Binnen de afgebakende grenzen van het traditionele bluesgenre met persoonlijk en gepassioneerd werk aandragen is niet iedereen gegeven. Watermelon Slim slaagt daar andermaal wonderwel in op zijn derde langspeler voor Northern Blues.
De ingrediënten zijn ondertussen gekend. Rockende blues voortgestuwd door The Workers en een zinderende slidegitaar die Slim’s rauwe doorleefde voordracht ondersteunen. ‘Blues For Howard’ en ‘Archetypical Blues No 2’ zijn zo’n tracks die je meteen tilt slaan. De blues van Slim blijft ook moeiteloos overeind als hij zijn begeleiders even op non-actief zet en enkel begeleid met zijn harmonica zijn verhaaltjes vertelt. ‘This Travelling Life’ is een knappe hollering blues en bij ‘Everybody’s Down On Me’ volstaat zijn dobro als begeleiding. In ‘Max The Baseball Clown’ keert hij even terug naar zijn jeugdjaren en in ‘The Bloody Burmese Blues’ stelt hij de Amerikaanse persberichtgeving in oorlogsgebied in vraag. Autobiografische verhalen uit de eerste hand die je volle aandacht opeisen.
Het meest verrassend komt Watermelon Slim uit de hoek met zijn lezing van Laura Nyro’s ‘And When I Die’ dat in tegenstelling tot de vroegere versie van Blood Sweat & Tears hier tot een sobere countryblues getransformeerd wordt. In zijn geheel beschouwd is ‘No Paid Holidays’ iets minder sterk dan de voorganger ‘The Wheel Man’. Dat heeft wellicht te maken met het hoge verwachtingspatroon. In vergelijking met de concurrentie blijft de man uit Oklahoma opvallend productief zonder evenwel aan kwaliteit noch intensiteit in te boeten.

Cis Van Looy ☆☆☆☆