Neen, deze titel verwijst niet naar de perikelen van onze eerste Koning Albert maar is het product van een uitstekende progressieve band uit de seventies.
Jan Schelhaas (Caravan) aan de toetsen, Dave Paull bediende de bas (nadien bij Jonesy), Neil Ford op de gitaar en misschien wel de bekendste naam voor de gewone rockliefhebber is Lee Kerslake aan de drums. En Lee bediende lange tijd de drumsticks bij de legendarische Uriah Heep.
Eigenlijk begon het voor deze band bij het uiteenvallen van The Business, een band die Liverpool, nadat de Beatles gesplit waren, al eens op zijn kop durfde te zetten.
Voor dit album telt deze release nu als de allereerste officiële uitgave op cd. Dus ik kan weer zeggen, wéér een schijfje die je bij die andere parels mag leggen want alhoewel deze jongens geen lange carrière beschoren waren, toch zijn ze er in geslaagd om een fantastisch product af te leveren.
Jan Schelhaas introduceerde graag vreemde instrumenten, zo ook het harmonium en die gaven een meerwaarde aan bepaalde nummers. Alle songs werden door de band zelf geschreven. Laat me je ook opmerkzaam maken over de harmonieuze samenzang van deze heren in alle nummers. Dit wordt zeer duidelijk gemaakt in ‘Too Much Country Water’.
Ook op deze cd valt de diversiteit zeer goed op. Alle nummers hebben een eigen tempo zodat het geen kopies van elkaar worden.
De nummers die hier boven de andere uitsteken zijn ‘Mister Jesus’, ‘Albert 1’ en ‘Got No Time’.
‘Albert 1’ is een uitstekend album maar zoals velen andere in de beginjaren (1971) zeventig niet voldoende commercieel bevonden door de platenfirma’s om een 100% promotionele campagne op te starten om deze langspeler te promoten. Waren de boekhouders destijds idealisten of meetinstrumenten van de banken? Dankzij deze cd release kunnen we de muziek van de National Head Band (her)ontdekken. En dat is meer dan reden genoeg om deze langspeler aan te schaffen.

Alfons Maes ☆☆☆☆☆