Vanuit het verre Austin, Texas bereikte ons deze cd van een man waar ik tevoren nooit van gehoord had maar wel een plezier was om naar te luisteren.
Bij een eerste luisterbeurt vond ik vele raakvlakken met Springsteen’s ‘Nebraska’ want Eric’s desolate teksten vallen meteen op.
Ondanks de titel van dit schijfje naar blues verwijst durf ik wel beweren dat er niet al te veel blues te bespeuren valt alhoewel sommige nummers er wel voor te vatten zijn.
Maar Hisaw’s eerste eargasm komt in de vorm van ‘Hotel Grand’, een prachtige ballade met een minimum begeleiding van de band. Eric weet prachtige nummers te componeren en dat bewijst hij meteen ook met ‘Window By The Road’. En je kan hier meer dan één vergelijking maken naar andere grootheden maar dit zou ten onrechte van Hisaw zijn.
Dat Eric een sterke backing band heeft wordt duidelijk gemaakt met ‘The Night Johnny Died’ wat dan weer een stevig uptempo nummer is.
Met ‘Driftin’ Live’ gaan we de richting van Neil Young uit. Vreemd genoeg staat Young niet vermeld bij zijn muzikale invloeden maar wel namen als Merle Haggard, Robbie Robertson (en soms hoor je wel wat invloeden van The Band in enkele van zijn songs doorschemeren), Townes Van Zandt enz...
Verwacht geen stevige bluesrock vanuit Austin, TX maar zoek het vooral meer in de semi-tragische klaagballades die Eric eigenlijk goed afgaan zonder dat het ergens begint te vervelen. Zeker een geslaagde cd.

Alfons Maes ☆☆☆½