De enigszins misleidende groepsnaam leidt wel eens tot verwarring. Verwacht geen opzwepende kerkmuziek van dit Canadese gezelschap dat met ‘Ten Thousand’ zijn derde werkstuk aflevert. Hoewel, de term gospel wordt nochtans niet helemaal ten onrechte gebezigd voor de verrichtingen van Bob Keelaghan en kompanen. Met een instrumentarium waarin trombone even belangrijk is als gitaar, banjo en percussie wordt de intensiteit uit het gospelgenre geïnjecteerd in de zogenaamde ‘mountain muziek’. Prewarblues is eveneens een niet te onderschatten element en vormt een essentieel onderdeel van de rurale benadering van AMGC. Een zeldzame cover van Sleepy John Estes, het ritmische ‘Stop That Thing’ en de vibrerende Son House adaptatie ‘Empire State Express’ refereren naar een ver bluesverleden en worden naadloos verwerkt in het eigen repertoire zonder evenwel aan authenciteit in te boeten. ‘La Valse D Balfa’ is dan weer een uit de drassige swamps weggerukt stukje cajun. Voor het overige meeslepende vloerstampers met de gruizelige rauwe voordracht van Keelaghan , die als een kruising van Tom Waits en Fred McDowell klinkt, als attractiepool. Ook als het tempo enigszins vertraagt blijft het opwindend. Luister maar eens naar ‘Rainstorms In My Knees’ of ‘Dark Holler’ waarbij spontaan beelden opduiken van een stel hongerige en wanhopige wolven in een desolaat en onherbergzaam gebied. Geen maatvast kopieerwerk, maar wel op maat gesneden voor de breder georiënteerde alternatieve bluesliefhebber.

Cis van Looy ☆☆☆½