Je kunt het zo gek niet bedenken of er is ooit al een tribute rond gemaakt. Naast de meest uiteenlopende thema’s wordt ook regelmatig het oeuvre van gevestigde artiesten aangeboord. Zo werd Van Morrison enkele jaren geleden al bedacht met ‘Vanthology’, een fraaie selectie waarop Eddie Floyd, Bobby Patterson, Willam Bell, Dan Penn en ander uitgelezen volk uit de oude soul en R&B stallen Van the Man uitvoerig eer betoonden. Het waren vooral Syl Johnson, Otis Clay, Little Milton en Bettye LaVette die hier een uitstekende beurt maakten.
Het repertoire van The Belfast Cowboy in een sober gestileerde louter instrumentaal uitvoeringen vatten, het ligt niet voor de hand. Noah Agruss ging de uitdaging aan en weerhield zowel werk uit de periode van Them als het latere solowerk.
De collectie opent met ‘Baby please don’t go’ in een soort zwierige jazzy adaptatie en de ritmiek van ‘Gloria’ en ‘Domino’ klinken eerder vreemd in deze minimalistische interpretatie.
De uitzonderlijke klasse van Morrison’s geniale composities klinkt vooral door in het meer melodische werk zoals ‘And It Stoned Me’, ‘Crazy Love’ en natuurlijk ontbreekt het wat melige ‘Have I Told You Lately’ hier niet.. Het is bovenal de uitvoering van ‘Tupelo Honey’ en Argruss’ eigen ‘Come Home’, geïnspireerd door ‘de Meester’ die er bovenuit steken in deze pianostudies die klassieke invloeden geenszins verhullen en bijwijlen onmiskenbare new age-achtige trekjes vertonen.

Cis Van Looy ☆☆☆