VOSTERTFEESTEN 2008 BREE

22 – 23 – 24 augustus 2008



• Vrijdag 22 augustus 2008

60-70 PARTY met DJ Gust De Coster + live optredens van:

The Rocks
Middle Of The Road
The Tremeloes

VVK: 15 €
Kassa: 20 €

• Zaterdag 23 augustus 2008

30+ PARTY met DJ Tom De Groot & DJ Krullie
Met kortingskaart: 5 €
Kassa : 6 €

• Zondag 24 augustus 2008

VostertRock: Live in concert:

Shimmer
John Watts (of Fischer-Z) & Band
MUD II
SLADE
10CC

VVK : 30 €

Kosten per aangetekende zending: 5 € (en NIET per ticket)!!!

OPGELET: Wij willen het een gezellig familiaal festival houden, dus SLECHTS 2500 tickets per avond te verkrijgen.
OP=OP
Gezien het grote succes van vorig jaar één goede raad, wees erop tijd bij!!!

Tickets kunnen besteld worden door overschrijving op 000-3107903-23 met vermelding van de juiste datum.

Voor mensen uit het buitenland: IBAN BE92 0003 1079 0323 BIC BPOTBEB1

Voorverkoopadressen:

Eetcafé De Vostert, Gruitroderkiezel 290, 3960 BREE
Dagbladhandelaar BENO, Breekiezel 29, 3670 Gruitrode

Meer info?
info@vostertfeesten.be
Tel.: 0496/864.586
www.vosterfeesten.be

THE TREMELOES

In 1967 beleefden The Tremeloes een miljoenenverkoop van hun singles “Here Comes My Baby”, “Silence Is Golden”, “Even The Bad Times Are Good” en “Be Mine”. Voor drie van de vier Tremeloes ging aan die wereldsuccessen een periode vooraf als begeleidingsgroep van Brian Poole. Ze maakten het mee dat platenfirma Decca hen wél een contract aanbood en de nog onbekende Beatles niet. Met Brian Poole scoorden The Tremeloes de hits “Twist And Shout”, “Do You Love Me”, “Candy Man” en “Someone Someone”. Pas toen Brian Poole solo ging, lieten de echte Tremeloes zich kennen en kon het publiek voluit genieten van de vocale pracht van hun samenzang.
www.tremeloes.oldiemusic.de

MIDDLE OF THE ROAD

Vanuit Italië veroverde de jonge Schotse groep Middle Of The Road in het begin van de jaren zeventig de wereld met “Chirpy Chirpy Cheep Cheep”, een aanstekelijk liedje dat werd geschreven door een excentrieke, in Rome wonende Engelsman. De single ging meer dan acht miljoen keer over de toonbank en ook de opvolgers “Tweedle Dee, Tweedle Dum” en “Soley Soley” voerden in een mum van tijd alle hitlijsten aan. Met nummers als “Sacramento”, “Samson & Delilah”, “Yellow Boomerang”, “Bottoms Up” werd het succesverhaal van Middle Of The Road verdergezet. Begin jaren ’80 kende de band een revival dankzij de Stars on 45, het muzikale project van producer Jaap Eggermont.
www.middleoftheroadpopgroup.com

10 CC

Vier muzikale raspaarden besluiten om in 1972 samen een span te vormen. Hun oorspronkelijke naam 'Hotlegs' wordt weinige tijd later omgevormd tot 10cc.
Drijvende kracht achter de groep is Graham Gouldman die zijn eigen sixitesgroep 'The Mockingbirds' geen hoge toppen ziet scheren, terwijl andere songs van zijn hand en vertolkt door anderen wel hoogvliegers worden (For Your Love van The Yardbirds, No Milk Today van Herman's Hermits of Bus Stop van The Hollies). Eind 1972 hebben ze een eerste hit te pakken met 'Donna' en in 1975 scoren ze een monsterhit met 'I'm Not In Love', een song die tot op vandaag een mijlpaal is in de popgeschiedenis omwille van de innovatieve productietechnieken die gebruikt werden.
Na de vierde plaat 'How Dare You' is een split onvermijdelijk, want Godley en Crème gaan hun eigen gang, vinden de grizmo uit (een effectenspeeltje), maar maken vooral naam en faam als videoclip-producers. 10cc houdt echter niet op en plots scoren ze met 'Dreadlock Holiday' opnieuw een superhit om daarna in de anonimiteit te verdwijnen.
Begin van de 21e eeuw laten de originele leden zich overhalen om nog eens de draad op te nemen. De vonk slaat over en ze hebben er zin in. Ze serveren een eigentijdse cocktail van vakkennis, ervaring en vooral veel zin om een feestje te bouwen!
www.the10ccfanclub.com

