van muziek en andere kunstvormen die we later beter kennen als ‘happenings’) noemde en voor deze gigs had hij een zeer passende band nodig. Het was Nigel Gordon die Stollman zijn vrienden van The Pink Floyd Sound aanbeveelde. Dit waren steeds zondaagse gebeurtenissen en het was op één van die bewuste zondagen dat Pink Floyd ontdekt werd door Peter Jenner en Andrew King die later Pink Floyd’s managers zullen worden.
Tijdens de hippe jaren ’60 en ’70 kon men daar namen als o.a. Pink Floyd, The Nice, Jimi Hendrix, David Bowie, Yes, Led Zeppelin, King Crimson tegen het lijf lopen. Maar neergelang het muzikale landschap van mantel veranderde kreeg de club ook een andere stroom van muziek te verwerken… acid rock, hard rock, punk, synth pop enz… werd het uithangbord van de club tijdens de jaren ’80. Bands als The Police, Ultravox, The Pretenders, The Cure deden hun intrede…
Nog een band die voor een mijlpaal in de geschiedenis van The Marquee Club zorgde was de uit Birmingham afkomstige The Move, toen nog met Roy Wood en Chris ‘Ace’ Kefford. Tijdens hun debuut in april 1966 vonden zij er niet beter op om tijdens hun ‘Fire Brigade’ een écht vuurtje aan te steken. Gelukkig was de échte brandweer zeer snel terplaatse om de club alsnog te redden van volledige vernieling. Dat leidde tot het feit dat alle Engelse muziekclubs hun deuren voor The Move dichthielden. Er waren nog twee bekende bands die in The Marquee Club hun opwachting maakten, nl. The Moody Blues, die net hun hit ‘Go Now’ hadden opgenomen en een viertal jongens die naar de naam Ten Years After luisterden. Zij waren toen de support voor The Savoy Brown Blues Band en de Amerikaanse bluesgigant John Lee Hooker. Dit vond plaats in het gezegende 1967, meteen ook het jaar dat The Beatles hun meesterwerkje ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ op de wereld loslieten en twee jaar later forceerde TYA een totale doorbraak tijdens het eerste Woodstock festival in 1969.
In de volksmond werd de club steeds in één adem genoemd als de méést interessante muziekclub in de geschiedenis van de Europese pop- en rockmuzieksien. Niet alleen was deze club een mijlpaal in de ontwikkeling van deze moderne muziekstroming maar het was ook een essentiële én interessante ontmoetingsplaats voor zowat de meest beroemde popmuzikanten –en filmmensen- uit de jaren ‘60/’70. Long John Baldry was er toch de meest gespotte gast. Indien de Marquee niet had bestaan hadden bepaalde rockbands ook nooit van zich (kunnen) laten horen gezien de Marquee wel borg stond voor de ontwikkeling en promotie van sommige bands.
Op 19 april 1958 gingen de deuren voor het eerst open, toen de club nog gevestigd was op Oxford Street 165, dus niet ver van de Club 100. En vanaf die dag werd de Marquee een smeltkroes van diverse muziekstijlen: jazz, rhythm & blues, pop enz. Enkele namen die de club frequent bezochten waren Alexis Korner, Sonny Boy Williamson, en Cyril Davies. Maar toen de Golden sixties, en dit voornamelijk door de opmars van The Beatles, Rolling Stones, Kinks en Who begonnen ook andere muzikanten, waaronder John Mayall met zijn muzikanten, de Yardbirds, Eric Burdon e.v.a. elkaar te ontmoeten en van het een kwam natuurlijk het ander. De club kreeg meteen een andere outlook, het meer trendy popgebeuren zette voet aan wal en dat zorgde er ook voor dat de club meer in het buitenland, en zeker in de USA, bekenheid verwierf. Maar de lokatie in Oxford Street verhuisde op 13 maart 1964 naar zijn wel meest bekende ligging, nl. Wardour Street 90! En nu nog spreekt deze lokatie boekdelen, het is een ware legende geworden want Wardour Street zal voor altijd verbonden blijven met de naam Marquee.
Op 20 maart 1963 namen The Yardbirds hun ‘Live At The Marquee’ op. Toen zat Eric Clapton nog bij de band en hij verkoos steeds om dunne, friele snaren op zijn gitaar te gebruiken met als gevolg dat die er na enkele songs de brui aangaven. Toen Eric zijn snaren verving begon het publiek, omdat het volgens hen véél te lang duurde, zeer traag met een handgeklap. Aan dit feit heeft hij zijn bijnaam ‘Slowhand’ overgehouden.
