Inderdaad, ze timmeren nog steeds aan de weg, alhoewel het niet meer is zoals beginjaren zeventig maar daar hebben we geen probleem mee voor zolang alles nog opperbest klinkt. En ja hoor, dit is zeer zeker het geval met deze live registratie maar toch begint er zich een vreemd stemtimbre bij William op te dringen. Maar hij is ook geen 20 meer!
Vermits Irish Coffee maar één échte vinyllangspeler gemaakt heeft, komen de meeste nummers van deze schitterende ‘sought after collector’s item’. In 2004 pakte William en zijn kornuiten met een nieuwe cd uit en vreemd genoeg gaf William hem ook dit keer geen naam.
Volgens mij is Irish Coffee er als enigste Belgische band in geslaagd om op het podium te staan van dit legendarische concert.
Om de show te openen konden ze het niet beter treffen met de B-side van hun single ‘Masterpiece’ dat destijds een groot succes was, ‘The Show, Part 1’, en nog steeds blijf ik erbij dat de B-kant veel interessanter, professioneler én internationaler klinkt dan de A-kant.
Dat deze versie van Irish Coffee niet meer de originele is, dat waren ze medio jaren zeventig ook al niet meer toen hun orgelist Paul Lambert overleed, doet niets aan het feit dat ze minder interessant zouden klinken. Alleen William is nog van de partij van de originele eerste line-up. Dus geen Jean Cyrille Van Der Schueren aan de lead gitaar, ook geen Hugo Verhoye (op deze schijf is het Stef Van Straalen) of Raf Lenssens meer aan de drums, Frank Cooreman (bas) die van Willy De Bisschop overnam, en Stany Van Veer (keyboards) delen samen met Luc De Clus (die er wel al bij was tijdens de jaren zeventig) de nieuwe line-up van wat eens een superband was tot zelfs geliefd in het verre Japan.
‘Brand New Day’ komt uit hun tweede langspeler maar William probeert zijn stem te forceren en dat komt niet goed over.
‘The Beginning Of The End’ wordt niet in alle mooiheid gestart (ik hoorde een kleine oneffenheid bij de start van alle muzikanten) maar dit nummer blijft nog altijd imponeren en dit dankzij de inbreng van Stany’s keyboards. Luc is nog steeds een fantastisch gitarist alhoewel hij dit niet vaak op andere optredens tentoonspreid. Ja, Luc, er zit meer in.... In dit nummer krijgen we een William zoals we hem kennen uit zijn beginperiode. Mooi, meeslepend en nog steeds met een stem om U tegen te zeggen.
Ook ‘The Show, Part 2’ wordt hier vanonder het stof gehaald en dit nummer passeert met brio ook mijn kritisch oor.
Maar het nummer waar ik naar uitkeek was zonder twijfel, en nog steeds een van mijn favoriete IC-nummers, ‘A Day Like Today’.
8 minuten pure nostalgie die ingezet worden door de mijmerende gitaar van Luc. Ook hier bleef William trouw aan het origineel. Mooie opbouw dat uiteindelijk een wilde climax bereikt waarop je luid kunt uitschreeuwen ‘Yes... what a feeling’. Luc’s gitaar weet ook in dit nummer te imponeren en doe daar die innemende stem van William bij en je hebt een ‘Masterpiece’ in je collectie cd’s zitten.
Samengevat is deze live-cd zéér zeker de moeite om aan te schaffen, niet omdat ik een IC-fan maar ook een beetje chauvinist ben, maar omdat deze band méér verdient dan een plaatselijke melding van hun nieuwe cd in een lokale krant.
Wanneer gaan we hen nu eens mogen begroeten op ons eigen sixties/seventies festival The Golden Years in het Antwerpse Sportpaleis. Daniel, maak er eens werk van!!!

Alfons Maes ☆☆☆☆☆