MUD II

Phil Wilsons (drummer) werd een vast lid van wijlen Les Gray’s Mud in 1998 waar hij Wal Rothe verving. Voorheen speelde hij met muzikanten uit de sixties en seventies zoals Brian Poole (van The Tremeloes), Screaming Lord Sutch en Brian Connolly's Sweet. Op televisie is hij geen onbekende want hij trad op in diverse tv-shows in de UK en in Europa. Ook de grote concertplaatsen, waaronder Wembley, NEC Arena, Hammersmith Apollo en ons eigen Sportpaleis in Antwerpen hebben geen geheimen voor hem. Wilson weet waar de term ‘That Driving Beat’ voor staat.
Chris Savage’s relatie met Mud gaat 18 jaar terug. Tijdens deze periode was hij een lid van The Escorts en speelde ook nog met Syd Twynham (huidig bandmember Mud II) en John Berry Maar zijn naam zul je heel dikwijls terugvinden op albums uit deze periode en zeker op die van The Searchers. Buiten deze activiteiten werkte hij ook nog met Elaine Paige en B.A. Robertson. In 1996 maakte Chris deel uit The Glen Mitchell Band. Hun producer was niemand minder dan Chip Young (Elvis Presley’s producer) en daarmee scoorden zij hoge toppen. Om het kort te holuden. Prettig gestoord maar zeer ludiek in omvang met de band.
Marc Michalski (bas) is het nieuwste lid van de band en hij vervoegde hen net voor de Christmas Tour 2005. dat de man een mooi palmares heeft mag we gezegd worden want hij mag deze leuke namen op zijn bio schrijven: Chris Andrews, Clive Bunker (ex-Jethro Tull, ex-Blodwyn Pig) en Andy Pyle (ex-Gary Moore, ex-BB King, ex-Paul McCartney). Veel van zijn tijd stak hij in de productie van werken van Bernie Marsden (Whitesnake) e.a.
Dus kwaliteit zat in dedze band en het publiek in Bree gaat dit aan de lijve ondervinden.
http://copysound.co.uk/sites/mud/pics2.htm

SLADE

Slade is een Britse rockgroep, die in het midden van de jaren '70 van de vorige eeuw in Groot-Brittannië zeer populair was: in de jaren '71 tot en met '73 hadden ze daar zes nummer 1-hits, waarvan de laatste drie (Cum on feel the noize, Skweeze me pleeze me en Merry Xmas everybody) alle vanuit het niets op de toppositie belandden.
Slade begon als The 'N Betweens in 1966, een typische modband. Op aanraden van Chas Chandler, bassist bij The Animals en manager van Jimi Hendrix, ging de band vanaf 1969 verder als skaband Ambrose Slade, met millimeterkapsels. Het grote succes kwam er echter nog niet van.
Begin1970 werd de band - vanaf dan Slade geheten - het zat en begon blues te spelen in een stijl die tegen hardrock aan zat. De band werd enorm populair in het clubcircuit en in de zomer van 1971 scoorden ze hun eerste hit: Get down and get with it, nummer 15 in de Britse hitlijsten, nummer 6 in Nederland, dankzij steun van zeezender Radio Noordzee, waar de single Treiterschijf was.
Jimmy Lea vond dat de band beter in kon haken op de glamrage die door T-Rex op gang was gekomen. Noddy en Dave vonden dat hun arbeidersklasse- en bluesachtergrond erin verweven moest worden, waarop de hit Coz I luv you gemaakt werd, dat in november 1971 een regelrechte Engelse nummer 1-hit werd. Samen met producer Chas Chandler was een sound uitgevonden die tot in 1974 gehandhaafd bleef: harde, makkelijk in het gehoor liggende muziek met alledaagse in streekaccent gezongen teksten, waarvan de titel bijna fonetisch geschreven werd. Een rij van tien top 10-hits volgde in Engeland, ook in Europa scorend, maar de Verenigde Staten raakten niet overtuigd, ook al werd Merry Xmas everybody in New York City opgenomen.
In de zomer van 1974, toen The bangin' man in de hitparades stond, besloot de groep een andere, ingewikkeldere sound te gebruiken, in de hoop op transatlantisch succes. Helaas scoorden Far far away en volgende hits nog steeds niet in de VS. Tegelijkertijd verliep het succes van de glamrock in het thuisland en Slade raakte uit de gratie.

