Als jongeman raakte Sugar Ray Norcia geïnteresseerd in de zwarte roots muziek met Big Walter Horton als zijn grote voorbeeld. In 1978 ontstond de eerste versie van The Bluetones met in de gelederen o.a. gitarist Ronnie Earl en Michel 'Mudcat' Ward als bassist. In die tijd begeleidden zij aan de oostkust grootheden als Otis Rush, Big Joe Turner en natuurlijk zijn grote held Big Walter Horton. Twaalf jaar duurde de samenwerking tussen Ray en Ronnie. Het leverde slechts twee albums op : ‘Don't Stand In My Way’ en ‘Knockout’, al mag het toevallig geregistreerde optreden met Big Walter Horton natuurlijk niet onvermeld blijven. In 1998 bracht hij op Telarc Records ‘SuperHarps’ uit met harmonicavirtuozen James Cotton, Charlie Musselwhite, en Billy Branch. Deze CD werd genomineerd voor een Grammy Award in de Best Traditional Blues categorie. In het najaar van 1991 werd Sugar Ray gevraagd om bij het populaire Roomful of Blues te komen zingen. Hiermee reisde hij uitputtend, met meer dan tweehonderd optredens per jaar en kreeg hij belangrijke onderscheidingen. Met Roomful of Blues nam hij meerder albums op, waarop ook eigen composities zijn terug te vinden. Bovendien vroegen bekende collega's onder wie Michelle Willson en Otis Grand hem mee te werken aan hun albums. Na zeven jaar Roomful keerde Sugar Ray uiteindelijk terug naar de roots: de harmonica blues. Het eerste album in een nieuwe bezetting, ‘Rockin'Sugar Daddy’ (2001) op Severn behaalde primaverkoopcijfers, gevolgd door ‘Hands Across The Table’ waarop hij nog steeds vergezeld wordt door basveteraan Michael ‘Mudcat’ Ward, die zijn carrière begon met Walter Horton en albums heeft opgenomen met o.a. Hubert Sumlin, Ronnie Earl, Ron Levy, John Brim, James Cotton, Jerry Portnoy, Charlie Musselwhite, Otis Grand, Paul Oscher, en Sleepy La Beef, om er maar een paar te noemen. Op het nieuwe album ‘My Live, My Friends, My Music’, nu reeds het vierde voor Severn Records, bestaat de bezetting nog steeds uit de vertrouwde ritmetandem: naast Michael ‘Mudcat’ Ward, Neil Couvin (drums) en Anthony Geraci (piano). De 'special guests' zijn niet minder als de gitaristen Duke Robillard (op 8 tracks) en ‘Monster’ Mike Welch (op 7 tracks) en de blazers Carl Querfurth (trombone), Doug 'Mr. Low' James (baritone en tenor sax), Greg Piccolo (tenor sax) en Bob Enos (trompet), maar beter bekend als The Providence Horns. ‘My Live, My Friends, My Music’ ligt in het verlengde van ‘Hands Across The Table’, al brengt de meer big band sound op deze plaat me meer Ray's grote release uit 1998, ‘Sweet & Swingin’ op Bullseye Blues terug in herinnering. De vele stijlen op ‘My Live, My Friends, My Music’ maken deze cd bijzonder spannend. Zo begint de CD al swingend met de rockende shuffle ‘Oh Babe’ van Louis Prima. ‘Little Green Frog’ met het prachtige blazerswerk doet me denken aan Commander Cody, gevolg door ‘I Want to be With You’, een heerlijke ballade gebracht in Ray's vertrouwde croonersstijl. Zo ook ‘You Better Change Your Ways’ waarin Ray vocaal zeer mooi uit de hoek komt, gevolgd door ‘Money Taking Mama’, waar nu harmonica en piano op de voorgrond komen. U heeft het wel begrepen, we zijn vijf nummers ver, één derde van deze plaat, nummers waarbij Sugar Ray aantoont dat hij het mondharmonica even virtoos kan bespelen als Toots Thielemans en wat een stem! De andere nummers zijn eveneens geënt op Chicago blues, maar andere gaan dan weer meer in de richting van de Texaanse blues. Luister ook even verder naar de pianoblues in ‘Do You Remember?’, ‘Oh, Oh, Oh Pretty Baby’ en ‘No Sorrow No More’, alle drie met dat heerlijke smoelschuivertje, naast het meer romantische ‘My Last Affair’ met het jazzy snarenwerk van Duke Robillard. Ja dit is klasse!

Eddy De Clercq ☆☆☆☆

Nota van de redactie: Onze bespreking verscheen reeds op onze site op 20 juli 2007, maar deze werd ons toegestuurd door Eddy De Clercq naar aanleiding van het concert van Sugar Ray kortelings in Zingen.