Twee jaar geleden liet Mark May zich al in gunstige zin opmerken met ‘Trick Fiction’.
In tegenstelling tot het gros van zijn collega’s in het nog immer aangroeiende legioen bluesrockers verstaat deze uit New York City afkomstige gitarist de kunst om een behoorlijke song ineen te knutselen. Bovendien beperkt Mark zich geenszins tot een strikt afgebakend muzikaal hokje om zijn snarenspinsels aan de man te brengen. Zo waait door ‘Don’t Get Me Started’ en vooral door ‘Raise The Roof’ een verfrissende soulfeel. Die ging Mark voor zijn zevende langspeler opzoeken in Memphis. Hij kreeg daarbij deskundige hulp van Jeff Powell die eerder in de studio samenwerkte met Stevie Ray Vaughan, BB King, Big Star, Afghan Whigs en Bottle Rockets.
ZZ. Hill, Bobby Patterson gaven het goede voorbeeld in de dansvloerslijper ‘Let Them Talk’ van Sonny Thompson. Ook Mark injecteert zowel in zijn voordracht als gitaarspel een dosis soul die we zelden terug vinden bij de modale bluesrocker, die eerder op virtuositeit dan subtiliteit teert. Bluesrocker is hier een misplaatste en te beperkte omschrijving.
Omringd door The Van Dorens, met James Strain en Harry Peel als rotsvaste ritmetandem, occasioneel aangevuld met Hammondorgel, werkt het gezelschap zich naast de eerder vermelde soulblues moeiteloos door aanstekelijke rockabilly in een stotterend ‘Lotta Things To Say’ en vingervlugge countryfingerpickin’ ‘Wrong Pair Of Shoes’. Maar ook zichzelf begeleidend met enkel een gammele barrelhousepiano weet Paul Mark te overtuigen met zijn ontboezemingen. Een meer dan opmerkelijke schijf voor een vermeende gitaarslinger.

Cis Van Looy ☆☆☆½