Uitgerekend in 1981, het jaar dat MTV opstartte beleefde Rick Springfield zijn doorbraak. Met het van ‘Working Class Dog’ afkomstige ‘Jessie’s Girl’ scoorde de Australiër na succes in het thuisland met de van teenybopperband naar hard rockende combo evoluerende ‘Zoot’ en jarenlang ploeteren om zijn solocarrière van de grond te krijgen. ‘Don’t Talk To Strangers’ van het ironisch getitelde ‘Succes Hasn’t Spoiled Me Yet’ bevestigde de hitstatus een jaar later. Ondertusen was Rick op het scherm te zien als Dokter Noah Drake in de populaire tv-reeks ‘General Hospital’. In ’84 maakte Springfield de overstap naar het grote scherm in ‘Hard To Hold’. Het uit de soundtrack van dit romantisch drama geplukte ‘Love Somebody’ was zijn laatste wapenfeit in de hitlijsters. In de jaren tachtig volgden nog enkele langspelers met ‘Rock of Life’ (1988) als laatste. Het zou meer dan tien jaar stil blijven rond de zanger-gitarist, die de jaren negentig als televisieacteur overleefde. Eind jaren negentig stond Springfield er terug als muzikant met nieuw werk. Het is ondertussen vijf jaar geleden sinds het laatste studiowerk ‘Shock/Denail/Anger/Acceptance’ dat een terugkeer inluidde naar de harde rockbenadering van het latere Zoot-werk.
‘Venus In Overdrive’ spat open in … euh overdrive met gierend gitaarwerk. ‘What’s Victoria’s Secret’ herinnert in niet geringe mate aan de riff die destijds ’Jessie’s Girl’ lanceerde.
Ook nummers als ‘One Passenger’ en ‘I’ll Miss That Someday’ zijn niet van enig bombast gespeende ‘Adult Oriented Rockers’, om nog maar eens die vieze term in de mond te nemen die niet zelden gebezigd wordt voor vaak hopeloze troep. ‘3 Warning Shots’ en even verder op het pastorale ‘ Nothing is Ever Lost’ zijn odes aan John Lennon, waarvan vooral de laatste mij enigszins kan bekoren. Het wondermooie niemendalletje loopt naadloos over in ‘Saint Sahara’, een ietwat patetisch eerbetoon aan de jong gestorven fan Sahara Aldrige. Vervolgens wordt er nog eens luidop afgevraagd ‘Who Killed Rock ‘n’ Roll’. We hopen dat het ironisch bedoeld is maar de gestaalde mokerslagen en clichés die hier passeren geven meteen een indicatie en vormen een fel contrast met het Beatliaanse epos ‘She’ dat ik meteen goedkeurend en luidop meezing, tot wanhoop van de aanwezige huisgenoten.

Cis Van Looy ☆☆☆½