Wanneer je met de grootste rock ‘n’ roll band ter wereld mee op toer mag als hun vast pianoman, heb je een mooi terugblik om solo verder te gaan. Dat moet deze man Chuck Leavell ook gedacht hebben want na de Stones hun ‘A Bigger Bang’ van 2007 vond de brave borst dat het tijd was om aan zichzelf te denken. De man was niet alleen actief bij de Rolling Stones maar ook volgende bands en artiesten leenden soms zijn pianospel : Allman Brothers, Don McLean, Bonnie Bramlett, Johnny Rivers, Aretha Franklin, Chuck Berry, Joe Henry en zo kan ik nog een tijdje doorgaan.
En dan waarom niet meteen uitpakken met een dubbele liveregistratie opgenomen in zowat het allergrootste muziekland ter wereld, Duitsland.
Chuck Leavell stelde daarom prompt een band samen voornamelijk bestaande uit Duitse muzikanten.
Uiteraard bestaat zijn oeuvre uit diverse covers waaronder enkele van zijn vorige werkgever maar ook van hun grootste concurrent The Beatles.
‘Route ‘66’, waarmee de Stones in hun beginjaren hoog scoorden, wordt hier nog eens overgedaan en natuurlijk staat zijn piano hier centraal. Zelf die grote andere Stoneshit ‘Honky Tonk Woman’ wordt hier vanonder het stof gehaald maar helaas geen nieuw kleedje aangetrokken. Chuck houdt het op de klassieke Jagger/Richards versie maar persoonlijk vond ik dat hij de zang beter aan iemand kon laten. Frank Kuruc maakt daarentegen met zijn gitaar veel goed.
Op schijf twee pakt Chuck meteen uit met de George Harrison klassieker ‘Here Comes The Sun’. Ook hier weer geen wereldschokkende veranderingen maar gewoonweg ‘effe coveren’. Helaas, want hier was méér met te doen.
Met het van Hoagy Carmichael /Stuart Gorrell geleende ‘Georgia On My Mind’, probeert Cleavell in de voetsporen van Ray Charles te treden en dat lukt hem vrij aardig. Zelfs de Dickey Betts (Allman Brothers) ‘Jessica’ wordt hier onder handen genomen maar net als de vele andere covers blijft het maar bij een povere kopie van het origineel.
Blind Willie McTell’s ‘Statesboro Blues’ krijgt van het hetzelfde laken een pak maar Lutz Häfner aan de sax maakt er toch iets markant van.
‘Live In Germany’ is geen baanbrekend werk en zeker geen stukje muziek dat je onder een noemer kunt catalogeren maar toch heeft Chuck kennelijk niet veel aandacht voor detail gehad. Hier zat meer in – kijk maar eens wat een Joe Cocker soms van een cover maakt – en dat is er helaas niet uitgekomen. Ook niet voor een man die toch getoerd én gespeeld heeft met de grootste namen uit de hedendaagse rock- en blueswereld. Een gemiste kans, zou ik zeggen.

Alfons Maes ☆☆☆½