The Who waren ook vrij vaak te zien in The Marquee maar voor hun eerste gig op 24 november 1964 waren het slechts de échte Who-fans (+/- 30 personen), uit de Goldhawk Club, die in het barre novemberweer de oversteek naar de Marquee waagden. Manfred Mann speelde zowat de meeste gigs (op beide lokaties) en hun meest spectaculaire gig was die toen Eric Burdon (van The Animals) plots mee op het podium sprong en samen met frontman Paul Jones een duet zong.
Maar toch een opmerkelijk feit in de geschiedenis van The Marquee Club was toen op 30 januari 1966 een New Yorker, een beetje een voorloper van de undergroundscène, Steve Stollman, met een project op de proppen kwam dat hij ‘Spontaneous Underground’ (mix van muziek en andere kunstvormen die we later beter kennen als ‘happenings’) noemde en voor deze gigs had hij een zeer passende band nodig. Het was Nigel Gordon die Stollman zijn vrienden van The Pink Floyd Sound aanbeveelde. Dit waren steeds zondaagse gebeurtenissen en het was op één van die bewuste zondagen dat Pink Floyd ontdekt werd door Peter Jenner en Andrew King die later Pink Floyd’s managers zullen worden.
Tijdens de hippe jaren ’60 en ’70 kon men daar namen als o.a. Pink Floyd, The Nice, Jimi Hendrix, David Bowie, Yes, Led Zeppelin, King Crimson tegen het lijf lopen. Maar neergelang het muzikale landschap van mantel veranderde kreeg de club ook een andere stroom van muziek te verwerken… acid rock, hard rock, punk, synth pop enz… werd het uithangbord van de club tijdens de jaren ’80. Bands als The Police, Ultravox, The Pretenders, The Cure deden hun intrede…
Nog een band die voor een mijlpaal in de geschiedenis van The Marquee Club zorgde was de uit Birmingham afkomstige The Move, toen nog met Roy Wood en Chris ‘Ace’ Kefford. Tijdens hun debuut in april 1966 vonden zij er niet beter op om tijdens hun ‘Fire Brigade’ een écht vuurtje aan te steken. Gelukkig was de échte brandweer zeer snel terplaatse om de club alsnog te redden van volledige vernieling. Dat leidde tot het feit dat alle Engelse muziekclubs hun deuren voor The Move dichthielden. Er waren nog twee bekende bands die in The Marquee Club hun opwachting maakten, nl. The Moody Blues, die net hun hit ‘Go Now’ hadden opgenomen en een viertal jongens die naar de naam Ten Years After luisterden. Zij waren toen de support voor The Savoy Brown Blues Band en de Amerikaanse bluesgigant John Lee Hooker. Dit vond plaats in het gezegende 1967, meteen ook het jaar dat The Beatles hun meesterwerkje ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ op de wereld loslieten en twee jaar later forceerde TYA een totale doorbraak tijdens het eerste Woodstock festival in 1969.
|
|
|
|
|
|
Maar spelen in The Marquee Club was niet echt een garantie voor internationaal succes. Velen onbekende, doch schitterende bands, probeerden via de club internationaal door te breken maar verdwenen helaas even snel weer in de vergetelheid. Gelukkig hebben we nu twee Engelse labels, nl. Esoteric Recordings en Angel Air, die deze bands uit de totale vergetelheid willen lichten.
Op 8 oktober stond de totaal onbekende band Mr. Jones And The Lower Third op het podium maar helaas sloeg deze formatie er niet in om in de grote schijnwerpers te staan. Hun zanger, ene David Bowie, deed dat enkele jaren later wél. Omdat Bowie, als zichzelf en met de Lower Third, daar toch verscheidene jaren mochten spelen zonder weliswaar volle zalen te trekken, keerde David uit dankbaarheid terug naar de Marquee en nam er enkele videoclips op.
The Action was een band die vrij vaak het podium betrad en zéér geliefd was bij het Marquee publiek maar helaas nooit een internationale doorbraak forceerde. Phil Collins vond dit een van zijn favoriete bands. Meer en meer veranderde het gezicht van The Marquee die nu eigenlijk meer bands liet aantreden die toch al enige bekendheid genoten. The Action voldeed hieraan maar ondanks het uitblijven van een internationale doorbraak gooiden ze snel de handdoek in de ring. Later vormde Alan King de band Ace met Paul Carrack. Spijtig want ze werden destijds serieus geruggesteund door niemand minder dan The Beatles’ producer George Martin.
