Een muzikale eerbetoon geraakt meestal niet verder dan het predicaat: niet onaardig. Uiterst zelden benaderen de nieuwe interpretaties het origineel. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, dat is hier niet anders. Bij bluesshouter Chester Burnett, beter bekend onder het ronkende pseudoniem Howlin’ Wolf, lijkt dit een al bij voorbaat verloren strijd. Niemand komt in de buurt van die rauwe en intimiterende benadering noch de intensiteit van de legendarische bluesman uit Chicago. Dat is wellicht ook niet echt de bedoeling. De artiesten die hier aantreden worden muzikaal ondersteund door oudgedienden zoals gitarist Hubert Sumlin, pianist Henry Gray, terwijl Sam Lay en Calvin Jones in de ritmesectie figureren. Die muzikanten treden beurtelings met een nummer van hun voormalige werkgever op de voorgrond. Samen met andere zwarte muzikanten zoals Kenny Neal, Lucky Peterson en saxman Eddie Shaw vertolken ze aanvaardbare interpretaties. Merkwaardig genoeg zijn het niet die nummers, met uitzondering van ‘Saddle My Pony’ door Taj Mahal, die er meteen uitspringen en de show stelen. Dat is voorbehouden voor Ronnie ‘The Hawk’ Hawkins’ die samen met Cub Koda op harmonica en Wolf’s voormalige band een franjeloos maar bijzonder geloofwaardig ‘Back Door Man’ neerzet.
Lucinda Williams, die met sobere akoestische begeleiding de uit ‘97 daterende sessie afrondt, zorgt eveneens voor memorabele momenten met ‘Come To Me Baby’. Cub Koda slaat geen slecht figuur in een wat rammelend ‘Riding In The Moonlight’ en Christine Ohlman charmeert in duet met Eddie Shaw in een verzengend ‘Howlin’ For My Darling’. Maar voor de rest is dit een verdienstelijke maar slechts gedeeltelijk geslaagde ode aan een illustere bluesman.

Cis Van Looy ☆☆☆