Op het voortreffelijke debuut (zie andere bespreking) werd grandioos instrumentaal werk afgewisseld met de geïnspireerde zang van bassist Dek Mecessar, die het vooral op het podium moeilijk had om zang te combineren met zijn bijdrage op de baskoorden. De opvolger ’Saturation Point’ was dan ook nagenoeg volledig opgebouwd rond instrumentaal werk. Voor ‘Night Music’ werd zanger John Hodkinson aangeworven. Die levert zijn beste prestatie in ‘Black September’. In ‘Steal The World’ en het gebalde ‘Comerade The Nine’ horen we naast de zang van Hodkinson nog eens het fraaie vioolspel van Way. Maar nummers als ‘We’re Watching’ bezwijken helemaal aan een overdaad van synthesizerklanken. Het is dan ook niet echt verwonderlijk dat ‘Night Music’ de zwanenzang van Wolf inluidde en meteen het definitieve einde van de vruchtbare Deram-episode. Way keerde terug naar Curved Air en legde zich later toe op prestigieuze symfonische projecten met onder meer Sting en Stewart Copeland, drummer bij Police en eerder bij Curved Air. De andere leden vonden hun weg bij groepen als Caravan, Marillon. En van Wolf hoorden we nooit meer iets, zelfs geen gehuil in de wind.

Cis Van Looy ☆☆☆