In 1980 was hardrock, inmiddels heavy metal genoemd, in navolging van de hardcore punk, opnieuw populair geworden in Groot-Brittannië. Hét heavy metal-festival bij uitstek, het Reading Festival, zocht invallers voor de plots verhinderde band van Ozzy Osbourne. Het om de hoek wonende Slade bood zich aan. Tot grote verbazing van de muziekpers was het publiek vanaf de opkomst van Slade op het podium reeds verkocht, niet alleen uit nostalgie, maar ook door de nieuwe nummers, waarvan ‘We'll bring the house down’ een Engelse top tien-hit werd.
Vanaf ‘Lock up your daughters’ in 1981 scoorde de groep ook weer hits in Europa. Zelfs ‘Merry Xmas everybody’ werd in 1983 opnieuw een hit in Engeland, toen My oh my aldaar nummer 2 stond.
In de VS begon het succes onverwacht toen heavymetalgroep Quiet Riot met hun bewerking van ‘Cum on feel the noize’ nummer 2 in de Billboard Hot 100 stond. Ook andere hardrockgroepen als het Finse Hanoi Rocks gingen Sladesongs in hun repertoire opnemen. ‘Run runaway’ werd de eerste Amerikaanse hit voor Slade en behaalde in 1984 de top 20.
Na 1984 hield Noddy het toeren voor gezien, moe geworden van al het reizen. Hij begon voor ITV programma's te presenteren, maar maakte tot in 1991 nog wel enkele platen met Slade. De single ‘Radio wall of sound’ (met een cameo-optreden van BBC Radio 1-diskjockey Mike Read) werd in dat jaar nog een hit voor Slade. De week nadat Radio wall of sound uit de hitparade was verdwenen, kwam ‘Merry Xmas everybody’ opnieuw binnen.
De rest van de band speelt en toert nog steeds in het gouwe ouwe-circuit, met name in West-Europa, Scandinavië en Rusland.
Noddy werd in 1987 in de adelstand verheven.
Noddy Holder - met zijn bijzonder karakteristieke stemgeluid - verliet de band in 1991 en werd opgevolgd door Steve Whalley [1], die op zijn beurt op 30 juni 2005 bekendmaakte [2] Slade te verlaten. Diens opvolger is Mal McNulty (die The Sweet versterkte van 1985 tot in 1992).
http://users.swing.be/amazingslade/

JOHN WATTS

Fischer-Z is een Engelse rockband, uit de tijd van de new wave, eind jaren 70 van de 20e eeuw.
De naam Fischer-Z is afgeleid van een term uit de statistiek (Fisher’s Z’ beschrijft betrouwbaarheidsintervallen in correlaties). Origineel heette de band Sheep, maar onder die naam is er weinig van hen vernomen. Centrale persoon in Fischer-Z is John Watts. Hij is de componist/zanger en later ook producer van de band.
Naast John Watts speelden Steve Skolnik (toetsen), Steve Liddle en Dave Graham in de band. In 1978 sluiten ze een platencontract met United Artists. De eerste plaat wordt in 1979 uitgebracht: ‘Word Salad’. In Nederland, België en Duitsland wordt het van ‘Word Salad’ afkomstige ‘The Worker’ een hit, de groep toert veel over het continent. Het succes in Engeland valt nog tegen, en ook de volgende plaat, ‘Going Deaf for a Living’ brengt daar nog geen verandering in. De groep verandert wel, Skolnik kan niet tegen het overheersende gedrag van Watts en vertrekt. Eerst toeren ze als trio, begin ’81 wordt Pleth de vervanger van Skolnik. Korte tijd speelt ook Bern Newman mee als gitarist.
Met Red Skies over ‘Paradise’ heeft Fischer-Z uiteindelijk ook de gewenste erkenning en het gewenste succes in Engeland. Met het nummer ‘Marliese’ scoren ze een hit door heel Europa. In juni 1981 stonden ze op Pinkpop, een van de laatste optredens uit die tijd, een maand later wordt de band opgeheven.
Watts gaat vervolgens solo door (hij heeft nog even het project The Cry, met wie hij het album Quick, Quick, Slow opneemt) en een aantal jaren later gebruikt hij de naam Fischer-Z weer. Zijn laatste album onder Fischer-Z naam dateert van 2003: ‘Ether Music’. Voor ‘Ether’ heeft Watts geknipt en geplakt op basis van opnames die hij op een wereldreis gemaakt had.
In 2005 brengt Watts een solo-album uit onder de naam ‘Real Life Is Good Enough’. Bij het album zit een gedichtenbundel.
Momenteel is Watts een veel gevraagd muzikant op diverse festivals en de Vostertfeesten mogen zich gelukkig prijzen met zo’n naam op hun affiche.

www.johnwatts.co.uk