BIG ED SULLIVAN: IT TAKES A BIG BIG MAN
It Takes A Big Big Man
––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––
-
Label: Dixiefrog
-
Nr.: DFGCD 8652
-
Distr.: Parsifal
-
Meer info: www.parsifal.be
-
Website: www.bigedsullivan.com
Vanuit Brooklyn vuurt deze gitarist andermaal een
reeks gespierde rockers op ons af. Dat het altijd
geen voltreffers zijn is meteen duidelijk als
we’ Too Tired To Pray’
voorgeschoteld krijgen. De New Yorkse gitarist
zweert al jarenlang bij dezelfde formule en
stadsgenoot Popa Chubby eist andermaal een (te)
prominente rol op. Zo figureert hij hier niet
alleen als drummer en producer maar mengt zich ook
als gitarist tussen de snaarverrichtingen van V.D.
King en Sullivan zelf. Sullivan is een eerder matig
zanger, maar dat blijkt niet echt een hinderpaal.
Toch niet voor het soort van compacte rockwerk rock
dat hier passeert. Ik betrap me er zelfs op dat ik
de benen moeilijk stil kan houden bij ‘Top
Shelf’, dat op een pretentieloze,
aanstekelijke rockabilly twang drijft. Hetzelfde
geldt voor ‘Bury Me In Black’. De
uitvoering van Bobby Fullers’ ‘I Fought
The Law’ spreekt me minder aan en het
voorspelbare bluesrock brouwsel van ‘The
Cheating Kind’ helemaal niet.
‘It Takes A Big Big Man’, inderdaad,
maar we mogen dit toch niet letterlijk
interpreteren zoals hier uitvoerig gedemonstreerd
wordt in een weinig geïnspireerd ‘The Road To
Nowhere’ dat inderdaad in een doodlopend
steegje uitmondt.
Cis Van Looy
☆☆½