Maria Muldaur's roots moeten we gaan zoeken in de jaren zestig toen collega’s van haar zoals een Bob Dylan, Pete Seeger en vele anderen aan een serieuze opbouw van hun carrière bezig waren. Een beter middel om zich te manifesteren, en om hun naam (én haar eigen naam) bekend te maken, was uiteraard hun afkeer tegen de Vietnam-oorlog.
Na een goede veertig jaar is zojuist haar nieuwe cd ‘Yes We Can’ verschenen, een schijf die kennelijk goed onthaald werd. Maar wij gaan even terug in de tijd, meer bepaald naar 1996 met deze ’Fanning The Flames’, een schijf die toch een mooie staalkaart is van het talent van deze Muldaur.
Om te beginnen riep ze de hulp in van enkele collega’s waaronder Bonnie Raitt, Sonny Landreth en Mavis Staples wat de blues betreft maar ook uit de rockwereld haalt ze er Huey Lewis bij die zich mooi profileert op de mondharmonica. Als extra zanger deed ze een beroep op de vocalen van Johnny Adams.
Met ‘Home Of The Blues’ zet ze Landreth aan ‘t werk met zijn slidegitaar. Niet echt mijn voorkeur als opener.
Op het mooie van Jon Cleary geleende ‘Fanning The Flames’ horen we Mavis Staples en Ann Peebles op de achtergrond zingen, maar ook Jon Cleary zelf zorgt voor zijn aandeel in dit nummer. Dromerige blues, ja, dat wel maar wel verdomd knap.
Het is eigenlijk met ‘Somebody Was Watching Over Me’ dat de cd begint te swingen en dat horen we graag.
Cranston Clements (gitaar) krijgt op het Gerry McDaniels nummer ‘Talk Real Slow’ de kans om zijn vingers over zijn snaren te laten lopen. En dan eindelijk op ‘Stop Runnin’ From Your Own Shadow’ krijgen we dan Huey Lewis te horen op de smoelenschuiver.
Ondanks dat dit een heruitgave uit 1996 is is het toch nog een vrij actuele plaat gebleven want bij sommige muziekstromingen kan een overbruggingsperiode van 12 jaar lang en outdated lijken. Maar ‘Fanning The Flames’ overleefd hier in alle glorie. Knap gedaan, Maria. En wanneer gaan we deze talentrijke dame nog eens op een Vlaams podium mogen bekijken???

Alfons Maes ☆☆☆½