Experimenteren was het magische woord in de beginjaren zeventig. Darryl Way had een klassieke opleiding achter de rug. In een muziekwinkel liep hij orgelist Francis Monkman tegen het lijf. Die loodste Way bij zijn groep Sysiphus binnen. De komst van zangeres Sonja Kristina opende nieuwe muzikale perspectieven en het project werd ‘Curved Air’, naar de een compositie van Terry Riley, genoemd. Curved Air was van meet af aan uiterst succesvol. Na het naamloze debuut volgde ‘Second Album’ en de Britse formatie tourde uitgebreid in V.S.
Na de derde langspeler ‘Phantasmagoria’ in de lente van ‘72 stapten Monkman en vervolgens Way uit Curved Air. Way ging scheep met zanger-bassist Dek Messecar, later actief bij Caravan en gitarist John Etheridge. Drummer Ian Mosley, met een verleden in het orkest van de musical ‘Hair’, complementeerde het gezelschap.
De uit King Crimson afkomstige saxofonist en fluitist Ian McDonald leverde een essentiële bijdrage met zijn pianowerk en bleek een uiterst geschikt producer om de experimentele melange van klassiek met rock, gelardeerd met jazzy elementen vast te leggen. De hoofdrol is uiteraard weggelegd voor Way’s vioolescapades. Virtuoze hoogstandjes in het voortdurend van tempowisselende ‘Cadenza’ waarin de respectievelijke groepsleden hun vaardigheden etaleren zijn ongetwijfeld voer voor op techniek beluste muzikanten. Vijfendertig jaar na datum gaat mijn persoonlijke voorkeur eerder uit naar wat rustiger werk zoals ‘Go Down’ met dromerige zang van Messecar en wondermooi akoestisch snarenwerk. Het Zappiaans getinte ‘Chansons Sans Paroles’ heeft nog niets van zijn initiële aantrekkingskracht verloren, evenals de sfeervolle wat weemoedige afsluiter ‘McDonald’s Lament’, die het geheel in immense schoonheid afrondt. Als bonus krijg je de single ‘Wolf’ en het rockerige b-kantje ‘Spring Fever’ er bij op deze met uitvoerige hoesteksten gestoffeerde heruitgave.

Cis Van Looy ☆☆☆☆