Nog een band die de temperatuur in de club menigmaal tot een kookpunt liet stijgen was The Small Faces. Tweemaal hebben ze zich na hun gig langs de achterdeur van de club een uitweg moeten zoeken nadat ze de club in totale chaos hadden veranderd. Robert Plant, die Steve Marriott toen van dichtbij had bestudeerd en vrij vaak met The Small Faces optrok, en ene Jimmy Page liepen met de idee rond om samen met Jeff Beck én Steve Marriott een nieuwe supergroep op te zetten. Maar het idee om met wildebras Marriott in één en dezelfde groep te zitten vervaagde vrij snel en op een nacht kreeg Jimmy Page plots een telefoontje van een man met een nogal norse stem die hem vroeg of hij nog gitaar zou kunnen spelen met gebroken vingers…
Juni 1966 speelde John Mayall & His Bluesbreakers de tent plat en het publiek schreeuwde “We want more God”… en “Give God a solo”... Maar wat het publiek toen nog niet wiste, maar ook zijn broodheer John Mayall niet, was dat Clapton besloten had om op te stappen om Cream te vormen. Hij was reeds stiekem aan ‘t repeteren met de nieuwe band. Enkele maanden later keerde Eric ‘God’ Clapton terug naar The Marquee maar nu met zijn nieuwe band Cream, met Jack Bruce en Ginger Baker. Ondertussen waren de verwachtingen van deze nieuwe supergroep zo hard gespannen dat het maar een flauw, en zonder enige vorm van betekenis, optreden werd. De reden die de band achteraf gaf was omdat ze nog niet genoeg hadden kunnen repeteren maar ook omdat hun repertoire nog te dun bezaaid was.
Oktober 1968 verliep het veel beter voor de nieuwe superformatie Led Zeppelin die in The Marquee een van hun eerste gigs gaf maar eigenlijk gebruikten ze daar nog steeds hun vorige naam, The New Yardbirds.
24 januari 1967 stapte een trio, bestaande uit twee blanken en een zwarte, het podium op en kondigden zich aan als The Jimi Hendrix Experience. Op straat was de rij wachtende muziekliefhebbers al opgelopen tot 550 meter. De fans waren nieuwsgierig naar de band achter ‘Hey Joe’, want deze single was net uit en Jimi en kornuiten scoorde daar zeer hoge toppen mee op het Britse eiland. Hendrix speelde op 29 januari 1969 nog een tweede maal in The Marquee samen met Pete Townsend van The Who en om chaos te vermijden werden ze aangekondigd als Gypsy. Dit concert werd georganiseerd ter nagedachtenis aan The Beatles’ manager Brian Epstein die op 27 augustus 1967 zelfmoord pleegde.
The Marquee Club heeft zijn naam te danken aan allerlei pluimage van pop- tot rockmuzikanten, kubstenaars en diverse filmlui die tijdens de ‘60/’70 toch vrij bekend waren.
Op het podium was alleen maar plaats voor de meest elementaire muziekinstrumenten. Achteraan was een kleine ruimte zonder was- of toiletfaciliteiten waar de meeste muzikanten hun naam op de muren schreven. In 1988 verliep het contract tussen de eigenaar van het pand en Pendleton en voelde zich noodgedwongen de club (tijdelijk) te vestigen op Charing Cross Road. Maar daar niet alleen:
Een club die tot de verbeelding spreekt, ja dat zeker maar of er de dag van vandaag nog vele bands uit deze glorieuze jaren daar willen spelen is maar de vraag.
Op 8 oktober stond de totaal onbekende band Mr. Jones And The Lower Third op het podium maar helaas sloeg deze formatie er niet in om in de grote schijnwerpers te staan. Hun zanger, ene David Bowie, deed dat enkele jaren later wél. Omdat Bowie, als zichzelf en met de Lower Third, daar toch verscheidene jaren mochten spelen zonder weliswaar volle zalen te trekken, keerde David uit dankbaarheid terug naar de Marquee en nam er enkele videoclips op.
