Iemand die al bijna 25 jaar meedraait in de Chicago bluesscène is Lil’ Ed and the Blues Imperials. Ed Williams leerde de kneepjes van slide spelen bij zijn oom en muzikale mentor J.B. Hutto. En andere invloed voor hem is Hound Dog Taylor. In 1986 gaf Alligator platenbaas Bruce Iglauer deze vrolijke bende een platencontract omdat de band hem deed denken aan Hound Dog Taylor. Vele artiesten zijn gekomen en gegaan in de meer dan 35-jarige geschiedenis van het Alligator label, maar Lil’ Ed blijft trouw aan zijn ontdekker. ‘Full tilt’ is reeds het 7e werkstuk voor het label.
Lil’ Ed is al die jaren ook zijn stijl trouw gebleven. Wie hem kent weet dat hij energieke, electrische Chicagoblues mag verwachten, waar rauwe vocale en stevige slide centraal staat.
Ook live is deze man een ware belevenis. Hij brengt steeds een concert met een hoog showgehalte, inclusief gekke bekken trekken en de obligate gitaarwandeling in het publiek.
De meeste nummers op deze schijf zijn uptempo. Van de 3 covers zijn vooral ‘First I look at the purse’ (The Countours) en de door Bruce Iglauer geselecteerde Hound Dog Taylor klassieker ‘Take five’ sterk. Van de zelfgepende uptemponummers vallen vooral opener ‘Hold that train’ en het korte maar krachtige gespeelde ‘Candy Sweet’ op. In de trage nummers zoals ‘Check my baby’s oil’ en het lange ‘Life got in the way’ weet hij de gevoelige snaar te raken.
Er valt weinig verkeerd te zeggen over dit album. Alleen kan men zeggen dat er weinig vernieuwing in Lil’ Ed en zijn Blues Imperials zitten. Wie al enkele albums heeft van één van de weinig levende zwarte Chicago slidebluesspelers zal niets nieuw onder de zon ontdekken. Voor anderen is deze ‘Full tilt’ zijn titel waardig.

Kris Vermeulen ☆☆☆