De naam roept al herinneringen op aan het instituut dat destijds door Kim Wilson en Jimmy Vaughan op poten gezet werd. De eerste track bevestigd dat vermoeden
‘Educated fool’ van Huey Piano Smith wordt voortgestuwd door gelijkaardige puntig snaarwerk waarmee Vaughan, Jimmy wel te verstaan niet zijn beroemde betreurde jongere broer Stevie Ray, school maakte. Niet helemaal verwonderlijk aangezien Kid Ramos, bekend van zijn muzikale avonturen bij James Harman en meer recent The Mannish Boys en bovendien al meer dan tien jaar, de snaren hanteert bij de Fabulous Thunderbirds. Er zijn nog meer verwijzingen naar de T-Birds. De drassige swamprock van ‘You Ain’t Nothin’ But Fine’ prijkte sinds de begindagen op de setlist van het legendarische kwartet uit Austin maar krijgt hier door het accordeon werk van Jesus Cuevas, die ook de zang voor zijn rekening neemt, een andere, meer exotische twist.
Bassist James Barrios en drummer Mike Molina vormen de ritmsectie. De Chicanos grasduinen al enige tijd in een repertoire waarmee formaties zoals Los Lobos en The Blazers de barrios van East LA ontgroeiden. Cuevas figureerde overigens bij dit laatste gezelschap met zijn Hohner toetsenaccordeon.
Evenals bij hun illustere voorgangers draait het hier om een onweerstaanbaar mengsel van old school R&B en rockabilly doorspekt met traditionele Spaanse en Mexicaanse elementen.
Spaanstalige songs zoals ‘Un Mojado Sin Licencia’ van Santioago Jiminez maar vooral ‘Como un Perro’ de weemoedige slijper van Cornelio Reyan voeren ons terug naar ver vervlogen tijden. ‘Mexico Americano’ hoorden we eerder in uitvoeringen van Elejandro Escovedo en Los Lobos, het epos van Rumel Fuentes klinkt hier op zijn minst even aanstekelijk dan die eerdere versies. Doug Sahm mag natuurlijk niet ontbreken op een CaliMex feestje. ‘Crazy Baby’ met die typerende slepende Guitar Slim-licks is een doorvoeld eerbetoon aan de man van San Antonio. Even verderop wordt het jukeboxgevoel bevestigd met ‘Just Because’ van Lloyd Price. We herinneren graag Tommy McLains versie maar de interpretatie van Los Fabulocus mag ook op de muziekautomaat, evenals ‘Lonesome Tears’. ‘Burnin’ The Chicken’, aangezwengeld met de twangende gitaar van Ramos, surft een eindje weg en tegen het einde van de rit is de kip ongetwijfeld gaar en kan met de nodige sixpacks in handbereik geconsumeerd worden.

Cis Van Looy ☆☆☆½