The Action was een band die vrij vaak het podium betrad en zéér geliefd was bij het Marquee publiek maar helaas nooit een internationale doorbraak forceerde. Phil Collins vond dit een van zijn favoriete bands. Meer en meer veranderde het gezicht van The Marquee die nu eigenlijk meer bands liet aantreden die toch al enige bekendheid genoten. The Action voldeed hieraan maar ondanks het uitblijven van een internationale doorbraak gooiden ze snel de handdoek in de ring. Later vormde Alan King de band Ace met Paul Carrack. Spijtig want ze werden destijds serieus geruggesteund door niemand minder dan The Beatles’ producer George Martin.
Nog een band die de temperatuur in de club menigmaal tot een kookpunt liet stijgen was The Small Faces. Tweemaal hebben ze zich na hun gig langs de achterdeur van de club een uitweg moeten zoeken nadat ze de club in totale chaos hadden veranderd. Robert Plant, die Steve Marriott toen van dichtbij had bestudeerd en vrij vaak met The Small Faces optrok, en ene Jimmy Page liepen met de idee rond om samen met Jeff Beck én Steve Marriott een nieuwe supergroep op te zetten. Maar het idee om met wildebras Marriott in één en dezelfde groep te zitten vervaagde vrij snel en op een nacht kreeg Jimmy Page plots een telefoontje van een man met een nogal norse stem die hem vroeg of hij nog gitaar zou kunnen spelen met gebroken vingers…
Juni 1966 speelde John Mayall & His Bluesbreakers de tent plat en het publiek schreeuwde “We want more God”… en “Give God a solo”... Maar wat het publiek toen nog niet wiste, maar ook zijn broodheer John Mayall niet, was dat Clapton besloten had om op te stappen om Cream te vormen. Hij was reeds stiekem aan ‘t repeteren met de nieuwe band. Enkele maanden later keerde Eric ‘God’ Clapton terug naar The Marquee maar nu met zijn nieuwe band Cream, met Jack Bruce en Ginger Baker. Ondertussen waren de verwachtingen van deze nieuwe supergroep zo hard gespannen dat het maar een flauw, en zonder enige vorm van betekenis, optreden werd. De reden die de band achteraf gaf was omdat ze nog niet genoeg hadden kunnen repeteren maar ook omdat hun repertoire nog te dun bezaaid was.
Oktober 1968 verliep het veel beter voor de nieuwe superformatie Led Zeppelin die in The Marquee een van hun eerste gigs gaf maar eigenlijk gebruikten ze daar nog steeds hun vorige naam, The New Yardbirds.
24 januari 1967 stapte een trio, bestaande uit twee blanken en een zwarte, het podium op en kondigden zich aan als The Jimi Hendrix Experience. Op straat was de rij wachtende muziekliefhebbers al opgelopen tot 550 meter. De fans waren nieuwsgierig naar de band achter ‘Hey Joe’, want deze single was net uit en Jimi en kornuiten scoorde daar zeer hoge toppen mee op het Britse eiland. Hendrix speelde op 29 januari 1969 nog een tweede maal in The Marquee samen met Pete Townsend van The Who en om chaos te vermijden werden ze aangekondigd als Gypsy. Dit concert werd georganiseerd ter nagedachtenis aan The Beatles’ manager Brian Epstein die op 27 augustus 1967 zelfmoord pleegde.
The Marquee Club heeft zijn naam te danken aan allerlei pluimage van pop- tot rockmuzikanten, kubstenaars en diverse filmlui die tijdens de ‘60/’70 toch vrij bekend waren.
Op het podium was alleen maar plaats voor de meest elementaire muziekinstrumenten. Achteraan was een kleine ruimte zonder was- of toiletfaciliteiten waar de meeste muzikanten hun naam op de muren schreven. In 1988 verliep het contract tussen de eigenaar van het pand en Pendleton en voelde zich noodgedwongen de club (tijdelijk) te vestigen op Charing Cross Road. Maar daar niet alleen:
- The Oxford Street days – 1958 – 1964
- The Wardour Street days: 1964-1988
- The Charing Cross Road days - 1988-1955
- The Islington Academy days – 2002
- The Leicester Square days – 2004-2005
- The Upper St. Martin’s Lane days – 2007 ?
Een club die tot de verbeelding spreekt, ja dat zeker maar of er de dag van vandaag nog vele bands uit deze glorieuze jaren daar willen spelen is maar de vraag.
|
|
|
|
|
|
