Wat krijg je als je enkele rocklegendes samenbrengt met een klassiek geschoold synthesiser- en keyboardspeler en je voegt daar nog enkele gitaarspecialisten aan toe. Yamashita Tsutomu werd in 1947 in Tokyo geboren en zijn ster scheen toen al aan het firmament. Tsutomu, die later onder de naam Stomu Yamashta door het leven zou gaan, startte in de jaren zeventig een supergroep op. Winwood kennen we nog van bands als o.a. Traffic en Blind Faith en Michael Shrieve was jaren de vaste drummer bij Santana en maakte furore op het originele Woodstockfestival met zijn drumsolo. Andere bekende namen die we hier terugvinden zijn Klaus Schulze, je ook wel bekend, (keyboards) en Al Dimeola aan de gitaar. Zij zijn de voornaamste spelers op dit conceptalbum. Eerlijk gezegd gaan de rockliefhebbers hier een vette kluif aan hebben maar ook de sciencefictionfans onder ons. Kort samengevat is dit album een verpozing van jewelste.
Alle titels zijn zowat spacy namen maar de muziek is dat niet altijd. Met ‘Nature’, en met de warme stem van Winwood, krijgen we een eerste oase van tot rustkoming en dit nummer zal lang blijven nazinderen in je onderbewustzijn. Spacy thema waarin Yamash’tha en Schulze dromerige sounds uit hun klavier toveren. Zeer prachtig nummer dat ook de niet sf-fan zal kunnen bekoren.
Tussen de nummers in krijgen we hier en daar een korte spacy intro van Stomu. Verwacht geen ellenlange vervelende nummers want het langste nummer is maar 6:51 dus vrij kort voor een conceptalbum.
Of je nu naar ‘Space Song’, ‘Stellar’, ‘Space Requiem’ luistert, ze hebben allemaal een ding gemeen: het zijn geen vrolijke dansnummers maar echte catchy nummers die je het best kunt situeren in een sf-tv-reeks. Allemaal korte doch op het gemoed werkende en tot rustkomende composties.
Als afsluiter krijgen we nog het meer rockgetinte ‘Winner/Loser’ waarop Winwood nu de gitaar hanteert en natuurlijk weer voor de fantastische vocalen zorgt.
Je moet niet écht een doorwinterd rockliefhebber te zijn om dit te kunnen appreciëren. Uiteraard staan deze namen garant voor perfectie in sound maar ook zonder de inbreng van deze grote artiesten had dit een perfecte staalkaart kunnen zijn voor een homogeen geheel waarin rockinvloeden de kop opsteken.

Alfons Maes ☆☆☆☆