Enkele maanden geleden bespraken we reeds ‘Theraphosi Blondi’ en ‘I, Spider’, twee langspelers van deze band. Nu krijgen we het debuut van deze Britse band.
En dit zijn duidelijk echte Britse popdeuntjes maar wat voor deuntjes.
Deze Web bestond uit John L. Watson (zang), Kenny Beveridge (percussie), Tom Harris (fluit), Lennie Wright (drums), Tony Edwards (gitaar), John Eaton (gitaar) en Dick Lee-Smith aan de bas.
Zoals reeds gezegd allemaal leuke deuntjes die op geen enkel moment vervelen maar het waren vooral de extra tracks die hier werden toegevoegd.
In 1968 maakte The Web reeds een coverversie van Spencer Davis Group ‘I’m a Man’ die blijkbaar op dezelfde manier aanvangt als de Chicago-versie een jaar later. Wie kopieert wie hier? In dit nummer laten de snarenplukkers hun gitaar wat extra werk verzetten en klinkt zeer leuk.
Maar ook de broertjes Gibb werden niet vergeten en we krijgen een knappe versie van hun prachtige hit ‘To Love Somebody’.
Maar hun meesterwerk op dit debuut is zeker ‘War Of Peace’, een nummer dat ongeveer 10 minuten duurt en diverse segmenten kent. Dit doet onmiddellijk denken aan de echte undergroundsound uit de jaren zestig die toen zo’n boom was in Engeland.
De meeste leden van Web transformeerden nadien in Samurai. Tom Harris is te horen op Neil Ardley’s ‘Western Union’ uit 1965 terwijl zanger John L. Watson in 1970, en op het befaamde Deram-label, zijn solo-elpee ‘White Hot Blue Black’ uitbracht.
Halaas zijn zulke leuke bands nooit écht commercieel doorgebroken en dat is uiteraard een spijtige zaak gezien het énorme potentieel dat achter deze band huisde. We mogen deze best vergelijken met andere tijdsgenoten die wel regelmatig in de hitlijsten stonden... overal ter wereld. Alleen een gemiste kans voor John L. Watson en de zijnen.

Alfons Maes ☆☆☆☆